Goin’ Back
Wykonawca singla | ||||
Dusty Springfield | ||||
Strona B |
„I’m Gonna Leave You” | |||
---|---|---|---|---|
Wydany |
1 lipca 1966 | |||
Nagrywany |
15 czerwca 1966 | |||
Gatunek | ||||
Wydawnictwo | ||||
Producent | ||||
Format | ||||
Autor | ||||
Singel po singlu | ||||
|
Goin’ Back (także jako Going Back) – piosenka napisana przez Gerry’ego Goffina i Carole King w 1966[1]. Utwór był wykonywany przez wielu różnych artystów[2], w tym przez Dusty Springfield, Goldie, The Byrds, Elkie Brooks, Deacon Blue, Marianne Faithfull, Queen (jako Larry Lurex), Dianę Ross, Phila Collinsa, Bon Jovi, a także przez samą Carole King[3].
Wersja Dusty Springfield
[edytuj | edytuj kod]Chociaż pierwszą artystką, która nagrała ten utwór, była Goldie z grupy Goldie & The Gingerbreads, po nieporozumieniach z autorami (Goffinem i King) dotyczącymi nieautoryzowanych zmian w tekście, zgoda na użycie ich dzieła została wycofana[2][4]. Wówczas Carole King postanowiła sama nagrać utwór, jednak ostatecznie podarowała go Dusty Springfield[2]. W wykonaniu Springfield piosenka stała się międzynarodowym hitem i dlatego ta wersja jest do dziś najbardziej znana.
Nagrania dokonano 15 czerwca 1966 w Philips Studios w Londynie. Artystce akompaniował Peter Knight, zaś produkcją zajął się Johnny Franz. Singel został wydany 1 lipca 1966 i osiągnął dziesiąte miejsce na UK Singles Chart, lecz mimo to nie wydano go w Stanach Zjednoczonych[5][6].
Utwór „Goin' Back” nie został zamieszczony na żadnym albumie studyjnym Dusty Springfield z lat 60., jednak znalazł się na kilku kompilacjach wokalistki, w tym Greatest Hits, Goin' Back: The Very Best of Dusty Springfield, Songbooks, Complete A and B-sides: 1963–1970, Live at the BBC, a także na brytyjskim wydaniu Golden Hits[6][7].
Lista utworów
[edytuj | edytuj kod]Płyta gramofonowa 7″, Philips Records[8], data wydania: 1 lipca 1966
- „Goin' Back” (3:30)
- „I'm Gonna Leave You” (3:28)
Notowania na listach przebojów
[edytuj | edytuj kod]Kraj | Lista (1966) | Najwyższa pozycja |
---|---|---|
Singles Top 100[9] | 10 |
Wersja The Byrds
[edytuj | edytuj kod]Wykonawca singla z albumu The Notorious Byrd Brothers | ||||
The Byrds | ||||
Strona B |
„Change Is Now” | |||
---|---|---|---|---|
Wydany |
20 października 1967 | |||
Nagrywany |
9, 11, 16 października 1967 | |||
Gatunek | ||||
Długość |
3:26 | |||
Wydawnictwo | ||||
Producent | ||||
Format | ||||
Autor | ||||
Singel po singlu | ||||
|
Amerykańska grupa The Byrds wydała „Goin’ Back” jako singel 20 października 1967, osiągając 89. miejsce na liście Billboard Hot 100, jednak bez sukcesów w Wielkiej Brytanii[10][11]. Utwór znalazł się też na albumie The Notorious Byrd Brothers. Pod względem muzycznym przypomina pozostałe utwory z tego albumu, jak „Get to You” czy „Natural Harmony” dzięki barokowym aranżacjom i orkiestracji[12][13]. Można też doszukać się w nim wpływów muzyki country, będących charakterystyczną cechą późniejszego albumu Sweetheart of the Rodeo[14].
Decyzja o nagraniu „Goin' Back” doprowadziła do spięć w grupie, powodowanych głównie przez Davida Crosby’ego, pełniącego wówczas rolę gitarzysty rytmicznego, który nie podzielał entuzjazmu wobec tego utworu[12]. Uważał, że jest zbyt lekki, typowy dla popularnego na przełomie lat 1950. i 1960. stylu Brill Building[12]. Dodatkowo okazało się, że utwór konkuruje z jego własną piosenką, „Triad”, o miejsce na albumie The Notorious Byrd Brothers[13]. Ostatecznie Crosby odmówił wzięcia udziału w nagrywaniu i został wyrzucony z zespołu, a „Goin' Back” został umieszczony na albumie oraz wydany jako singel[15][16].
