เอ็ม. ไนต์ ชามาลาน
เอ็ม. ไนต์ ชามาลาน | |
---|---|
ชามาลาน ใน ค.ศ. 2018 | |
เกิด | มาโนช เนลลิยัตตู ชามาลาน 6 สิงหาคม ค.ศ. 1970 มาเฮ ปุฑุเจรี อินเดีย |
สัญชาติ | อินเดีย สหรัฐ[1] |
ศิษย์เก่า | มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก |
อาชีพ |
|
ปีปฏิบัติงาน | ค.ศ. 1992–ปัจจุบัน |
องค์การ | บลายดิงเอจพิกเชอส์ |
ผลงาน | รายชื่อเต็ม |
คู่สมรส | ภาวนา วาสวานี (สมรส 1992) |
บุตร | 3 รวมถึง ซาลีกาและอิชานะ |
รางวัล | รายชื่อเต็ม |
เกียรติยศ | ปัทมาศรี (2008)[2] |
มาโนช เนลลิยัตตู "เอ็ม. ไนต์" ชามาลาน[1] (อังกฤษ: Manoj Nelliyattu "M. Night" Shyamalan; เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1970)[3] เป็นผู้กำกับ ผู้อำนวยการสร้างและผู้เขียนบทภาพยนตร์ชาวอเมริกา ภาพยนตร์ของเขามักใช้เรื่องเหนือธรรมชาติและตอนจบที่หักมุม ภาพยนตร์ของเขาทำเงินรวมกันมากกว่า 3.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก[4]
ชามาลานเกิดใน มาเฮ, อินเดีย และเติบโตใน เพนน์แวลลีย์, เพนซิลเวเนีย ผลงานภาพยนตร์เรื่องแรก ๆ ของเขา ได้แก่ เพรย์อิงวิทเองเกอร์ (1992) และ ไวด์อะเวก (1998) ก่อนที่เขาจะมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง ซิกซ์เซ้นส์...สัมผัสสยอง (1999) ซึ่งทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อในรางวัลออสการ์สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและบทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม ภาพยนตร์เรื่องถัดมาของเขา ได้แก่ เฉียด…ชะตาสยอง (2000), สัญญาณสยองโลก (2002) และ หมู่บ้านสาปสยอง (2004) ตามมาด้วยภาพยนตร์ที่ได้รับการตอบรับที่ไม่ดีอย่าง ผู้หญิงในสายน้ำ...นิทานลุ้นระทึก (2006), เดอะ แฮปเพนนิ่ง วิบัติการณ์สยองโลก (2008), มหาศึก 4 ธาตุ จอมราชันย์ (2010) และ สยองโลกร้างปี (2013) ก่อนที่เขาจะกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งด้วยภาพยนตร์เรื่อง เดอะ วิสิท (2015), จิตหลุดโลก (2016), คนเหนือมนุษย์ (2019), โอลด์ (2021) และ เสียงเคาะที่กระท่อม (2023)[5]
ชามาลานยังเป็นหนึ่งในผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหารและเป็นผู้กำกับบางตอนให้กับละครชุดแนวไซไฟเรื่อง เมืองหลอน คนลวง (2015–2016) ของทเวนตีเทเลวิชัน และละครชุดแนวสยองขวัญทางจิตวิทยาเรื่อง เซอร์เวนต์ (2019–2023) ของแอปเปิลทีวี+ ซึ่งเขาก็ทำหน้าที่เป็นโชว์รันเนอร์ด้วย[6][7]
ผลงาน
[แก้]ปี | ชื่อเรื่อง | ผู้จัดจำหน่าย |
---|---|---|
1992 | เพรย์อิงวิทเองเกอร์ | ซีเนวิสตาส์ลิมิตเต็ด |
1998 | ไวด์อะเวก | มิราแมกซ์ฟิล์มส์ |
1999 | ซิกซ์เซ้นส์...สัมผัสสยอง | บวยนาวิสตาพิกเชอส์ |
2000 | เฉียด…ชะตาสยอง | |
2002 | สัญญาณสยองโลก | |
2004 | หมู่บ้านสาปสยอง | |
2006 | ผู้หญิงในสายน้ำ...นิทานลุ้นระทึก | วอร์เนอร์บราเธอส์พิกเชอส์ |
2008 | เดอะ แฮปเพนนิ่ง วิบัติการณ์สยองโลก | ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ |
2010 | มหาศึก 4 ธาตุ จอมราชันย์ | พาราเมาต์พิกเจอส์ |
2013 | สยองโลกร้างปี | โซนี่พิกเจอส์รีลีดซิง |
2015 | เดอะ วิสิท | ยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ |
2016 | จิตหลุดโลก | |
2019 | คนเหนือมนุษย์ | |
2021 | โอลด์ | |
2023 | เสียงเคาะที่กระท่อม | |
2024 | แทร็ป | วอร์เนอร์บราเธอส์พิกเชอส์ |
ผลตอบรับ
