Maja Komorowska: Różnice pomiędzy wersjami
[wersja przejrzana] | [wersja przejrzana] |
m →Filmy fabularne: poprawa linków |
Rescuing 2 sources and tagging 0 as dead.) #IABot (v2.0.8.1 |
||
Linia 29:
Zadebiutowała 30 września 1960 roku na deskach krakowskiego [[Teatr Groteska|Teatru Lalki, Maski i Aktora Groteska]]. Od roku 1961 związana była z zespołem [[Jerzy Grotowski|Jerzego Grotowskiego]], najpierw w [[Teatr 13 Rzędów w Opolu|Teatrze 13 Rzędów w Opolu]], a następnie w [[Teatr Laboratorium|Teatrze Laboratorium we Wrocławiu]]<ref>{{cytuj stronę |url = http://wroclaw.wyborcza.pl/wroclaw/1,35771,9204207,Grala_u_Grotowskiego__Teraz_pokazuje__Szczesliwe_dni_.html |tytuł = Grała u Grotowskiego. Teraz pokazuje „Szczęśliwe dni” |autor = Magda Podsiadły |opublikowany = [[gazeta.pl]] |data = 2011-03-04 |data dostępu = 2011-03-29}}</ref>. Współpraca ta trwała do 1968 roku (z blisko roczną przerwą w 1964 roku). Wystąpiła m.in. w dramacie [[Juliusz Słowacki|Słowackiego]] ''[[Kordian (dramat)|Kordian]]'' i ''[[Książę Niezłomny. Z Calderona de la Barca. Tragedia we trzech aktach|Oratorium robotniczym i księciu niezłomnym]]'' [[Pedro Calderón de la Barca|Calderona]] i Słowackiego.
Po odejściu z Teatru Laboratorium współpracowała z teatrami wrocławskimi: [[Wrocławski Teatr Współczesny|Współczesnym]] (1968-1970) i [[Teatr Polski we Wrocławiu|Polskim]] (1970–1972)<ref>{{cytuj stronę |url = http://www.teatrpolski.wroc.pl/historia/scena-jerzego-grzegorzewskiego |tytuł = Scena im. Jerzego Grzegorzewskiego |autor = |opublikowany = teatrpolski.wroc.pl |data = |data dostępu = 2011-03-29 |archiwum = https://web.archive.org/web/20110226215847/http://www.teatrpolski.wroc.pl/historia/scena-jerzego-grzegorzewskiego |zarchiwizowano = 2011-02-26 }}</ref>. Za rolę Hamma w sztuce [[Samuel Beckett|Samuela Becketta]] ''Końcówka'' wystawioną na deskach Teatru Polskiego otrzymała nagrodę I stopnia na 12. [[Kaliskie Spotkania Teatralne|Kaliskich Spotkaniach Teatralnych]].
W 1972 roku przeszła do warszawskiego [[Teatr Współczesny w Warszawie|Teatru Współczesnego]] prowadzonego wówczas przez [[Erwin Axer|Erwina Axera]]. Zagrała m.in. w ''Lirze'' [[Edward Bond|Edwarda Bonda]], ''Święcie Borysa'' [[Thomas Bernhard|Thomasa Bernharda]], ''Rzeczy listopadowej'' [[Ernest Bryll|Ernesta Brylla]] i ''Kordianie'' Słowackiego. Z Teatrem Współczesnym związana jest do dziś.
