Amin al-Husseini
Nome orixinal | (ar) محمد أمين الحسيني |
---|---|
Biografía | |
Nacemento | 1 de xaneiro de 1895 Xerusalén (Imperio Otomán) |
Morte | 4 de xullo de 1974 Beirut, Líbano |
Lugar de sepultura | Martyrs' Cemetery in Beirut (en) |
Grand Mufti | |
| |
Datos persoais | |
Residencia | Berlín (1941–1945) Bagdad (1939–1941) Xerusalén O Cairo |
País de nacionalidade | Mandato británico de Palestina (1920–1948) Imperio Otomán (1895–1920) |
Relixión | Sunnismo |
Educación | Universidade de al-Azhar (pt) |
Actividade | |
Lugar de traballo | Xerusalén |
Ocupación | político , mufti (pt) |
Partido político | Alta Comissão Árabe (pt) |
Membro de | |
Lingua | Lingua turca, lingua francesa e Lingua árabe |
Carreira militar | |
Rama militar | Exército Otomano (pt) |
Conflito | Primeira guerra mundial |
Participou en | |
18 de abril de 1955 | Conferencia de Bandung |
Familia | |
Pai | Mohammed Tahir al-Husayni (en) |
Muhammad Amin al-Husseini (en árabe, أمين الحسيني), nado en Xerusalén, ca. 1895 e finado en Beirut o 4 de xullo de 1974, foi un líder nacionalista árabe-palestino e un líder relixioso musulmán na súa calidade de gran muftí de Xerusalén. Antisemita acérrimo, encabezou numerosos pogromos contra os xudeus durante o Mandato Británico de Palestina, ademais de converterse no principal aliado islámico do Terceiro Reich durante a segunda guerra mundial.[1]
Traxectoria
Carreira en Palestina
Naceu en 1895 en Xerusalén, aínda que hai fontes que sitúan a data do seu nacemento en 1893. Foi membro dunha das familias musulmás máis prominentes da Cidade Santa. En 1913 foi en peregrinación a A Meca, de aí o seu tratamento honorífico de Hajj. Serviu no Exército otomán durante a primeira guerra mundial como soldado e como imán encargado das necesidades espirituais das tropas; alí loitou contra as forzas británicas, pero foi capturado por estas tralo colapso da resistencia turca na primavera de 1918.
En 1921 Palestina converteuse nun mandato británico, e o Alto Comisario indultouno e nomeouno «Gran Mufti de Xerusalén».[2] En 1922 foi elixido presidente do Consello Supremo Musulmán, cargo onde despregou grande influencia sobre os musulmáns residentes en Palestina. Aínda que se viu obrigado a aceptar o dominio do Reino Unido, pronto mostrou alarma polos proxectos do sionismo, que alentaban unha masiva inmigración xudía á rexión.
En vista de que as autoridades británicas negábanse a prohibir a entrada dos xudeus, al-Husseini foi un dos líderes das "revoltas árabes" de 1929 e de 1936, que deron lugar a senllas masacres contra os xudeus,[3] entre as que destaca a Matanza de Hebrón. Desempeñou un papel destacado na formación das primeiras guerrillas árabes que atacaban aos xudeus e aos británicos para opoñerse ao establecemento dun Estado xudeu no Mandato británico de Palestina. As súas actividades dirixíronse tamén a desafiar a autoridade británica en Palestina, polo cal pronto tivo que exiliarse en Alemaña, esperando achar alí un réxime aliado grazas ao seu antisemitismo.[1]
Colaboración co Terceiro Reich
- Véxase tamén: Operación Atlas.