[แก้]ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 12 เรื่องของ เอ็ม. ไนต์ ชามาลาน
ชื่อ | รอตเทนโทเมโทส์[8] | เมทาคริติก[9] | ซีเนม่าสกอร์[10] | ทุนสร้าง | รายได้ทั่วโลก | |
---|---|---|---|---|---|---|
ไวด์ อะเวค | — | $6,000,000 | $282,175 | |||
ซิกซ์เซ้นส์...สัมผัสสยอง | 64 (35 รีวิว) | A– | $40,000,000 | $672,806,292 | ||
เฉียดชะตา...สยอง | 62 (31 รีวิว) | C | $75,000,000 | $248,118,121 | ||
ไซน์: สัญญาณสยองโลก | 59 (36 รีวิว) | B | $72,000,000 | $408,247,917 | ||
เดอะ วิลเลจ: หมู่บ้านสาปสยอง | 44 (40 รีวิว) | C | $60,000,000 | $256,697,520 | ||
ผู้หญิงในสายน้ำ...นิทานลุ้นระทึก | 36 (36 รีวิว) | B– | $70,000,000 | $72,785,169 | ||
เดอะ แฮปเพนนิ่ง: วิบัติการณ์สยองโลก | 34 (38 รีวิว) | D | $48,000,000 | $163,403,799 | ||
มหาศึก 4 ธาตุ จอมราชันย์ | 20 (33 รีวิว) | C | $150,000,000 | $319,713,881 | ||
อาฟเตอร์ เอิร์ธ: สยองโลกร้างปี | 33 (41 รีวิว) | B | $130,000,000 | $243,611,982 | ||
เดอะ วิสิท | 55 (34 รีวิว) | B– | $5,000,000 | $98,450,062 | ||
สปริท: จิตหลุดโลก | 62 (48 รีวิว) | B+ | $9,000,000 | $278,454,358 | ||
กลาส: คนเหนือมนุษย์ | 43 (53 รีวิว) | B | $20,000,000 | $246,985,576 | ||
เฉลี่ย และ รวม | 47 | B– | $685 ล้าน | $3,009,556,852 |
0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ
60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ
75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
N/A ไม่ปรากฏ, หาข้อมูลไม่ได้
$ ดอลลาร์สหรัฐ
อ้างอิง
[แก้]- ↑ 1.0 1.1 Huber, Robert; Wallace, Benjamin (2006). The Philadelphia Reader. Temple University Press. p. 197.
Then [Shyamalan] changed his name. The idea came when he was applying for American citizenship at age 18.
- ↑ "Padma Shri brings Night to town | India News – Times of India". The Times of India. May 8, 2008. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 6, 2021. สืบค้นเมื่อ December 6, 2021.
- ↑ "Monitor". Entertainment Weekly. No. 1219. August 10, 2012. p. 27. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 3, 2019. สืบค้นเมื่อ April 17, 2020.
- ↑ McClintock, Pamela (October 13, 2021). "M. Night Shyamalan's Next Movie Gets a Title: 'Knock at the Cabin'". The Hollywood Reporter. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 19, 2021. สืบค้นเมื่อ October 19, 2021.
- ↑ "Old". Box Office Mojo. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 9, 2021. สืบค้นเมื่อ November 9, 2021.
- ↑ Kornelis, Chris (January 12, 2022). "M. Night Shyamalan on Impostor Syndrome and His Old-School Film Techniques". Wsj.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 15, 2022. สืบค้นเมื่อ January 15, 2022.
- ↑ "The Prizes of the International Jury". Berlinale.de. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 5, 2021. สืบค้นเมื่อ January 15, 2022.
- ↑ "เอ็ม. ไนต์ ชามาลาน". รอตเทนโทเมโทส์. สืบค้นเมื่อ 20 January 2019.
- ↑ "เอ็ม. ไนต์ ชามาลาน". เมทาคริติก. สืบค้นเมื่อ 20 January 2019.
- ↑ "ซีเนม่าสกอร์". cinemascore.com. สืบค้นเมื่อ 20 January 2019.