Ջուլիանո Ամատո
Ջուլիանո Ամատո իտալ.՝ Giuliano Amato | |
Կուսակցություն՝ | Իտալիայի սոցիալիստական կուսակցություն և Դեմոկրատական կուսակցություն |
---|---|
Կրթություն՝ | Բարձրագույն նորմալ դպրոց, Կոլումբիական համալսարանի իրավագիտության ֆակուլտետ, Եվրոպական համալսարանական ինստիտուտ, Պիզայի համալսարան և Սուրբ Աննայի առաջադեմ ուսումնասիրության դպրոց |
Մասնագիտություն՝ | քաղաքական գործիչ, իրավաբան, դատավոր և համալսարանի դասախոս |
Ծննդյան օր | մայիսի 13, 1938[1][2][3] (86 տարեկան) |
Ծննդավայր | Թուրին, Իտալիա |
Քաղաքացիություն | |
Ի ծնե անուն | իտալ.՝ Giuliano Amato |
Ամուսին | Diana Vincenzi Amato? |
Ինքնագիր | |
Պարգևներ | |
Ջուլիանո Ամատո (իտալ.՝ Giuliano Amato, մայիսի 13, 1938[1][2][3], Թուրին, Իտալիա), իտալացի քաղաքական գործիչ, երկու անգամ ընտրվել է որպես Իտալիայի վարչապետ։
Կենսագրություն
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Ջուլիանո Ամատո ծնվել է Թուրինում, սակայն մեծացել է Տոսկանայում։ 1960 թվականին իրավաբանական գիտական աստիճանով ավարտել է Պիզայի համալսարանը և մինչև 1963 թվականը դասավանդել է Կոլումբիայի համալսարանում։ 1979 թվականից մինչև 1997 թվականը Մոդենայի, Պերուջայի և Ֆլորենցիայի համալսարաններում դասավանդելուց հետո նաև եղել է իտալական և համեմատական սահմանադրական իրավունքի պրոֆեսոր Հռոմի Սապիենցա համալսարանում։
Դեռևս 1958 թվականին, անդամակցելով Իտալիայի Սոցիալիստական կուսակցության հետ, 1983 թվականից մինչև 1993 թվականը եղել է Խորհրդարանի անդամ։ Իր կուսակցության անդամ Բետինո Կրակսի կառավարությունում 1987-1988 թվականներին եղել է փոխվարչապետ իսկ 1987-1989 թվականներին՝ ֆինանսների նախարար։
Կառավարության ղեկավար
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]1992 թվականի հունվարից մինչև 1993 թվականի ապրիլը եղել է Իտալիայի նախարարների խորհրդի նախագահն։ Նրա կառավարման ընթացքում տեղի է ունեցել կոռուպցիայի ճգնաժամ, որը հանգեցրել է զգալի փոփոխությունների Իտալիայի քաղաքական կյանքում։ Ամատոն ընդունել մի օրենք, որը կոռուպցիոն դեպքերի հետաքննությունը հանձնում էր կառավարության կողմից վերահսկվող ոստիկանության ձեռքում, բայց հասարակական դժգոհությունը Իտալիայի նախագահ Օսկար Լուիջի Սկալֆարոյին ստիպել է հրաժարվել այն ստորագրելուց։
Ձիթենու ծառ կոալիցիայի կառավարության անդամ և ղեկավար
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]1998 թվականին Ամատոն մտել է Մասիմո Դ'Ալեմայի կառավարություն՝ դառնալով ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների նախարար, իսկ 1999 թվականի դեկտեմբերից մինչև 2000 թվականի մարտը՝ ֆինանսների նախարար։ 2000 թվականից մինչև 2001 թվականի ապրիլը Ամատոն կրկին զբաղեցրել Է նախարարների խորհրդի նախագահի պաշտոնը՝ բարեփոխումներ իրականացնելով, որոնք ուղղված են տնտեսության մրցունակության բարձրացմանը և սոցիալական պաշտպանության ամրապնդմանը։
Սահմանադրական դատարանի դատավոր
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]2013 թվականի սեպտեմբերի 12-ին Իտալիայի նախագահ Ջորջո Նապոլիտանոն Ջուլիանո Ամատոյին նշանակել է Իտալիայի սահմանադրական դատարանի կազմում[5]։
Ծանոթագրություններ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- ↑ 1,0 1,1 Բրոքհաուզի հանրագիտարան (գերմ.)
- ↑ 2,0 2,1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija (хорв.) — 2009.
- ↑ 3,0 3,1 Munzinger Personen (գերմ.)
- ↑ https://www.unine.ch/unine/home/luniversite/Evenements/dies-academicus/dies-academicus-2006.html
- ↑ «Giuliano Amato nuovo giudice costituzionale» (իտալերեն). Corriere della Sera. 2013 թ․ սեպտեմբերի 12. Վերցված է 2016 թ․ հունվարի 8-ին.
Վիքիպահեստն ունի նյութեր, որոնք վերաբերում են «Ջուլիանո Ամատո» հոդվածին։ |
|
- Պիզայի համալսարանի շրջանավարտներ
- Մայիսի 13 ծնունդներ
- 1938 ծնունդներ
- Ապրող անձինք
- Թուրին քաղաքում ծնվածներ
- «Իտալիայի Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի մեծ խաչի ասպետներ
- Ամերիկայի արվեստների և գիտությունների ակադեմիայի անդամներ
- Անձինք այբբենական կարգով
- Իտալիայի վարչապետներ
- Իտալիայի քաղաքական գործիչներ
- Կոլումբիայի համալսարանի շրջանավարտներ
- Իտալացի իրավաբաններ
- Իտալիայի նախարարներ
- Իտալիայի սենատորներ
- Անձինք սիցիլիական սերմամբ
- Իտալիայի Հանրապետության սենատորներ
- Եվրոպական միության քաղաքական պաշտոնյաներ