Ao estalar a segunda guerra mundial al-Husseini xa estaba establecido en Berlín e aliouse co Terceiro Reich, pero o seu apoio resultou de pouca axuda nos inicios da contenda. Porén, en 1941 as campañas da Italia fascista contra os británicos en Exipto estimularon a al-Husseini a asumir funcións máis activas; nese mesmo ano, tralo éxito da invasión de Iugoslavia polas forzas do Eixe, al-Husseini promoveu o recrutamento de musulmáns bosníacos e albaneses para as Waffen-SS, axudando a formar a 13ª División de Montaña SS Handschar.[4] Esta división volveuse soada polos masacres particularmente atroces cometidos contra os partisanos iugoslavos. En novembro de 1941, logrou entrevistarse con Adolf Hitler,[5] e, de acordo co profesor Bernard Lewis, alí tratou de convencelo para que ampliase o exterminio de xudeus aos territorios que a Francia de Vichy e a Italia fascista controlaban aínda no norte de África, e tamén propuxo que a Luftwaffe bombardeara Tel Aviv,[6] cidade habitada case na súa totalidade por xudeus. Con todo, na acta da reunión consta unicamente o rogo a Hitler de que proclamase o apoio alemán ao movemento independentista árabe de Palestina, así como a cortés negativa do Führer.[7]
Permaneceu como invitado do Terceiro Reich, continuando a súa colaboración co nazismo ata pouco antes da capitulación alemá.[1] Tratou de escapar a Suíza, pero foi rexeitado na fronteira e viuse forzado a entrar en Francia, onde permaneceu un ano baixo arresto domiciliario. Al-Husseini foi considerado por certa historiografía xudía, polo menos desde o punto de vista ideolóxico, como un dos "arquitectos do Holocausto". Segundo a escritora Pamela Geller, durante a súa estancia en Europa al-Husseini influíu para que o réxime nazi procedese ao xenocidio de xudeus na maior cantidade posible, e inclusive chegou a solicitar aos xerarcas nazis que fosen asasinados os 400.000 xudeus que os alemáns pensaban deportar a Palestina.[8]
Posguerra e últimos anos
Al-Husseini burlou a vixilancia francesa en 1946 e chegou a O Cairo, onde pediu asilo político e asumiu o mando do recentemente creado Alto Comité Árabe. O movemento sionista solicitou ao Reino Unido (naqueles anos Exipto era protectorado británico) a súa extradición para xulgalo como criminal de guerra. Con todo, os aliados non compraceron o rogo, xa que al-Husseini gozaba de gran prestixio no mundo árabe. Iugoslavia, que padecera as súas matanzas, tamén o intentou, pero a Liga Árabe e o Goberno exipcio denegaron unha vez máis a solicitude de extradición.
Xa en Exipto, al-Husseini loitou para que os países árabes lanzasen ataques masivos contra o recentemente creado Estado de Israel en 1948, e opúxose tenazmente a todo armisticio ou negociación. A súa popularidade, porén, impediulle asumir posicións gobernativas en tanto os líderes políticos árabes negásense a permitirlle maiores ambicións. Al-Husseini tratou en balde de gañar influencia sobre as monarquías de Exipto e Xordania, recibindo pola contra rexeitamentos aos seus esforzos de dirixir un movemento político significativo, mentres que ningún goberno árabe o aceptaba como líder político propio, deixándolle apenas a xefatura da debilitada diáspora palestina. O Goberno de Toda Palestina (establecido pola Liga Árabe, con dominio unicamente sobre a Franxa de Gaza), do cal formaba parte, foi perdendo paulatinamente importancia ata que foi disolto por Gamal Abdel Nasser en 1959. Tras iso, al-Husseini puxo fin á súa carreira política e trasladouse ao Líbano, onde viviu ata a súa morte.
Morreu en Beirut en 1974. Non puido ser enterrado en Xerusalén, como era o seu desexo, debido á negativa do Goberno israelí, que gobernaba toda a cidade tralo seu triunfo na Guerra dos Seis Días de 1967.
Notas
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Culla 2005, p. 129.
- ↑ Elpeleg 1993, p. 11.
- ↑ Culla 2005, p. 102.
- ↑ Mousavizadeh 1996, p. 23.
- ↑ Culla 2005, p. 128.
- ↑ Lewis 1995, p. 311.
- ↑ "Full official record: What the mufti said to Hitler". Times of Israel (en inglés). 21 de outubro de 2015. Consultado o 23 de maio de 2018.
- ↑ Geller, Pamela (7 de febreiro de 2010). "The Mufti of Jerusalem: Architet of the Holocaust" (en inglés). Consultado o 27 de decembro de 2012.
Véxase tamén
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Amin al-Husseini |
Bibliografía
- Culla, Joan B. (2005). La tierra más disputada: el sionismo, Israel y el conflicto de Palestina (en castelán). Alianza Editorial S.A. ISBN 84-206-4728-4.
- Elpeleg, Zvi (1993). Shmuel Himelstein, ed. The Grand Mufti: Haj Amin Al-Hussaini, Founder of the Palestinian National Movement (en inglés). Trad. David Harvey. 1993. ISBN 978-0-7146-4100-3.
- Lewis, Bernard (1995). The Middle East: A Brief History of the Last 2,000 Years (en inglés). Simon and Schuster. ISBN 978-0-684-83280-7.
- Mousavizadeh, Nader (1996). The Black Book of Bosnia :the consequences of appeasement (en inglés). Basic Books. ISBN 978-0-465-09835-4.