Linia 106:
* Nagroda MSZ za wybitne zasługi dla kultury polskiej za granicą w 1990 roku (1991)
* Medal im. Anny Kamieńskiej za wybitne dokonania artystyczne oraz ofiarną pracę dla chrześcijańskiej wspólnoty (1991)<ref>{{cytuj stronę |url = http://pbl.ibl.poznan.pl/dostep/index.php?s=d_biezacy&f=zapisy_szczeg&p_zapis=140466 |tytuł = Materiał dostępny za lata 1988–1998 |autor = |opublikowany = [[Polska Bibliografia Literacka]] |data = |data dostępu = 2011-04-09}}</ref>
* Nagroda Totus w kategorii „osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej (2001)<ref>{{cytuj stronę |url = http://wiadomosci.ngo.pl/wiadomosci/37561.html |tytuł = Nagrody Totus rozdane |autor = |opublikowany = ngo.pl |data = 2001-10-18 |data dostępu = 2011-01-30 |archiwum = https://web.archive.org/web/20120111083911/http://wiadomosci.ngo.pl/wiadomosci/37561.html |zarchiwizowano = 2012-01-11 }}</ref>
* [[Medal „Milito Pro Christo”]] (2002)<ref>{{cytuj stronę |url = http://web.archive.org/web/20131231001134/http://caritas.pl/aktualnosci/wiadomosci-z-diecezji/48-caritas-archidiecezji-warszawskiej/5085-wreczenie-dyplomow-%5C%22benemerenti%5C%22-ordynariatu-polowego-wp |tytuł = Wręczenie dyplomów „Benemerenti” Ordynariatu Polowego WP |autor = |opublikowany = caritas.pl |data = |język = pl |data dostępu = 2012-06-10}}</ref>
* [[Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej”|Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej]] (2007)<ref>{{cytuj stronę |url = http://wiadomosci.onet.pl/rozrywka/medale-dla-wajdy-i-komorowskiej,1,3465380,wiadomosc.html |tytuł = Medale dla Wajdy i Komorowskiej |autor = |opublikowany = [[onet.pl]] |data = 2007-12-20 |data dostępu = 2011-04-09}}</ref>
|
Wersja z 20:23, 23 wrz 2021
Maja Komorowska (2015) | |
Imię i nazwisko |
Maria Janina Komorowska-Tyszkiewicz |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
23 grudnia 1937 |
Zawód | |
Współmałżonek |
Jerzy Hubert Tyszkiewicz (1936–2014) |
Lata aktywności |
od 1960 |
Zespół artystyczny | |
Teatr Groteska w Krakowie (1960–1961) Teatr Laboratorium (1961–1968) Teatr Współczesny we Wrocławiu (1968–1970) Teatr Polski we Wrocławiu (1970–1972) Teatr Współczesny w Warszawie (od 1972) | |
Odznaczenia | |
Maria Janina Komorowska-Tyszkiewicz, znana jako Maja Komorowska (ur. 23 grudnia 1937 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa, w latach 1961–1968 aktorka Teatru 13 Rzędów i Teatru Laboratorium we Wrocławiu, od 1972 aktorka Teatru Współczesnego w Warszawie; dwukrotnie zdobyła główne nagrody aktorskie na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych (1972, 1990)[1], dwukrotnie otrzymała nagrodę za pierwszoplanową rolę kobiecą na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za role w filmach Bilans kwartalny (1975) i Cwał (1996); profesor sztuk teatralnych (1991), w latach 1991–2016 profesor Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie[1].
Życiorys
Teatr
W 1960 roku ukończyła studia na Wydziale Lalkarskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Trzy lata później zdała eksternistyczny egzamin aktorski.
Zadebiutowała 30 września 1960 roku na deskach krakowskiego Teatru Lalki, Maski i Aktora Groteska. Od roku 1961 związana była z zespołem Jerzego Grotowskiego, najpierw w Teatrze 13 Rzędów w Opolu, a następnie w Teatrze Laboratorium we Wrocławiu[2]. Współpraca ta trwała do 1968 roku (z blisko roczną przerwą w 1964 roku). Wystąpiła m.in. w dramacie Słowackiego Kordian i Oratorium robotniczym i księciu niezłomnym Calderona i Słowackiego.
Po odejściu z Teatru Laboratorium współpracowała z teatrami wrocławskimi: Współczesnym (1968-1970) i Polskim (1970–1972)[3]. Za rolę Hamma w sztuce Samuela Becketta Końcówka wystawioną na deskach Teatru Polskiego otrzymała nagrodę I stopnia na 12. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.
W 1972 roku przeszła do warszawskiego Teatru Współczesnego prowadzonego wówczas przez Erwina Axera. Zagrała m.in. w Lirze Edwarda Bonda, Święcie Borysa Thomasa Bernharda, Rzeczy listopadowej Ernesta Brylla i Kordianie Słowackiego. Z Teatrem Współczesnym związana jest do dziś.
