Adresa
:
[go:
nahoru
,
domu
]
Saltar al conteníu
Menú principal
Menú principal
mover a la barra llateral
despintar
Navegación
Portada
Portal de la comunidá
Cambeos recién
Páxina al debalu
Ayuda
Buscar
Guetar
Apariencia
Crear una cuenta
Entrar
Ferramientes personales
Crear una cuenta
Entrar
Páginas para editores desconectados
más información
Contribuciones
Alderique
Editando
Filosofía medieval
(seición)
Añader llingües
Páxina
Alderique
asturianu
Lleer
Editar
Editar la fonte
Ver historial
Ferramientes
Ferramientes
mover a la barra llateral
despintar
Aiciones
Lleer
Editar
Editar la fonte
Ver historial
Xeneral
Lo qu'enllaza equí
Cambios rellacionaos
Xubir ficheru
Páxines especiales
Información de la páxina
Llograr la URL encurtiada
Xenerar códigu QR
Elementu de Wikidata
N'otros proyeutos
Apariencia
mover a la barra llateral
despintar
Avisu:
Nun aniciasti sesión. La direición IP sedrá visible en público si faes dalguna edición. Si
anicies sesión
o
crees una cuenta
, les ediciones atribuiránse al to nome d'usuariu, xunto con otros beneficios.
Comprobación anti-spam. ¡
Nun
rellenes esto!
=== Filosofía cristiana baxumedieval === Les llendes temportales d'esti periodu de la historia la filosofía nun tán nidies. Sicasí, hai dél consensu n'almitir qu'entama con Agustín d'Hipona ([[354]]-[[430]]), magar que, falando estrictamente, esti autor pertenez al periodu clásicu, y que fina a finales del [[sieglu XI]]. Tres del colapsu del Imperiu romanu la Europa occidental entró no que la historiografía noma Edá Media o Edá Escura. L'estudiu y la copia de llibros y documentos del pasáu quedó limitada a los monasterios, quiciás a resultes de lo que recoyía la [[regla de San Benitu]] ([[525]]), que desixía a los monxos que lleeran diariamente la [[Biblia]] y suxería que, al entamu la [[Cuaresma]], se-y diera un llibru a caún d'ellos. De resultes, nos sieglos vinientes los monxos seríen los mayestros de los alministradores civiles y de los clérigos seculares<ref>Gracia, J.G. y Noone, T.B., ''A Companion to Philosophy in the Middle Ages'', Londres, 2003, p. 45.</ref>. [[Image:Saint_Augustine_by_Philippe_de_Champaigne.jpg|thumb|right|250px|San Agustín, cuadru de [[Philippe de Champaigne]] ([[sieglu XVII]]).]] El pensamientu cristianu tempranu, especialmente el del periodu [[patrística|patrísticu]], yera principalmente intuitivu y místicu, perpoco basáu na razón o l'argumentación lóxica. Ponía más l'énfasis nes doctrines pseudomístiques de Platón que nel pensamientu aristotélicu, muncho más sistematizáu, quiciás porque la so obra yera perpoco conocida n'Europa occidental. Los eruditos de la dómina habíen de conformase cola torna al [[llatín]] que [[Boeciu]] ficiera, nel [[sieglu VI]], del so trabayu lóxicu ''[[De interpretatione]]'', y cola so torna de la ''[[Isagoge]]'', la introducción de les ''[[Categoriae]]'' aristotéliques qu'escribiera [[Porfiriu]] alredor del añu [[270]]. Dos foron los filósofos romanos qu'influyeron grandemente nel desarrollu de la filosofía medieval: los yá nomaos Agustín d'Hipona y Boeciu. Agustín, recordáu como'l más grande de los [[Padres de la Ilesia]], ye principalmente un teólogu y escritor devocional, anque munchos de los sos escritos son filosóficos. Fala nellos de la verdá, de Dios o de l'alma humana, pero tamién del significáu de la Historia, del Estáu, del pecáu o de la salvación. Ye perdifícil alcontrar, nel mileniu que siguió a la so muerte, un trabayu teolóxicu o filosóficu en llatín que nun citara la so obra o invocara la so autoridá, y la so influyencia puede rastrease inclusive nos entamos de la [[filosofía moderna]], como ye'l casu de la obra de [[René Descartes]]<ref>Hyman, J. y Walsh, J.J., Philosophy in the Middle Ages, Indianapolis, 1973, p. 15.