Liga Północna
Liga Północna (wł. Lega Nord) – włoska partia polityczna. Liderem partii jest Matteo Salvini. Od 2018 w wyborach partia używa skróconej nazwy Lega (pol. Liga).
Państwo | |
---|---|
Lider | |
Data założenia |
1989 |
Ideologia polityczna |
populizm, federalizm, eurosceptycyzm, narodowy katolicyzm, konserwatyzm społeczny |
Poglądy gospodarcze | |
Członkostwo międzynarodowe |
|
Grupa w Parlamencie Europejskim |
|
Obecni posłowie |
124/630
|
Obecni senatorowie |
57/315 [potrzebny przypis]
|
Obecni eurodeputowani |
28/73 [potrzebny przypis]
|
Strona internetowa |
Historia
edytujPoczątki partii
edytujRuch sięga korzeniami do lat 70. XX wieku, kiedy to Umberto Bossi założył Północno-Zachodnią Unię Lombardii na Rzecz Autonomii, przekształconą z czasem w Ligę Lombardzką[1]. Ruch postulował przekształcenie Włoch w konfederację autonomicznych regionów[2]. Następnie w grudniu 1989 roku zawarto sojusz pomiędzy Ligą Lombardzką (wł. Lega Lombarda) i pięcioma innymi partiami działającymi na północy Włoch i postulującymi autonomię regionalną. Liga Lombardzka nawiązywała do średniowiecznego związku miast włoskich o tej samej nazwie. W skład koalicji poza Lega Lombarda weszły: Liga Veneta, Piemont Autonomista, L’Union Ligure, La Lega Emilia-Romagnola i Alleanza Toscana[3]. Przywódcą partii w początkowym okresie był Umberto Bossi[4]. Bossi był przychylny gospodarce wolnorynkowej, niechętnie patrzył na imigrację do Włoch, podkreślał mocno różnice pomiędzy bogatą, wysoko rozwiniętą północą Włoch a biednym południem[4]. W wyborach lokalnych w 1990 roku w Lombardii Liga Lombardzka zdobyła aż 1.2 mln głosów, prawie 19% wszystkich głosów ważnych[5]. Wszystkie partie lokalne będące częścią ligi zdobyły w sumie 4.4% głosów w skali kraju[5].
Najważniejszym postulatem Ligi w 1990 roku był postulat podziału Włoch na trzy regiony: środkowy, północny i południowy. Na północy postulowano utworzenie Republiki Północnej, złożonej z Lombardii, Piemontu, Ligurii, Emilia-Romagna, Toskanii i Veneto[6]. W myśl postulatów partii Republika Północna byłaby praktycznie całkowicie suwerenna i niepodległa, rząd centralny zlokalizowany w Rzymie zajmowałby się jedynie utrzymaniem armii i polityką zagraniczną[7].
Lata 1992–2018
edytujW wyborach w 1992 roku partia zdobyła 3.3 mln głosów (8.7%) i zdobyła 55 mandatów w parlamencie, na północy stała się drugą pod względem wielkości poparcia partią polityczną[8].
W 1994 r. partia weszła w koalicje z Sojuszem Narodowym i Forza Italia, koalicja przyjęła nazwę Biegun Wolności[9] i później weszła w skład rządu Silvio Berlusconiego. W 2001 r. ponownie znalazła się w koalicji, mając 30 (na 630) miejsc w izbie niższej włoskiego parlamentu i 17 (na 325) w senacie. W wyborach we Włoszech w 2006 r. do izby niższej (Camera dei Deputati) partia startując wspólnie z Ruchem dla Autonomii otrzymała 4,58% głosów i uzyskała 26 miejsc. W wyborach parlamentarnych w 2008 r. otrzymała 8,29% głosów.
