Ajn Ghazal
Ajn Ghazal (arab. عين غزال) – nieistniejąca już arabska wieś, która była położona w Dystrykcie Hajfy w Mandacie Palestyny. Wieś została wyludniona i zniszczona podczas I wojny izraelsko-arabskiej, po ataku Sił Obronnych Izraela w dniu 26 lipca 1948 roku.
Grób szejka Shahada w Ajn Ghazal | |
Państwo | |
---|---|
Dystrykt |
Dystrykt Hajfy |
Wysokość |
100 m n.p.m. |
Populacja (1945) • liczba ludności |
|
Data zniszczenia | |
Powód zniszczenia | |
Obecnie | |
Położenie na mapie Mandatu Palestyny | |
Strona internetowa |
Położenie
edytujAjn Ghazal leżała na zachodnich zboczach góry Karmel, w odległości 21 kilometrów na południe od miasta Hajfa i 4 kilometrów od wybrzeża Morza Śródziemnego. Według danych z 1945 roku do wsi należały ziemie o powierzchni 18 079 ha. We wsi mieszkało wówczas 2170 osób[1].
własność gruntów | powierzchnia gruntów (hektary) |
---|---|
Arabowie | 14 628 |
Żydzi | 424 |
publiczne | 3027 |
Razem | 18 079 |
Rodzaj użytkowanych gruntów | Arabowie (hektary) | Żydzi (hektary) |
---|---|---|
uprawy oliwek | 1400 | 0 |
uprawy nawadniane | 1486 | 0 |
uprawy zbóż | 8472 | 424 |
nieużytki | 7567 | 0 |
zabudowane | 130 | 0 |
Historia
edytujW okresie panowania Brytyjczyków Ajn Ghazal była dużą wsią. We wsi znajdował się meczet oraz dwie szkoły: jedna dla chłopców (istniała od 1886) i jedna dla dziewcząt[1].
Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu żydowskiemu. Wieś Ajn Ghazal znalazła się w obrębie arabskiej enklawy, która przecinała nadmorską drogę i linię kolejową z Tel Awiwu do Hajfy. Położone w tym obszarze trzy wsie arabskie Ajn Ghazal, Idżzim i Dżaba nazywano „Małym Trójkątem”. Wioski te odmówiły współpracy z Arabską Armią Wyzwoleńczą, ale jednocześnie odmawiały zawarcia porozumienia z Izraelczykami. Ze względów bezpieczeństwa wszystkie żydowskie konwoje musiały omijać ten obszar i wybierały dłuższą drogę przez położoną na wschodzie wadi Milk. Droga ta przebiegała stosunkowo blisko pozycji wojsk irackich i również była niebezpieczna. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej żydowskie oddziały przeprowadziły operację Szoter, w trakcie której w dniu 26 lipca 1948 roku wieś Ajn Ghazal została zdobyta. Po ustaniu walk wysiedlono wszystkich mieszkańców wsi, a domy wyburzono[1].
Kontrowersje wokół masakry
edytujSekretarz Generalny Ligi Państw Arabskich Abdul Rahman Azzam wydał oświadczenie, w którym oskarżył Żydów o popełnienie zbrodni wojennej w trakcie i po ataku na „Mały Trójkąt”. W szczególności twierdzono, że we wsi At-Tira spalono żywcem 28 osób. Siły Obronne Izraela odrzuciły te zarzuty, ale przyznały, że ich żołnierze znaleźli 25-30 ciał w „zaawansowanym stanie rozkładu” we wsi Ajn Ghazal. Ciała te zostały pochowane. Pochowano także około 200 ciał znalezionych w okolicy trzech wiosek po bitwie[2][3].
W dniu 28 lipca 1948 roku Mediator Organizacji Narodów Zjednoczonych w Palestynie, hrabia Folke Bernadotte wydał oświadczenie, w którym stwierdził, że „nie ma dowodów na poparcie oskarżenia o masakrę”. Obserwatorzy UNTSO przeprowadzili inspekcję w rejonie walk i nie znaleźli żadnych dowodów masakry. Przeprowadzili oni także rozmowy z uchodźcami z trzech wiosek, którzy przebywali w obozie w Dżaninie. Stwierdzono brak 62 zabitych i 63 zaginionych mieszkańców wiosek, jednak relacje uchodźców nie potwierdziły oskarżenia o masakrze[4]. W dniu 8 września Folke Bernadotte opublikował jeszcze bardziej szczegółowy raport, w którym stwierdził, że atak na wioski był nieuzasadniony i naruszał zawieszenie broni, jednak nie doszło tam do żadnej masakry ludności. Raport potępił Izrael za przeprowadzenie rozbiórki arabskich wiosek i zażądał wydania zezwolenia na powrót uchodźców do swoich wiosek, oraz udzielenia im pomocy w odbudowie domów[2].
Miejsce obecnie
edytujNa gruntach wioski Ajn Ghazal powstał w 1949 roku moszaw En Ajjala, a w 1950 roku moszaw Ofer. Palestyński historyk Walid Chalidi, tak opisał pozostałości wioski Ajn Ghazal:
„Na miejscu wioski stoi tylko jeden obiekt, jest to grobowiec szejka Shahada. Na całym obszarze można zobaczyć ruiny ścian, stosy kamieni, a także sosny, kaktusy, drzewa figowe i granatu”[1].
Przypisy
edytuj- ↑ a b c d Welcome To 'Ayn Ghazal. [w:] Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2011-09-28]. (ang.).
- ↑ a b Benny Morris: The Birth of the Palestinian Refugee Problem, 1947-1949. Cambridge: Cambridge University Press, 1987, s. 213-214. ISBN 0-521-33028-9.
- ↑ Benny Morris: The Birth of the Palestinian Refugee Problem Revisited. Cambridge: Cambridge University Press, 2004, s. 440. ISBN 0-521-00967-7.
- ↑ Yoav Gelber: Independence versus Nakba. Zmora-Bitan/Dvir publishers, 2004, s. 252. ISBN 965-517-190-6.