Niektórzy krytycy błędnie uważali, że wersja z singla została nagrana w innym podejściu niż ta z albumu[16]. Analiza zapisów z sesji nagraniowej wykazała jednak, że singel zawiera tę samą wersję utworu, co album[17][18]. Pomyłkę mógł powodować fakt, że monofoniczna wersja singlowa została zmiksowana nieco inaczej niż ta umieszczona na albumie. Wersję mono ponownie wydano na albumach kompilacyjnych The Byrds: The Original Singles: 1967–1969, Volume 2 z 1982 roku[16], The Columbia Singles '65-'67 z 2002 roku[19] oraz wydanym w Japonii Original Singles A's & B's 1965 – 1971 z 2012 roku.
Oprócz wymienionych wydawnictw, „Goin' Back” w wykonaniu The Byrds można również znaleźć na albumach: The Byrds' Greatest Hits Volume II, History of The Byrds, The Byrds, The Very Best of The Byrds, There Is a Season, a także na brytyjskiej wersji The Best of The Byrds: Greatest Hits, Volume II[3]. Ponadto alternatywną, wczesną wersję utworu zamieszczono jako dodatek na wznowieniu The Notorious Byrd Brothers z 1997 roku (wydanym przez Legacy Recordings)[13].
Lista utworów
[edytuj | edytuj kod]Płyta gramofonowa 7”, Columbia Records / CBS, data wydania: 20 października 1967[20]
- „Goin' Back” (3:22)
- „Change Is Now” (3:17)
Notowania na listach przebojów
[edytuj | edytuj kod]Kraj | Lista (1967) | Najwyższa pozycja |
---|---|---|
Billboard Hot 100[10][11] | 89 |
Wersja Phila Collinsa
[edytuj | edytuj kod]W 2010 roku Phil Collins nagrał własną wersję na potrzeby albumu Going Back (od niej właśnie pochodzi nazwa tego albumu). Utwór został wydany jako drugi singel z płyty, zawierającej soulowe i rhythmandbluesowe standardy z lat 60., a także jako ostatni singel w karierze Collinsa. Do utworu został nakręcony teledysk.
Lista utworów
[edytuj | edytuj kod]Promo CD-Single, Atlantic (Warner), data wydania: 27 września 2010[21]
- „Going Back” (4:37)
CD-Single, Atlantic 7567883320 (Warner) / EAN 0075678833205, data wydania: 3 grudnia 2010[21]
- „Going Back” (4:38)
- „Papa Was a Rolling Stone” (6:42)
Notowania na listach przebojów
[edytuj | edytuj kod]Kraj | Lista (2010/2011) | Najwyższa pozycja |
---|---|---|
Singles Top 75[22] | 50 | |
Singles Top 75[23] | 45 |
Pozostałe wersje
[edytuj | edytuj kod]Carole King zdecydowała się nagrać własną wersję „Goin' Back” na albumie Writer z 1970 roku, a później dokonała ponownej rejestracji utworu na potrzeby albumu Pearls: Songs of Goffin and King, wydanego w 1980 roku[24][25].
W 1973 roku utwór został wydany pod szyldem Larry Lurex. Nagrania dokonano rok wcześniej w Trident Studios pod przewodnictwem producenta Robina Cable'a, który zaprosił do udziału Freddiego Mercury’ego, a ten z kolei namówił Briana Maya i Rogera Taylora (basista Queen, John Deacon, nie był wówczas obecny w studiu)[26]. W ten sposób powstały dwa utwory, „I Can Hear Music”, wykonywany wcześniej przez The Beach Boys, oraz właśnie „Goin’ Back”. W obydwu nagraniach Cable starał się odtworzyć technikę Wall of Sound Phila Spectora[26]. Rezultat spodobał się producentowi, który doprowadził do wydania singla (z „Goin’ Back” na stronie B), ten jednak nie odniósł sukcesu komercyjnego, sprzedając się w zaledwie kilku kopiach, za to stając się później poszukiwanym przez kolekcjonerów rarytasem[26]. W 1995 roku piosenka znalazła się na bootlegu Queen in Nuce, a później także na solowych kompilacjach Mercury’ego: The Solo Collection (2000) oraz Lover of Life, Singer of Songs (2006). Ponadto fragment „Goin’ Back” w tym wykonaniu wykorzystano w utworze „Mother Love” z albumu Made in Heaven (1995)[27]. Zdaniem Carole King, May (który pracował nad tym ostatnim nagraniem) wybrał właśnie „Goin’ Back” ze względu na tekst, opowiadający o dzieciństwie – pod koniec „Mother Love” umieścił sample z różnych przebojów Queen w odwrotnej kolejności chronologicznej, a „Goin’ Back” jako jedno z najstarszych nagrań zespołu doskonale nadawało się, by zamknąć tę listę[28].