W latach osiemdziesiątych aktorka wystąpiła w zaledwie pięciu spektaklach: w Tryptyku Maxa Frischa przeniesionym na scenę przez Erwina Axera oraz Kurce wodnej Stanisława Witkiewicza, Trzech siostrach Antona Czechowa i Letycji i lubczyku Petera Shaffera w reżyserii Macieja Englerta. Za rolę w ostatniej sztuce zdobyła nagrodę im. Aleksandra Zelwerowicza oraz nagrodę główną na 30. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.
W kolejnej dekadzie Komorowska pojawiła się na scenie o wiele częściej. Stworzyła kilka dojrzałych ról, choćby w Wizycie starszej pani Friedricha Dürrenmatta w reżyserii Wojciecha Adamczyka, Szczęśliwych dniach Samuela Becketta w reżyserii Antoniego Libery, U celu Thomasa Bernharda w inscenizacji Erwina Axera oraz Wymazywaniu Krystiana Lupy. Za rolę Cecily Robson w przedstawieniu Kwartet Ronalda Harwooda otrzymała Feliksa Warszawskiego oraz nagrody na krajowych festiwalach teatralnych[4].
Po kreacji Marii w Wymazywaniu aktorka kontynuowała współpracę z Krystianem Lupą. W 2004 roku zagrała Irinę Arkadinę w Niedokończonym utworze na aktora według Mewy Czechowa i ekspresyjną Pilar w Sztuce hiszpańskiej Yasminy Rezy. W 2006 roku pojawiła się jako Anna Meister w sztuce Na szczytach panuje cisza Thomasa Bernharda. Za tę rolę w 2008 roku aktorka otrzymała tytuł Najlepszej Aktorki na 14. Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi. W tym samym roku została uhonorowana przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[5].
Duże uznanie przyniosła jej rola Sary Bernhardt w sztuce Mimo wszystko Johna Murrella w reżyserii Waldemara Śmigasiewicza. Zagrała wielką gwiazdę przyzwyczajoną do składanych jej hołdów i jednocześnie kobietę inteligentną, ironiczną i świadomą starości i nadchodzącej śmierci.
W Warszawie występowała gościnnie m.in. w Starej Prochowni, Scenie Prezentacje czy w Teatrze Dramatycznym. Ponad 30 razy wystąpiła w Teatrze Telewizji oraz wyreżyserowała przedstawienie Przy stole Antona Czechowa[6].
Od 1982 roku wykłada w Akademii Teatralnej w Warszawie[7]. Za osiągnięcia artystyczne i dydaktyczne otrzymała nagrodę indywidualną Ministerstwa Kultury i Sztuki w 1991 i 1994 roku. W 2011 roku wyreżyserowała przedstawienie Panny z Wilka na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, które w lipcu tego samego roku otrzymało nagrodę Grand Prix podczas VI Międzynarodowego Festiwalu Szkół Teatralnych w Warszawie.
Film
Maja Komorowska zadebiutowała w filmie w 1960 roku użyczając głosu w baśni filmowej Marysia i krasnoludki, jednak za początek jej kariery filmowej uważa się rolę z 1970 roku w Życiu rodzinnym Krzysztofa Zanussiego. Rok później aktorka ponownie wystąpiła u Zanussiego w filmie telewizyjnym Za ścianą, w którym zagrała zakompleksioną niedoszłą panią naukowiec. Te dwie debiutanckie role zostały nagrodzone na krajowych i międzynarodowych festiwalach filmowych. Wkrótce stała się Komorowska ulubioną aktorką tego reżysera. Zanussi napisał kilka scenariuszy filmowych z myślą o aktorce[8]. W 1971 roku zagrała też w dramacie psychologicznym Jak daleko stąd, jak blisko Tadeusza Konwickiego.
Po obejrzeniu filmu Za ścianą Andrzej Wajda zaproponował aktorce zagranie Racheli w Weselu, choć sama Komorowska uważała, że lepiej w tej roli wypadłaby Ewa Demarczyk[9]. Ta drugoplanowa rola została nagrodzona Złotym Gronem w 1974 roku podczas Lubuskiego Lata Filmowego.
W 1976 roku zagrała u Istvána Szabó w obrazie Budapeszteńskie opowieści opisującym powojenną historię Węgier. W 1979 roku ponownie wystąpiła u Wajdy w ekranizacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza Panny z Wilka. W drugiej połowie lat 70. i w latach 80. aktorka kontynuowała współpracę z Zanussim. Rola Marty Siemińskiej w Bilansie kwartalnym przyniosła jej nagrodę dla najlepszej aktorki na FPFF w Gdyni. Kolejne filmy z tym reżyserem to m.in. Spirala, Kontrakt, Pokuszenie, czy Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest...
