Katarzyna Groniec
Katarzyna Groniec (2011) | |
Data i miejsce urodzenia |
22 lutego 1972 |
---|---|
Gatunki | |
Zawód | |
Aktywność |
od 1991 |
Wydawnictwo | |
Strona internetowa |
Katarzyna Groniec (ur. 22 lutego 1972 w Zabrzu[1]) – polska piosenkarka, członkini Akademii Fonograficznej Związku Producentów Audio-Video[2].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jest córką Ślązaczki[3]. Uczęszczała do szkoły muzycznej, uczyła się w klasie fletu[3]. W 1988 za wykonanie utworu „My Funny Valentine” w duecie z Piotrem Hajdukiem zdobyła główną nagrodę na Festiwalu Młodych Talentów w Poznaniu[3]. Niedługo później za namową Michała Bajora wzięła udział w przesłuchaniach do musicalu Metro[3], do którego ostatecznie została zaangażowała do pierwszoplanowej roli Anki[4]. Od 1991 przez kilka kolejnych lat współpracowała z Teatrem „Studio Buffo” w Warszawie, występując m.in. w spektaklach: Do grającej szafy grosik wrzuć, Brel. Nie opuszczaj mnie[5], Grosik 2, Obok nas i Tyle miłości. W 1997 roku zdobyła Grand Prix i Nagrodę Dziennikarzy na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu[5], gdzie rok później wystąpiła ze swoim własnym recitalem. Po prawie dziesięciu latach współpracy odeszła ze Studia Buffo[6]. Grała także w innych teatrach, m.in. w musicalach: Trzy razy Piaf (w Ateneum)[6], Piotruś Pan (w TM „Roma”), Mandarynki i pomarańcze (w Capitolu), Bagdad Cafe (w Polonii) i Nie ma solidarności bez miłości (w Palladium).
Na początku września 2000 wydała debiutancki album studyjny, zatytułowany Mężczyźni, której producentem był Grzegorz Ciechowski[7]. Jej drugą płytą został album pt. Poste restante z 2002.
W 2004 wydała kolejny album studyjny pt. Emigrantka, na którym znalazły się kompozycje Piotra Dziubka oraz aranżacja piosenki z berlińskiego kabaretu Kurta Weilla i Bertolta Brechta. Następnie wydała płytę pt. Przypadki, na której zawarła autorski materiał napisany we współpracy z Piotrem Dziubkiem. Album promowała dwoma singlami: Będę z tobą i Poniedziałek.
W 2008 otrzymała nagrodę im. Aleksandra Bardiniego za wybitne osiągnięcia w piosence aktorskiej, a także wydała dwupłytowy album koncertowy pt. Na żywo. 27 marca 2009 podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu zaprezentowała premierowo recital pt. Listy Julii, który jesienią wydała w formie albumu.
W listopadzie 2011 zaprezentowała siódmy album studyjny pt. Pin-up Princess[8]. W 2013 charytatywnie nagrała wraz z wieloma artystami świąteczną piosenkę pt. „Magia Świąt”. W marcu 2014 wydała album pt. Wiszące ogrody, na którym znalazły się jej interpretacje piosenek wykonawców, takich jak m.in. Jacques Brel, Bertolt Brecht i Nick Cave. 29 września na koncercie odbywającym się w ramach festiwalu Pamiętajmy o Osieckiej, zaprezentowała nowy program koncertowy, złożony z piosenek Agnieszki Osieckiej. 18 września 2015 wydała album CD+DVD pt. Zoo z piosenkami Agnieszki Osieckiej.
16 marca 2018 premierę miał jej dziesiąty album studyjny pt. Ach!, za który otrzymała nominację do Fryderyka w kategorii „muzyka poetycka roku”. Płytę promowała singlami „Nie kocham” i „Koko”.
W 2023 napisała książkę "Kundle".
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]W czasach licealnych spotykała się z Piotrem Hajdukiem[3]. Jest rozwiedziona z aktorem Olafem Lubaszenką, z którym ma córkę Mariannę[9].
Obecnie mieszka z drugim mężem w Sopocie.
Dyskografia
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
Filmografia
[edytuj | edytuj kod]Rok | Tytuł | Uwagi |
---|---|---|
1999 | Wrota Europy | jako niewidoma kobieta, reżyseria: Jerzy Wójcik |
LOT 001 | reżyseria: Krzysztof Lang | |
2000 | Zaduszki narodowe. Sybir ostatnie pożegnanie | jako ona sama, reżyseria: Olgierd Łukaszewicz, Wojciech Staroń, Ignacy Szczepański |
2002 | W poszukiwaniu utraconych lat | jako ona sama, reżyseria: Jan Sosiński |
Nagrody i wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]Rok | Kategoria | Nagroda | Uwagi |
---|---|---|---|
2012 | Album roku piosenka poetycka (Pin-up Princess) | Fryderyki 2012 | Nominacja[10] |
Najlepsza oprawa graficzna albumu (Pin-up Princess) | Nominacja[10] | ||
2024 | Album roku piosenka poetycka i literacka (Konstelacje) | Fryderyki 2024 | Laur |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Katarzyna Groniec w bazie Filmweb
- ↑ Członkowie Akademii – FRYDERYK 2024. fryderyki.pl. [dostęp 2010-10-03]. (pol.).
- ↑ a b c d e Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 50–51
- ↑ Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 55.
- ↑ a b Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 70–71
- ↑ a b Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 73
- ↑ Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 74.
- ↑ Katarzyna Groniec: Pin-up Princess. www.polskieradio.pl. [dostęp 2012-04-18]. (pol.).
- ↑ Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 65–67.
- ↑ a b Fryderyki 2012: nominowani. zpav.pl. [dostęp 2012-02-22]. (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Katarzyna Jurkowska, Katarzyna Kościelak: Kobiety przełomu. Znak Horyzont, 2020. ISBN 978-83-240-7789-2.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona oficjalna (pol.)
- Katarzyna Groniec w bazie filmpolski.pl