ส้น
ภาษาไทย
[แก้ไข]รากศัพท์
[แก้ไข]สืบทอดจากภาษาไทดั้งเดิม *sɤnꟲ; ร่วมเชื้อสายกับภาษาลาว ສົ້ນ (ส็้น), ภาษาไทใหญ่ သူၼ်ႈ (สู้น), ภาษาพ่าเก ꩬုꩫ် (สุน์), ภาษาอาหม *𑜏𑜤𑜃𑜫 (*สุน์), ภาษาจ้วงแบบจั่วเจียง soenj/swnj, ภาษาจ้วง saenj
การออกเสียง
[แก้ไข]การแบ่งพยางค์ | ซ่น | |
การแผลงเป็น อักษรโรมัน | ไพบูลย์พับบลิชชิง | sôn |
ราชบัณฑิตยสภา | son | |
(มาตรฐาน) สัทอักษรสากล(คำอธิบาย) | /son˥˩/(สัมผัส) |
คำนาม
[แก้ไข]ส้น