W 1988 roku Komorowska pojawiła się w filmie Dekalog I – pierwszej części cyklu telewizyjnego w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego. Rok później wystąpiła w Lawie Tadeusza Konwickiego i ponownie u Zanussiego w obrazie Stan posiadania, za który została nominowana do nagrody za pierwszoplanową rolę kobiecą na FPFF w Gdyni. W 1991 roku aktorka zagrała w serialu Janusza Zaorskiego Panny i Wdowy.
W 1995 roku Komorowska zagrała w dramacie Cwał, w którym wcieliła się w postać Idalii Dobrowolskiej. Aktorka otrzymała Złotą Kaczkę – nagrodę czytelników magazynu „Film”, po raz drugi zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu w Gdyni oraz nagrody na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto i Festiwalu Filmowym Narodów Słowiańskich i Prawosławnych.
W 2000 roku pojawiła się w filmie Wyrok na Franciszka Kłosa Wajdy, w którym wcieliła się w postać matki głównego bohatera. Jej następny film to dramat telewizyjny Skarby ukryte Zanussiego z cyklu Opowieści weekendowe. W 2002 roku wystąpiła gościnnie w serialu Na dobre i na złe. Kolejnym filmem u Wajdy był obraz Katyń (2007). W tym samym roku zagrała w węgierskim filmie Ósmy dzień tygodnia. Rola Hanny Szandroy została doceniona przez jury podczas Lubuskiego Lata Filmowego, gdzie aktorka zdobyła nagrodę specjalną za wybitną kreację aktorską.
W 2009 roku wystąpiła w obrazie Rewizyta przedstawiającym dalsze losy bohaterów filmów Zanussiego z lat siedemdziesiątych oraz w dramacie biograficznym Popiełuszko. Wolność jest w nas Rafała Wieczyńskiego.
Życie prywatne
Jest córką Leona hrabiego Komorowskiego z Kurmen h. Korczak i Ireny z Leitgeberów. Miała brata bliźniaka Piotra, który także był aktorem[10] oraz młodszą siostrę Magdalenę. Ojciec pracował, matka prowadziła dom. 19 grudnia 1959 roku wyszła za mąż za Jerzego Huberta Tyszkiewicza (ur. 1936, zm. 2014)[11], również pochodzącego z rodziny hrabiowskiej[12]. Ma syna Pawła (urodzonego w 1963 roku), dwie wnuczki i dwóch wnuków[13].
Aktorka od lat bierze czynny udział w życiu społecznym i kulturalnym, np. wspierając budowę warszawskiego hospicjum onkologicznego[14], biorąc udział w Tygodniach Kultury Chrześcijańskiej.
Oddzielną kartą w jej biografii była pomoc internowanym w czasie stanu wojennego (była członkiem Prymasowskiej Rady Pomocy Internowanym i Ich Rodzinom)[15]. Jest częstym gościem ośrodków polonijnych na całym świecie, w których występuje z wieczorami poetyckimi. Z tymi spektaklami jeździ także po całej Polsce.
W 1993 roku Wydawnictwo Tenten wydało książkę autorstwa Komorowskiej zatytułowaną 31 dni maja[16]. Jest bohaterką książki Barbary Osterloff Pejzaż. Rozmowy z Mają Komorowską[17]. Mieszkanka osiedla Stawki[18].
