Potylicz
Potylicz (ukr. Потелич, Potełycz) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie żółkiewskim. Położona jest w paśmie Wschodniego Roztocza, w dolinie rzeki Tylicy.
Cerkiew Świętego Ducha w Potyliczy | |||
| |||
Państwo | |||
---|---|---|---|
Obwód | |||
Rejon | |||
Populacja (2001) • liczba ludności |
| ||
Kod pocztowy |
80320 | ||
Położenie na mapie obwodu lwowskiego | |||
Położenie na mapie Ukrainy | |||
Miasto królewskie Mosty lokowane w 1423 roku położone było w XVI wieku w województwie bełskim[2]. Potylicz należał do starostwa niegrodowego lubaczowskiego na początku XVIII wieku[3].
Do 1939 roku istniała polska gmina Potylicz.
Osada znana była już w 1261 roku pod nazwą Tylicz. W 1498 roku król Jan I Olbracht nadał jej prawa miejskie magdeburskie. W XVI w. miasteczko było ważnym ośrodkiem garncarskim. Zawdzięcza to bogatym zasobom glinki garncarskiej i fajansowej w okolicy. Oprócz produkcji ceramicznej w okolicach miasteczka czynne były w tym czasie również huty szkła. W XVII wieku, po przeniesieniu głównego szlaku handlowego łączącego Lublin ze Lwowem tak, by przebiegał przez Rawę Ruską, miasto podupadło i nie odzyskało już dawnego znaczenia. Pod koniec XIX wieku miasteczko zamieszkiwane było przez 2929 osób, w tym 2131 grekokatolików, 493 rzymskich katolików i 303 Żydów.
Do najważniejszych zabytków wsi należą:
- drewniana cerkiew pw. Świętego Ducha
- murowana cerkiew pw. Świętej Trójcy,
- murowany kościół pw. Świętego Stanisława, konsekrowany w 1858 roku.
W Potyliczu znajduje się duży kamieniołom, w którym odsłaniają się opoki i margle górnej kredy (kampanu), skąd znana jest bogata kopalna fauna i flora[4][5][6].
Przypisy
edytuj- ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu lwowskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 roku. (ukr.).
- ↑ Zenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s. 173.
- ↑ Wiesław Bondyra, Własność ziemska w województwie bełskim w czasach saskich, Lublin 2015, s. 34.
- ↑ Marcin Machalski , Oksana Malchyk , Klasyczne stanowiska paleontologiczne górnej kredy zachodniej Ukrainy: historia badań oraz biostratygrafia, „Przegląd Geologiczny”, 64 (8), 2016, s. 570–576 .
- ↑ Jan Nowak , Kopalna flora senońska z Potylicza, „Rozprawy Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Akademii Umiejętności w Krakowie, ser. B”, 47, 1907, s. 1–27 .
- ↑ Adam T. Halamski , Latest Cretaceous leaf floras from southern Poland and western Ukraine, „Acta Palaeontologica Polonica”, 58 (2), 2013, s. 407–443 (ang.).
Linki zewnętrzne
edytuj- Potylicz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 879 .
- Potylicz, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 503 .