W 2012 roku lider ugrupowania Umberto Bossi został oskarżony o nadużycia finansowe i podał się do dymisji, nowym przywódcą partii został Roberto Maroni[10] . Odejście Bossiego i atmosfera skandalu otaczająca partie negatywnie odbiła się na wynikach partii, w wyborach w 2013 r. Liga zdobyła zaledwie 4,08% głosów[11] . W 2013 roku nowym przywódcą Ligi został Matteo Salvini[11] . Salvini porzucił separatyzm północy Włoch[11] . Symbolicznym wyrazem zmiany nastawienia było usunięcie przymiotnika „północna” z plakatów i loga partii w 2018 roku[12] . Salvini zdecydował o utworzeniu oddziału partii na południu Włoch[12] i przeprosił mieszkańców południowych Włoch za to, że partia ich obrażała[11] .
W wyborach w 2018 r. partia osiągnęła najlepszy wynik w historii – 17,37%. Po wyborach Liga rozpoczęła negocjacje koalicyjne z Ruchem Pięciu Gwiazd. Rozmowy zakończyły się powołaniem nowego rządu z udziałem polityków Ligi – Matteo Salvini objął urząd ministra spraw wewnętrznych[13].
Symbolika
edytujSymbolem partii jest Alberto da Giussano, XII-wieczny włoski rycerz, który dowodził wojskami średniowiecznej Ligi Lombardzkiej w wojnie przeciwko Fryderykowi Barbarossie[14].
Wyniki wyborcze
edytujrok | wynik (%) | mandatów |
---|---|---|
1992 | 8,6 | 55 |
1994 | 8,4 | 117 |
1996 | 10,1 | 59 |
2001 | 3,9 | 30 |
2006 | 4,6 | 26 |
2008 | 8,3 | 60 |
2013 | 4,1 | 18 |
2018 | 17,4 | 124 |
Przypisy
edytuj- ↑ Grzegorz Ulicz: Liga już nie północna. Matteo Salvini i jego ruch. Nowy Ład, 2020-09-04. [dostęp 2020-12-18].
- ↑ Konrad Bonisławski, Jakub Siemiątkowski. Czy dla Europy Narodów jest jeszcze jakaś nadzieja? Współczesne europejskie ruchy prawicowe i nacjonalistyczne. „Polityka Narodowa”. 7, s. 11-81, 2010.
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 20.
- ↑ a b Eatwell 1999 ↓, s. 335.
- ↑ a b Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 21.
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 22.
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 23.
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 28.
- ↑ Eatwell 1999 ↓, s. 338.
- ↑ bbc 2012 ↓.
- ↑ a b c d Kirchgaessner 2018 ↓.
- ↑ a b Charlemagne 2018 ↓.
- ↑ Bartosz Hlebowicz: W Rzymie właśnie zaprzysiężono rząd Giuseppe Contego. Kto jest kim w nowym gabinecie?. wyborcza.pl, 2018-06-01. [dostęp 2018-11-12].
- ↑ Bull i Gilbert 2001 ↓, s. 9.
- ↑ Parties and Elections in Europe. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Włoch. [dostęp 2018-11-10].
Bibliografia
edytuj- Roger Eatwell: Faszyzm: historia. Poznań: 1999. ISBN 83-7120-634-8.
- Anna Cento Bull, Mark Gilbert: The Lega Nord and the northern question in Italian politics. Houndmills, Basingstoke, Hampshire: 2001. ISBN 978-0-333-75068-1.
- bbc: Roberto Maroni new leader of Italy's Northern League. bbc.com, 2012-06-02. [dostęp 2018-10-11]. (ang.).
- Stephanie Kirchgaessner: Matteo Salvini: a political chameleon thriving on fears. The Guardian, 2018-06-22. [dostęp 2018-11-11]. (ang.).
- Charlemagne: Matteo Salvini, Italy’s de facto leader, is instinctively authoritarian. The Economist, 2018-07-26. [dostęp 2018-11-11]. (ang.).
Linki zewnętrzne
edytuj- Oficjalna strona Ligi Północnej. leganord.org. [zarchiwizowane z tego adresu (1998-12-05)].