Odznaczenia i nagrody
Nagrody filmowe i teatralne
Odcisk dłoni w Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach
Wyróżnienie za rolę Krasawicy w przedstawieniu Bolesław Śmiały Stanisława Wyspiańskiego w Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego we Wrocławiu podczas IX KST (1969)
- Nagroda dla najlepszej aktorki na MFF w San Remo za rolę w filmie Za ścianą (1971)
- Nagroda im. Zbyszka Cybulskiego (1972)
- Złote Grono za pierwszoplanową rolę kobiecą podczas Lubuskiego Lata Filmowego za rolę w filmie Jak daleko stąd, jak blisko i Życie rodzinne (1972)
- Nagroda Publiczności podczas Lubuskiego Lata Filmowego za rolę w filmie Życie rodzinne i Za ścianą (1972)
- Nagroda dla najlepszej aktorki na FPFF w Gdyni za rolę w filmie Bilans kwartalny (1972)
- Nagroda I stopnia za rolę Hamma w Końcówce Samuela Becketta w Teatrze Polskim we Wrocławiu podczas XII KST (1972)
- Złota Iglica (1972)
- Złote Grono za drugoplanową rolę kobiecą podczas Lubuskiego Lata Filmowego za rolę w filmie Wesele (1974)
- Nagroda im. Aleksandra Zelwerowicza za rolę Letycji Douffet w przedstawieniu Letycja i lubczyk Petera Shaffera w Teatrze Współczesnym (1990)
- Nagroda główna za rolę Latycji Douffet w przedstawieniu Letycja i lubczyk Petera Shaffera w Teatrze Współczesnym w Warszawie podczas XXX KST (1990)
- Odcisk dłoni na Promenadzie Gwiazd w Międzyzdrojach (1996)[19]
- Nagroda dla najlepszej aktorki na FPFF w Gdyni za rolę w filmie Cwał (1996)
- Nagroda dla najlepszej aktorki na MFF w Toronto za rolę filmie Cwał (1996)
- Złota Kaczka dla najlepszej aktorki roku za rolę w filmie Cwał (1997)
- Nagroda za główną rolę kobiecą na VI FF Narodów Słowiańskich i Prawosławnych za rolę w filmie Cwał (1997)
- Feliks Warszawski za rolę w spektaklu Kwartet Ronalda Harwooda w Teatrze Współczesnym (2000)
- Nagroda im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego za całokształt twórczości (2005)[20]
- Nagroda specjalna jury podczas Lubuskiego Lata Filmowego za wybitną kreację aktorską w filmie Ósmy dzień tygodnia (2007)
- Nagroda Honorowa „Jancio Wodnik” XV Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Filmowej „Prowincjonalia” we Wrześni (2008)[21]
- Grand Prix dla przedstawienia „Panny z Wilka” na VI Międzynarodowym Festiwalu Szkół Teatralnych w Warszawie (2011)[22]
- Kamień Optymizmu oraz tytuł Aktorki NieZwykłej na Festiwalu Filmów-Spotkań NieZwykłych w Sandomierzu (2015)[23]
Odznaczenia państwowe
- Złoty Krzyż Zasługi (1975)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2000)[24]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2004)[25]
- Komandor francuskiego Orderu Sztuki i Literatury (2010)[26]
- Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski – postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego z 13 stycznia 2011 r. „za wybitne zasługi dla kultury narodowej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej oraz działalności dydaktycznej”[27], udekorowana została nim 17 stycznia tego samego roku na Wawelu podczas spotkania prezydenta z ludźmi kultury[28][29].
Inne nagrody i odznaczenia
- Odznaka „Za zasługi dla Warszawy” (1989)
- Nagroda MSZ za wybitne zasługi dla kultury polskiej za granicą w 1990 roku (1991)
- Medal im. Anny Kamieńskiej za wybitne dokonania artystyczne oraz ofiarną pracę dla chrześcijańskiej wspólnoty (1991)[30]
- Nagroda Totus w kategorii „osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej (2001)[31]
- Medal „Milito Pro Christo” (2002)[32]
- Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej (2007)[33]
- Doroczna Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie teatru (2008)[34]
- Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2008)[5]
- Neptun – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska (2010)[35]
- Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (2002)
- Człowiek Słowa (2018)[36]
Filmografia
Filmy fabularne
Źródło: FilmPolski.pl[37]
- 1960: Marysia i krasnoludki jako Żagiewka (głos)
- 1970: Życie rodzinne jako Bella
- 1970: Góry o zmierzchu jako Agnieszka
- 1971: Za ścianą jako Anna Romanek
- 1971: Jak daleko stąd, jak blisko jako Musia
- 1971: Nos jako Plaskowja, żona fryzjera
- 1971: System jako Lisa
- 1972: Ocalenie jako Marta Małecka
- 1972: Ostatni liść jako Maja
- 1972: Wesele jako Rachel
- 1972: Diabelskie eliksiry jako Eufenia
- 1973: Chłopcy jako siostra Maria
- 1974: Oczekujące jako pielęgniarka
- 1974: Bilans kwartalny jako Marta Siemińska
- 1976: Budapeszteńskie opowieści
- 1978: Spirala jako Teresa
- 1979: Panny z Wilka jako Jola
- 1979: Drogi pośród nocy jako Elżbieta
- 1980: Kontrakt jako Dorota
- 1981: Człowiek z żelaza jako aktorka recytująca wiersz Miłosza
- 1981: Z dalekiego kraju jako zakonnica w pałacu arcybiskupa krakowskiego
- 1981: Pokuszenie jako Marta
- 1981: Limuzyna Daimler-Benz jako matka
- 1983: Kartka z podróży jako pani Grossmanowa
- 1983: Sinobrody jako Katarzyna
- 1984: Rok spokojnego słońca jako Emilia
- 1987: Wygasłe czasy jako księżna Radziwiłł
- 1988: Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest... jako siostra Klementyna
- 1988: Dekalog I jako Irena
- 1988: Nokturn jako Anna Schubert
- 1989: Lawa. Opowieść o „Dziadach” Adama Mickiewicza jako Guślarz
- 1989: Stan posiadania jako Zofia
- 1991: Panny i wdowy jako Ewelina Lechicka
- 1995: Cwał jako Idalia Dobrowolska
- 2000: Wyrok na Franciszka Kłosa jako matka Kłosa
- 2000: Skarby ukryte jako Róża
- 2006: Ósmy dzień tygodnia jako Hanna Szandroy
- 2007: Katyń jako profesorowa Maria
- 2009: Rewizyta jako Bella
- 2009: Popiełuszko. Wolność jest w nas jako Maja
- 2014: Serce serduszko jako madame Lisiecka
- 2015: Sprawiedliwy jako matka Pajtka, Dziuni i Zosi
- 2019: Ikar. Legenda Mietka Kosza jako profesor Aniela
Seriale telewizyjne
- 1974: S.O.S. jako Barbara Kostroń
- 1986: Mit meinen heißen Tränen jako Anna Schubert
- 1991: Panny i Wdowy jako Ewelina Lechicka
- 2002: Na dobre i na złe jako bibliotekarka Wiktoria (odc. 92)
- 2008: Doręczyciel jako Łucja Kaniewska (głos)
Przypisy
- ↑ a b Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.). Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 311. ISBN 83-223-2644-0.
- ↑ Magda Podsiadły: Grała u Grotowskiego. Teraz pokazuje „Szczęśliwe dni”. gazeta.pl, 2011-03-04. [dostęp 2011-03-29].
- ↑ Scena im. Jerzego Grzegorzewskiego. teatrpolski.wroc.pl. [dostęp 2011-03-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-02-26)].
- ↑ Maja Komorowska. wspolczesny.pl. [dostęp 2011-03-29].
- ↑ a b Maja Komorowska otrzyma złoty medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”. rp.pl, 2008-01-24. [dostęp 2013-02-01].
- ↑ Maja Komorowska, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (autorzy). [dostęp 2011-03-29] .
- ↑ Akademia Teatralna. at.edu.pl. [dostęp 2011-02-01].
- ↑ Julita Karkowska: Jest w nas tęsknota. dziennik.com, 2010-05-07. [dostęp 2012-06-10].
- ↑ Tadeusz Sobolewski: Maja Komorowska. Droga do światła. Gazeta Wyborcza, 2007-12-24. [dostęp 2013-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-29)].
- ↑ Wielkanoc u Mai Komorowskiej. onet.pl, 2003-04-19. [dostęp 2011-02-02].
- ↑ Tygodnik Na żywo nr 33, 14 sierpnia 2014, s. 42–43.
- ↑ Jerzy Hubert Tyszkiewicz. genealogiapolska.pl. [dostęp 2011-02-02].
- ↑ Paweł Tyszkiewicz. genealogiapolska.pl. [dostęp 2011-02-02].
- ↑ Pola nadziei – październik 2004. whs.pl. [dostęp 2011-02-04].
- ↑ Ważne było, aby się nie poddać. rp.pl, 1997-12-13. [dostęp 2011-02-03].
- ↑ 31 dni maja. wp.pl. [dostęp 2011-02-01].
