Равзату-с-сафо
Зоҳир
Таърихи таъсис | 1497 |
---|---|
Унвони мақола | ар. روضة الصفاء |
Нависанда | Мирхонд |
Кишвари созанда | |
Забони навиштаҷот ё осор/асар | форсӣ |
«Равзат-ус-сафо» — асари таърихии Муҳаммади Мирхонд. Равзат-ус-сафо аз 7 ҷилд ва хотима иборат буда, масъалаҳои зеринро дар бар мегирад.
- аз бунёди олам то ислом;
- Муҳаммад ва чаҳор халифаи аввал;
- дувоздаҳ имоми шиа, Умавиён ва Аббосиён;
- сулолаҳои ҳамасри Аббосиён дар Эрон ва Ҳиндустон;
- Чингизхон ва Чингизиён;
- Темур ва Темуриён то соли 1469;
- Ҳукмронии Султон Ҳусайн (1469-1506)
Ҷилди 7 ва хотимаи асар ба қалами Хондамир таалуқ дорад[1].
Эзоҳ
[вироиш | вироиши манбаъ]- ↑ Равзат-ус-сафо, Энциклопедияи советии тоҷик, ҷилди 6, саҳ. 152, Душанбе
Пайвандҳо
[вироиш | вироиши манбаъ]- Elliot, H. M. (Henry Miers), Sir; John Dowson (1871). "23. Rawżat aṣ-ṣafāʾ,of Mirkhond". The History of India, as Told by Its Own Historians. The Muhammadan Period (Vol 4.). London : Trübner & Co.