Edición de «Filosofía medieval»
Apariencia
La edición se pue esfacer. Por favor comprueba la comparanza d'abaxo pa confirmar que ye eso lo que quies facer, y depués espubliza los cambios p'acabar d'esfacer la edición.
Revisión actual | El to testu | ||
Llinia 18: | Llinia 18: | ||
Les llendes temportales d'esti periodu de la historia la filosofía nun tán nidies. Sicasí, hai dél consensu n'almitir qu'entama con Agustín d'Hipona ([[354]]-[[430]]), magar que, falando estrictamente, esti autor pertenez al periodu clásicu, y que fina a finales del [[sieglu XI]]. |
Les llendes temportales d'esti periodu de la historia la filosofía nun tán nidies. Sicasí, hai dél consensu n'almitir qu'entama con Agustín d'Hipona ([[354]]-[[430]]), magar que, falando estrictamente, esti autor pertenez al periodu clásicu, y que fina a finales del [[sieglu XI]]. |
||
Tres del colapsu del Imperiu romanu la Europa occidental entró no que la historiografía noma Edá Media o Edá Escura. L'estudiu y la copia de llibros y documentos del pasáu quedó limitada a los monasterios, quiciás a resultes de lo que recoyía la [[ |
Tres del colapsu del Imperiu romanu la Europa occidental entró no que la historiografía noma Edá Media o Edá Escura. L'estudiu y la copia de llibros y documentos del pasáu quedó limitada a los monasterios, quiciás a resultes de lo que recoyía la [[riegla de San Benitu]] ([[525]]), que desixía a los monxos que lleeran diariamente la [[Biblia]] y suxería que, al entamu la [[Cuaresma]], se-y diera un llibru a caún d'ellos. De resultes, nos sieglos vinientes los monxos seríen los mayestros de los alministradores civiles y de los clérigos seculares<ref>Gracia, J.G. y Noone, T.B., ''A Companion to Philosophy in the Middle Ages'', Londres, 2003, p. 45.</ref>. |
||
[[Image:Saint_Augustine_by_Philippe_de_Champaigne.jpg|thumb|right|250px|San Agustín, cuadru de [[Philippe de Champaigne]] ([[sieglu XVII]]).]] |
[[Image:Saint_Augustine_by_Philippe_de_Champaigne.jpg|thumb|right|250px|San Agustín, cuadru de [[Philippe de Champaigne]] ([[sieglu XVII]]).]] |
||
El pensamientu cristianu tempranu, especialmente el del periodu [[patrística|patrísticu]], yera principalmente intuitivu y místicu, perpoco basáu na razón o l'argumentación lóxica. Ponía más l'énfasis nes doctrines pseudomístiques de Platón que nel pensamientu aristotélicu, muncho más sistematizáu, quiciás porque la so obra yera perpoco conocida n'Europa occidental. Los eruditos de la dómina habíen de conformase cola torna al [[llatín]] que [[Boeciu]] ficiera, nel [[sieglu VI]], del so trabayu lóxicu ''[[De interpretatione]]'', y cola so torna de la ''[[Isagoge]]'', la introducción de les ''[[Categoriae]]'' aristotéliques qu'escribiera [[Porfiriu]] alredor del añu [[270]]. |
El pensamientu cristianu tempranu, especialmente el del periodu [[patrística|patrísticu]], yera principalmente intuitivu y místicu, perpoco basáu na razón o l'argumentación lóxica. Ponía más l'énfasis nes doctrines pseudomístiques de Platón que nel pensamientu aristotélicu, muncho más sistematizáu, quiciás porque la so obra yera perpoco conocida n'Europa occidental. Los eruditos de la dómina habíen de conformase cola torna al [[llatín]] que [[Boeciu]] ficiera, nel [[sieglu VI]], del so trabayu lóxicu ''[[De interpretatione]]'', y cola so torna de la ''[[Isagoge]]'', la introducción de les ''[[Categoriae]]'' aristotéliques qu'escribiera [[Porfiriu]] alredor del añu [[270]]. |