- ↑ Tadeusz Sobolewski: Pejzaż. Rozmowy z Mają Komorowską, Osterloff, Barbara. wyborcza.pl, 2005-03-14. [dostęp 2011-02-01].
- ↑ Wyborcza.pl [online], warszawa.wyborcza.pl [dostęp 2021-09-10] .
- ↑ 1. Festiwal Gwiazd, 1–6 lipca 1996. instytutsztuki.pl. [dostęp 2011-01-30].
- ↑ Nagrody im. Boya. Sekcja Polska Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych. [dostęp 2011-01-30].
- ↑ Maja Komorowska laureatką Prowincjonaliów 2008. wp.pl, 2007-12-10. [dostęp 2011-02-01].
- ↑ Agnieszka Rataj: Warszawa. Grand Prix dla Akademii Teatralnej. Życie Warszawy, 2011-07-05. [dostęp 2011-09-11].
- ↑ Maja Komorowska i Krzysztof Zanussi wyróżnieni w Sandomierzu [online], Radio Kielce [dostęp 2021-05-29] (pol.).
- ↑ M.P. 2000 nr 11, poz. 209. isap.sejm.gov.pl, 1999-12-23. [dostęp 2011-04-08].
- ↑ Odznaczenia dla aktorów. culture.pl, 2004-11-19. [dostęp 2011-04-08].
- ↑ Janda i Komorowska uhonorowane francuskim orderem. onet.pl, 2010-11-22. [dostęp 2011-02-21].
- ↑ M.P. z 2011 r. nr 32, poz. 384.
- ↑ Prezydent odznaczył ludzi kultury. prezydent.pl, 17 stycznia 2011. [dostęp 2012-05-12].
- ↑ Ludzie kultury uhonorowani przez Prezydenta RP. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, mkidn.gov.pl, 2011-01-17. [dostęp 2012-05-12].
- ↑ Materiał dostępny za lata 1988–1998. Polska Bibliografia Literacka. [dostęp 2011-04-09].
- ↑ Nagrody Totus rozdane. ngo.pl, 2001-10-18. [dostęp 2011-01-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-11)].
- ↑ Wręczenie dyplomów „Benemerenti” Ordynariatu Polowego WP. caritas.pl. [dostęp 2012-06-10]. (pol.).
- ↑ Medale dla Wajdy i Komorowskiej. onet.pl, 2007-12-20. [dostęp 2011-04-09].
- ↑ Laureaci Dorocznej Nagrody w roku 2008. Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. [dostęp 2011-01-30].
- ↑ Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska „Neptuny”. gdansk.pl, 2010-09-08. [dostęp 2011-01-30].
- ↑ Wyborcza.pl [online], wyborcza.pl [dostęp 2018-08-12] .
- ↑ Maja Komorowska. filmpolski.pl. [dostęp 2011-03-30].
Bibliografia
- Kazimierz Żórawski, Maja Komorowska, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1977, Seria: Aktorzy Filmowi Świata.
- Maja Komorowska, 31 dni maja, Warszawa: Wydawnictwo Tenten, 1993, ISBN 83-85477-62-4.
- Maja Komorowska , Pejzaż. Rozmowy z Mają Komorowską, Barbara Osterloff, Warszawa: Errata, 2004, ISBN 83-920617-2-1, OCLC 62153244 .
Linki zewnętrzne
- Genealogia Mai Komorowskiej
- Prof. Maria Tyszkiewicz, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2009-12-30] .
- Maja Komorowska w bazie Akademii Polskiego Filmu
- Absolwenci Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie
- Aktorki związane z Wrocławiem
- Bliźnięta
- Członkowie Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom
- Najlepsze aktorki pierwszoplanowe na FPFF
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Medalem Milito Pro Christo
- Odznaczeni Medalem „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej”
- Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (1944–1989)
- Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
- Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy”
- Polskie aktorki filmowe
- Polskie aktorki teatralne
- Urodzeni w 1937
- Wykładowcy Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza
- Laureaci Dorocznej Nagrody MKiDN
- Polacy – Komandorzy Orderu Sztuki i Literatury
- Ludzie urodzeni w Warszawie
- Laureaci nagrody imienia Zbyszka Cybulskiego
- Laureaci Polskiej Nagrody Filmowej Za Osiągnięcia Życia
- Członkowie Prymasowskiej Rady Społecznej