Mniej więcej w tym samym czasie grupa The New Seekers stworzyła cover utworu, zamieszczając go na swym albumie Now, wydanym w 1973 roku[2]. W 1975 roku Nils Lofgren wydał swój debiutancki album solowy, zamykany przez „Goin’ Back”[3][2]. W październiku tego samego roku utwór został wykonany na żywo podczas serii koncertów Bruce’a Springsteena i E Street Band w Los Angeles.
Późniejsze wersje nagrały między innymi: Elkie Brooks na swoim albumie Pearls II z 1982 roku[29] oraz Diana Ross w 2001 roku (album Love & Life: The Very Best of Diana Ross)[30]. W 2011 były piłkarz Paul McGrath nagrał cover „Goin’ Back” jako część swojego charytatywnego albumu Handle with Care[31].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Oficjalna strona Carole King. caroleking.com. [dostęp 2013-05-25]. (ang.).
- ↑ a b c d e 1966. The Lyn Paul Website. [dostęp 2013-07-27]. (ang.).
- ↑ a b c Allmusic. Allmusic. [dostęp 2013-05-25]. (ang.).
- ↑ Goldie & The Gingerbreads. Allmusic. [dostęp 2013-07-27]. (ang.).
- ↑ Tony Brown: The Complete Book of the British Charts. Omnibus Press, 2000, s. 838. ISBN 0-7119-7670-8.
- ↑ a b Dusty Springfield: Woman Of Repute. cpinternet.com. [dostęp 2013-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-31)]. (ang.).
- ↑ Goin' Back – Dusty Springfield. Allmusic. [dostęp 2013-05-25]. (ang.).
- ↑ Dusty Springfield – Goin' Back / I'm Gonna Leave You. Discogs. [dostęp 2013-07-28]. (ang.).
- ↑ Dusty Springfield - Goin' Back. officialcharts.com. [dostęp 2013-07-10]. (ang.).
- ↑ a b Joel Whitburn: Top Pop Singles 1955–2006. Record Research Inc., 2008, s. 130. ISBN 0-89820-172-1.
- ↑ a b Tony Brown: The Complete Book of the British Charts. Omnibus Press, 2000, s. 130. ISBN 0-7119-7670-8.
- ↑ a b c Johnny Rogan: The Byrds: Timeless Flight Revisited (wydanie 2). Rogan House, 1998, s. 229. ISBN 0-9529540-1-X.
- ↑ a b c Johnny Rogan: The Notorious Byrd Brothers (noty z wydania CD z 1997). 1997.
- ↑ Goin' Back – The Byrds. Allmusic. [dostęp 2013-06-09]. (ang.).
- ↑ Ric Menck: The Notorious Byrd Brothers (33⅓ series). Continuum Books, 2007, s. 91–92. ISBN 0-8264-1717-5.
- ↑ a b c The Notorious Byrd Brothers. Byrd Watcher. [dostęp 2013-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-21)]. (ang.).
- ↑ Johnny Rogan: The Byrds: Timeless Flight Revisited (wydanie 2). Rogan House, 2008, s. 623. ISBN 0-9529540-1-X.
- ↑ Christopher Hjort: So You Want To Be A Rock ’n’ Roll Star: The Byrds Day-By-Day (1965–1973). Jawbone Press, 1998, s. 148. ISBN 1-906002-15-0.
- ↑ The Byrds - The Columbia Singles '65-'67 2-LP Set. sundazed.com. [dostęp 2013-06-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (ang.).
- ↑ Goin' Back / Change Is Now by The Birds. 45cat. [dostęp 2015-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-18)]. (ang.).
- ↑ a b Phil Collins - Going Back. hitparade.ch. [dostęp 2013-07-27]. (ang.).
- ↑ Phil Collins - Going Back. hitparade.ch. [dostęp 2013-07-10]. (niem. • ang.).
- ↑ Phil Collins - Going Back. austriancharts.at. [dostęp 2013-07-10]. (niem.).
- ↑ Recenzja Writer. Allmusic. [dostęp 2013-07-07]. (ang.).
- ↑ Recenzja Pearls/Time Gone By. Allmusic. [dostęp 2013-07-07]. (ang.).
- ↑ a b c Freddie Mercury or Larry Lurex?. geocities.com. [dostęp 2013-07-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-08-04)]. (ang.).
- ↑ Queen’s Mother Love. whosampled.com. [dostęp 2013-07-07]. (ang.).
- ↑ Going Back: The Carole King Connection to Freddie Mercury's Last Song. caroleking.com. [dostęp 2013-07-07]. (ang.).
- ↑ Recenzja Pearls II. Allmusic. [dostęp 2013-07-07]. (ang.).
- ↑ Recenzja Love & Life: The Very Best of Diana Ross. Allmusic. [dostęp 2013-07-07]. (ang.).
- ↑ Ex-Man United and Aston Villa star Paul McGrath begins music career. Metro. [dostęp 2013-07-27]. (ang.).