Emil Adolf von Behring
Emil Adolf von Behring (ur. 15 marca 1854 w Hansdorfie (ob. Ławice), zm. 31 marca 1917 w Marburgu) – niemiecki bakteriolog, uważany za jednego z twórców immunologii[1], laureat pierwszej Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1901 roku.
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
15 marca 1854 |
Data i miejsce śmierci |
31 marca 1917 |
profesor | |
Specjalność: bakteriologia | |
Alma Mater | |
Uczelnia | |
Odznaczenia | |
Nagrody | |
Życiorys
edytujUrodził się we wsi Hansdorf (obecnie Ławice w gminie Iława) w wielodzietnej rodzinie nauczyciela (był piątym z trzynaściorga dzieci). Ukończył gimnazjum w Olsztynku[2], studia medyczne w Berlinie, w Akademii Wojskowej. Był m.in. asystentem Roberta Kocha. Od 1895 roku był profesorem Uniwersytetu w Halle oraz Instytutu Terapii Doświadczalnej w Marburgu[3].
Razem z Japończykiem Shibasaburo Kitasato opracował surowice antytoksyczne przeciwbłonicze i przeciwtężcowe (1890)[1], rozpowszechnił swoje prace organizując jedną z największych w Europie wytwórni surowic i szczepionek „Behring-Werke” w Marburgu[3]. Za prace nad seroterapią, przede wszystkim zaś za zastosowanie seroterapii w walce z błonicą (dyfterytem), został laureatem pierwszej Nagrody Nobla z medycyny w 1901 roku[1][3]. Komitet Noblowski w uzasadnieniu podjął próbę oceny znaczenia pracy von Behringa, dodając do uzasadnienia słowa: dzięki (pracom von Behringa) otwarta została nowa droga dla medycyny, a lekarze otrzymali ważną broń w walce przeciw chorobie i śmierci.
W grudniu 1896 Behring ożenił się z dwudziestoletnia Elzą Spinolą (1876-1936), córką Bernarda Spinoli, dyrektora szpitala w Berlinie oraz jego żony, Elizy Spinoli, z domu Bendix. Behringowie mieli sześciu synów. Miesiąc miodowy spędzili w willi „Behring” na Capri w 1897 roku, gdzie posiadali dom letni. W latach 1909–1911 w willi mieszkał Maksim Gorki.
Nazwisko Behringa przetrwało w nazwach takich firm jak Dade Behring (zajmującej się diagnostyką kliniczną, obecnie część Siemens), CSL Behring (wytwórcy leków na bazie surowicy) oraz w nazwie nagrody jego imienia przyznawanej przez uniwersytet w Marburgu; najbardziej prestiżowej nagrody w dziedzinie medycyny w Niemczech. Nazwiskiem naukowca została nazwana planetoida (65685) Behring.
Publikacje
edytuj- Die praktischen Ziele der Blutserumtherapie (1892)
- Aetiologie und aetiologische Therapie des Tetanus (1904)
- Diphterie (1910)
- Einführung in die Lehre von der Bekämpfung der Infectionskrankheiten (1912)
Przypisy
edytuj- ↑ a b c Tadeusz Nowak (red.), Oksfordzki słownik biograficzny, Warszawa: Bertelsmann Media, 1999, s. 45, ISBN 83-7227-109-7 .
- ↑ Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński: Warmia Mazury, przewodnik. Białystok: Agencja TD, 1996. ISBN 83-902165-0-7, s. 31–33.
- ↑ a b c Wulf von Bonin , Erich Bagge , Robert Herrlinger , Laureaci nagrody Nobla. Chemia, fizyka, medycyna, wyd. I, Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 1969, s. 218 (pol.).
Bibliografia
edytuj- Beata Tarnowska (red.): Nagrody Nobla, Leksykon PWN. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13393-7.
Linki zewnętrzne
edytuj- Biografia (ang.)
- ISNI: 000000010259826X
- VIAF: 22431555
- LCCN: n84805711
- GND: 118654918
- NDL: 00795377
- LIBRIS: 86lnnbls067vc3z
- BnF: 150838907
- SUDOC: 080590969
- NLA: 35967277
- NKC: nlk20000077319
- NTA: 074215191
- BIBSYS: 2103158
- CiNii: DA12277704
- Open Library: OL2411279A
- PLWABN: 9810646653505606
- NUKAT: n96002120
- J9U: 987007258484405171
- NSK: 000752267
- ΕΒΕ: 239249
- LIH: LNB:CEo5;=BS