Электрацягнік ЭР200
| |
Асноўныя даныя | |
---|---|
Гады пабудовы | 1973, 1978 |
Краіна пабудовы |
|
Завод | РВЗ (RVR) |
Саставаў пабудавана | 2 |
Вагонаў пабудавана | 28 (6 галаўных і 22 прамежкавых |
Краіна эксплуатацыі |
|
Кампанія | Міністэрства шляхоў зносін, Расійскія чыгункі |
Дарога | Акцябрская чыгунка |
Абслугоўваныя лініі | Санкт-Пецярбург — Масква |
Дэпо | ТЧ-10 АКЦЧ |
Шырыня каляіны | 1520 мм |
Тэхнічныя даныя | |
Канструкцыйная скорасць | 200 км/гадз. |
Максімальная службовая скорасць | 180 км/гадз. |
Колькасць вагонаў у саставе | 4, 6, 8, 12, 14 |
Даўжыня вагона | 26000 мм |
Шырыня | 3130 мм |
Вышыня | 4200 мм |
Матэрыял вагона | алюмініевы сплаў |
Парожняя маса | 442,4/787,4 т[1] |
Род току і напружанне ў кантактнай сетцы | сталы ток, 3 кВ |
Электрацягнік ЭР200 (электрацягнік рыжскі з канструкцыйнай хуткасцю 200 км/г) — высакахуткасны электрацягнік, выпушчаны ў трох экземплярах для чыгунак СССР на Рыжскім вагонабудаўнічым заводзе.
Гісторыя электрацягніка
[правіць | правіць зыходнік]На чыгунцы СССР у 1965—1966 гг. быў завершаны комплекс работ па вызначэнні асноўных параметраў рухомага складу з канструкцыйны хуткасцю 200—250 км/ч. У 1967 годзе было зацверджана тэхнічнае заданне на 14-вагонны электрацягнік пастаяннага току напружаннем 3 кВ тыпу ЭР200. Да выканання гэтай працы былі падлучаныя навуковыя і канструктарскія падраздзяленні прамысловасці. У агульнай складанасці, у распрацоўцы і стварэнні электрацягніка ЭР200 ўдзельнічалі калектывы больш за 50 навукова-даследчых інстытутаў, праектных арганізацый і заводаў.
У снежні 1973 года доследны электрацягнік выйшаў з варот Рыжскага вагонабудаўнічага завода.
У 1974 годзе электрацягнік паступіў для абкаткі і выпрабаванняў на хуткасны палігон УНІІЧа Беларэчанск — Майкоп. Тут, пасля заводскай наладкі і абкатных выпрабаванняў з хуткасцямі да 200 км/г, у 1975 годзе былі праведзены комплексныя прыёмачныя выпрабаванні. Выпрабаванні ішлі па двух асноўных праграмах: першая прадугледжвала даследаванні дынамічных хадавых паказчыкаў, другая — вывучэнне цягава-энергетычных параметраў. У 1975 годзе на перагоне Ханская—Беларэчанск ўпершыню была дасягнутая хуткасць руху электрацягніка 210 км/г. Выпрабаванні паказалі, што асноўныя цягавыя і тармазныя характарыстыкі цягніка адпавядаюць тэхнічным умовам і па дасягнутых на палігоне дынамічных паказчыках пры хуткасцях 200—210 км/г. ён можа быць дапушчаны да працягу комплексных выпрабаванняў на Кастрычніцкай чыгунцы.
Пасля выпрабаванняў электрацягнік быў прыпісаны ў парк лакаматыўнага дэпо Ленінград-Пасажырскі-Маскоўскі (ЦЧ-8) Кастрычніцкай чыгункі. Пасля будаўніцтва маторвагоннага дэпо Санкт-Пецярбург-Маскоўскае (ЦЧ-10) п. Металабуд у 2000 годзе быў туды перададзены, дзе робіцца тэхнічнае абслугоўванне і рамонт.
Выпрабаванні на Кастрычніцкай чыгунцы праводзіліся ў 1976 годзе.
Зноскі
- ↑ У лічніку для 8-вагоннага склада, ў назоўніку — для 14-вагоннага
Гл. таксама
[правіць | правіць зыходнік]Артыкулу нестае спасылак на крыніцы. |