Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Άνουντ Ιάκωβος ή απλώς Ιάκωβος (σουηδικά:Anund Jakob) ήταν Βασιλιάς της Σουηδίας από το 1022 μέχρι το 1050. Ήταν γιος του Όλαφ Σκότκονουνγκ και της Έστριντ των Οβοτριτών. Θεωρείται ότι γεννήθηκε είτε το 1008 είτε το 1010.[1] Ο Αδάμ της Βρέμης έχει εξηγήσει ότι το όνομα "Άνουντ" προστέθηκε από τους Σουηδούς, καθώς δεν αρκούσε μόνο το χριστιανικό "Ιάκωβος" για την άνοδό του στην εξουσία.[2]
Στην πολιτική του ατζέντα περιλαμβανόταν η διατήρηση της ισορροπίας των δυνάμεων στη Σκανδιναβία, κάτι που εξηγείται με την υποστήριξη που παρείχε στους Νορβηγούς βασιλείς Όλαφ Β΄ και Μάγκνους Α΄, εναντίον του Δανού βασιλιά Κνούτου, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1020 και 1030. Το 1026 ή το 1025 στη Μάχη του Χέλγκο, ο Άνουντ και ο Όλαφ υπέστησαν στρατηγική ήττα από τον Κνούτο, μολονότι στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρεται ότι οι Σουηδοί κέρδισαν τη μάχη.[3][4] Όταν ο Μάγκνους έγινε βασιλιάς της Δανίας το 1042, ο Άνουντ Ιάκωβος τον υποστήριξε μέχρι το 1047, έτος κατά το οποίο απεβίωσε ο Μάγκνους.[5][6][7]
Η βασιλεία του Άνουντ χρονολογείται από το 1022 μέχρι το 1050, αν και υπάρχει μια μεγάλη αβεβαιότητα για το έτος που πέθανε.[8] Θεωρείται ότι ήταν ζωντανός το 1049, ενώ ο αδελφός και διάδοχός του Εδμόνδος ο Γηραιός είναι βέβαιο ότι κυβερνούσε τη Σουηδία κατά το καλοκαίρι του 1060.[9][10]