มอนเตตีตาโน
มอนเตตีตาโน (อิตาลี: Monte Titano; แปลว่า ภูเขาไททัน) เป็นภูเขาของเทือกเขาแอเพนไนน์และเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศซานมารีโน มีความสูง 739 m (2,425 ft) เหนือระดับน้ำทะเล[2] และตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองหลวงซานมารีโน ได้รับการลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 2008 ภายใต้ชื่อที่รวมกันว่า "ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานมารีโนและเขาตีตาโน" ภายใต้หมายเลขอ้างอิง 1245 เกณฑ์ iii ทั้งสองรวมกันมีพื้นที่ 55 เฮกแตร์ โดยมีเขตกันชน 167 เฮกแตร์ ครอบคลุมมอนเตตีตาโนและโครงสร้างอื่น ๆ เช่น หอคอย กำแพง ประตู มุขป้อม ตลอดจนมหาวิหารนีโอคลาสสิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาซึ่งก่อให้เกิดกลุ่มเมืองขนาดเล็กที่มีเอกลักษณ์[3]
มอนเตตีตาโน | |
---|---|
มอนเตตีตาโนและป้อมปราการสามแห่งที่อยู่ด้านบนสามารถมองเห็นได้จากระยะทางหลายกิโลเมตร | |
จุดสูงสุด | |
ความสูง เหนือระดับน้ำทะเล | 739 เมตร (2,425 ฟุต) [1] |
ความสูง ส่วนยื่นจากฐาน | 189 เมตร (620 ฟุต) [1] |
รายชื่อ | จุดสูงสุดของประเทศ |
พิกัด | 43°55′42″N 12°27′08″E / 43.92833°N 12.45222°E |
ข้อมูลทางภูมิศาสตร์ | |
ที่ตั้ง | ซานมารีโน |
เทือกเขา | เทือกเขาแอเพนไนน์ |
ศูนย์กลางประวัติศาสตร์ซานมารีโนและเขาตีตาโน * | |
---|---|
ประเทศ | |
ภูมิภาค ** | ยุโรปและอเมริกาเหนือ |
ประเภท | มรดกทางวัฒนธรรม |
เกณฑ์พิจารณา | (iii) |
อ้างอิง | 1245 |
ประวัติการขึ้นทะเบียน | |
ขึ้นทะเบียน | 2551 (คณะกรรมการสมัยที่ 32) |
* ชื่อตามที่ได้ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก ** ภูมิภาคที่จัดแบ่งโดยยูเนสโก |
เมืองซานมารีโนของประเทศซานมารีโนตั้งอยู่บนสันมอนเตตีตาโนซึ่งมีประวัติศาสตร์ย้อนไปถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 4 ตามตำนานที่เกี่ยวข้องกับภูเขาและบริเวณนั้น มีอารามเล็ก ๆ ตั้งอยู่บนยอดเขาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ภูมิประเทศที่เป็นภูเขาให้ทัศนียภาพที่สวยงามของสภาพแวดล้อม และสถานที่ตั้งที่โดดเดี่ยวทำให้ซานมารีโนอยู่รอดในฐานะสาธารณรัฐตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา[4][5]
อ้างอิง
แก้- ↑ 1.0 1.1 "Mount Titano" on Peakbagger.com Retrieved 30 September 2011
- ↑ Official Italian 1:25,000 mapping; other sources give slightly higher figures.
- ↑ "San Marino Historic Centre and Mount Titano". UNESCO.org. สืบค้นเมื่อ 2010-11-03.
- ↑ "San Marino" (PDF). UNESCO.org. สืบค้นเมื่อ 2010-11-03.
- ↑ "Travel & Geography: Mount Titano". Encyclopædia Britannica. สืบค้นเมื่อ 2010-11-03.