Эміль Орлік
Эміль Орлік | |
---|---|
чэшск.: Emil Orlík} | |
| |
Дата нараджэння | 21 ліпеня 1870 |
Месца нараджэння | Прага, Аўстра-Венгрыя |
Дата смерці | 28 верасня 1932 (62 гады) |
Месца смерці | Берлін, Веймарская рэспубліка |
Грамадзянства |
|
Род дзейнасці | літограф, мастак, педагог, фатограф, майстар афорту, гравёр, мастак-гравёр, графік, настаўнік, рысавальнік, карыкатурыст, сцэнограф |
Жанр | жывапіс, графіка |
Мастацкі кірунак | партрэт |
Уплыў | Kanō Tomonobu[d], Генрых Кнір, Wilhelm Lindenschmit the Younger[d] і Johann Leonhard Raab[d] |
Уплыў на | Ilse Voigt[d][1] |
Член у | |
Сайт | emil-orlik.de (ням.) (англ.) |
Эмі́ль О́рлік (чэшск.: Emil Orlík; 21 ліпеня 1870, Прага, Аўстра-Венгрыя — 28 верасня 1932, Берлін, Веймарская рэспубліка) — чэшскі мастак, графік і фатограф.
Біяграфія і творчасць
[правіць | правіць зыходнік]Эміль Орлік быў сынам краўца. Спачатку ён вывучаў мастацтва ў прыватнай мастацкай школе Генрыха Кніра ў Празе, дзе адным з яго аднакласнікаў быў Паўль Клее. У 1889-94 — жыў у Мюнхене; у 1891-93 — наведваў мюнхенскую Акадэмію мастацтваў.
Пасля выканання вайсковай службы ў Празе, Эміль вярнуўся ў Мюнхен, дзе працаваў для часопіса «Югенд».У 1900-1901 гг. упершыню наведаў Японію з мэтай вывучыць тэхніку каляровай гравюры на дрэве. Пасля паездкі ў Японію Орлік стварыў працы, натхнёныя каляровай ксілаграфіяй, і ў сувязі з гэтым Орліка адносяць да мастакоў япанізму. Акрамя Японіі Орлік пабываў у Кітаі, Расіі і Егіпце.
Орлік уваходзіў у Венскі сецэсіён і быў вядомы ў першую чаргу як мастак-партрэтыст. З 1905 года і да сваёй смерці Эміль Орлік вёў у навучальнай установе пры берлінскім Музеі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, а з 1924 года - у Аб'яднаных дзяржаўных школах свабоднага і прыкладнога мастацтва клас афармлення кнігі. У гэты час ім былі напісаны партрэты Эрнста Барлаха, Лавіса Карынта, Ота Дзікса, Кете Кольвіца, Франца Верфеля, Рудольфа Штэйнер, Томаса Мана, Альберта Эйнштэйна. Разам з Максам Райнгартам Эміль Орлік працаваў над дэкарацыямі і касцюмамі для яго спектакляў у Нямецкім тэатры.
У 1917-1918 гадах Орлік прымаў удзел у перамовах па заключэнні Брэсцкага міры ў якасці афіцыйнага мастака.
Адно з твораў Орліка спакваля паспрыяла прыёме Зігмунда Фрэйда ў круг венскіх прафесараў у 1902 годзе.
Галерэя
[правіць | правіць зыходнік]-
Японскі сад, (1904)
-
Жанчына на канапе, (1916)
-
Партрэт маладой жанчыны ў зялёнай сукенцы, (1917)
-
Аўтапартрэт, (1920-я гады)
Зноскі
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Uwe Carstens, Emil Orlik, in: Tönnies-Forum, 16. Jg., 2007, H. 2, ISSN 0942-0843
- Scheffer, Heinrich, Die Exlibris des Emil Orlik, Wiesbaden: Verlag Claus Wittal 1992. ISBN 3-922835-23-6