</ref>. Y Anicius Manlius Severinus Boethius, Boeciu, foi un filósofu cristianu nacíu en [[Roma]] alredor del [[480]] nuna familia influyente. Convirtióse en cónsul, en [[510]], nel reinu de los ostrogodos. La so influyencia foi pergrande nesti primer periodu de la filosofía medieval cristiana; tantu que delles veces llámase-y periodu boecianu. Tuvo la intención de tornar tolos trabayos d'Aristóteles y Platón dende l'orixinal [[griegu clásicu|griegu]] al llatín: tornó dalgunos de los sos trabayos lóxicos (''De interpretatione'') y tamién les ''Categoriae'', y escribió comentarios a estes obres y tamién a la ''Isagoge''. Esta foi la puerta d'entrada del [[problema de los universales]] al mundu medieval<ref>Hyman, J. y Walsh, J.J., Philosophy in the Middle Ages, Indianapolis, [[1973]], p. 114-117.</ref>. La primer renovación significativa del conocimientu na Europa occidental producióse cuando Carlomagnu, asesoráu por [[Pedru de Pisa]] y [[Alcuinu de York]], llamó a la so corte a los principales eruditos d'[[Inglaterra]] ya [[Irlanda]], y estableció al traviés d'un decretu imperial ([[787]]) qu'hubiera escueles en toles [[abadía|abadíes]] del so imperiu. Eses escueles, de les que deriva el nome [[escolasticismu]], col que se fai referencia al tipu de filosofía que se desarrollaba nelles, convirtiéronse nos centros de conocimientu de la dómina medieval. [[Imaxe:Abbaye_Saint_Benoit_sur_Loire_intérieur.jpg|left|thumb|240px|Nave central de la ilesia de l'abadía de Fleury.]] [[Xuan Escoto|Xuan Escoto Eríugena]] ([[circa|c]]. [[815]]-[[877]]), socesor de Alcuinu como cabezaleru de la Escuela del Palaciu de Carlomagnu, foi un teólogu irlandés y un filósofu [[neoplatonismu|neoplatónicu]]. Quedó pa la posteridá por tornar y comentar la obra del [[Pseudo Dionisiu]], que pensábase que yera contemporaneu de los [[apóstol|apóstoles]]. Nesta época tomaron actualidá delles controversies doctrinales, como la cuestión de si Dios tenía predestinao a dalgunos pa la salvación y a otros pa la condenación; Eríugena foi llamáu pa resolverla. Al tiempu, [[Pascasiu Radbertu]] enunció'l problema de la presencia real de [[Cristu]] na [[eucaristía]]. ¿Ye'l pan consagráu de la mesma sustancia que'l cuerpu históricu de Cristu? Si lo ye, ¿como pue ser que se faga presente en munchos llugares y en repetíes ocasiones? Radbertu afirmó que'l cuerpu real de Cristu ta presente, magar que veláu tres l'apariencia de pan y vinu, y ye presente, per aciu del incomprensible poder de Dios, en tou llugar y toles veces que se realiza la consagración<ref>Gracia, J.G. y Noone, T.B., ''A Companion to Philosophy in the Middle Ages'', London, 2003, páxs.397-406.</ref>. Esti periodu foi testigu tamién de la revitalización de la enseñanza. Na [[abadía de Fleury]] Teodulfu, obispu d'[[Orléans]], estableció una escuela pa los fíos de los nobles. Pa mediaos del [[sieglu IX]] la so biblioteca yera una de les más completes de tola Europa occidental, y eruditos como [[Lupus Servatus]] viaxaben ellí pa consultar los llibros qu'agospiaba. Y a entamos del sieglu X [[Remixiu d'Auxerre]] espublizó los sos comentarios sobro los testos clásicos d'[[Eliu Donatus]], [[Priscianu]], Boeciu y [[Marcianu Capella]]. El periodu carolinxu foi siguíu por una pequeña edá oscura, magar qu'hubo un nuevu renacimientu de les cuestiones filosófiques nel sieglu XI como consecuencia del redescubrimientu del pensamientu griegu clásicu a partir de les traducciones dende l'árabe y a la llabor de comentariu del mesmu polos pensadores islámicos.
Resume:
Al guardar los cambeos aceutes les
Condiciones d'usu
y aceutes de mou irrevocable lliberar la to collaboración baxo la
Llicencia CC BY-SA 4.0
y la
GFDL
. Aceutes qu'un hiperenllaz o URL ye reconocimientu bastante baxo la llicencia Creative Commons.
Zarrar
Ayuda d'edición
(s'abre nuna ventana nueva)
Esta páxina pertenez a 2 categoríes anubríes:
Categoría:Wikipedia:Artículos con identificadores BNF
Categoría:Wikipedia:Artículos con identificadores LCCN