Αγκοστίνο Τάσσι
Αγκοστίνο Τάσσι | |
---|---|
Γέννηση | 1580 (περίπου)[1] Ponzano Romano[1] Ρώμη[1][2] Περούτζα[1] |
Θάνατος | 25 Φεβρουαρίου 1644[1][3] Ρώμη[1][2] |
Χώρα πολιτογράφησης | Παπικά Κράτη |
Ιδιότητα | ζωγράφος[1] και σκιτσογράφος[4] |
Είδος τέχνης | τοπιογραφία |
Ο Αγκοστίνο Τάσσι (Agostino Tassi, γεννημένος ως Agostino Buonamici, Περούτζια, 1578 - Ρώμη, 1644) ήταν Ιταλός ζωγράφος τοπίων και θαλασσογραφιών, ο οποίος καταδικάστηκε για βιασμό της Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι το 1612. [5]
Επειδή φιλοδοξούσε να αποκτήσει τίτλο ευγενείας, τροποποίησε τις λεπτομέρειες της πρώιμης ζωής του. Αν και γεννήθηκε στην Περούτζια, ισχυριζόταν ότι γεννήθηκε στη Ρώμη . Το οικογενειακό του όνομα ήταν Buonamici, αλλά ο Αγκοστίνο υιοθέτησε το επώνυμο Tassi για να υποστηρίξει την ιστορία του ότι υιοθετήθηκε από τον μαρκήσιο Τάσσι. Στην πραγματικότητα ήταν γιος ενός γουναρά,που ονομαζόταν Ντομένικο.
Σταδιοδρομία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Τασσι πιθανόν να εργάστηκε για λίγο στο Λιβόρνο, καθώς και στη Φλωρεντία . Μεταξύ των οπαδών του ή των μαθητών του στο Λιβόρνο θεωρείται ο Πιέτρο Τσιαφφέρι (Pietro Ciafferi). [6] Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Φλωρεντία πιστεύεται ότι έγινε σκλάβος σε γαλέρα σε σκάφος του Μεγάλου Δούκα για κάποιο απροσδιόριστο αδίκημα. [7] Ωστόσο, του επιτράπηκε να κινείται ελεύθερα στο πλοίο αντί να τραβάει κουπί. Το πιο σημαντικό, ήταν σε θέση να ζωγραφίσει και να σχεδιάσει στο κάτεργο, και έτσι εφοδιάστηκε με άφθονο υλικό από το οποίο θα εκτελούσε τις θαλασσογραφίες του και εικόνες από λιμάνια, πλοία και σκηνές αλιείας.
Όσον αφορά στον καλλιτεχνικό του σχηματισμό, ο Τάσσι λέγεται ότι ήταν μαθητής του Πάουλ Μπριλαπό τον οποίο προήλθαν μερικές από τις εικόνες του για τη θάλασσα. Αργότερα εργάστηκε στη Ρώμη με τον Οράτσιο Τζεντιλέσκι, ο οποίος ζωγράφισε μορφές, μετά από παραγγελία του Πάπα Παύλου Ε΄. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, βίασε την κόρη του Οράτσιο, τη ζωγράφο Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι.
Θεωρούμενος αυθεντία της προοπτικής και καλός ζωγράφος της ψευδαίσθησιακής αρχιτεκτονικής διακόσμησης, ο Τάσσι ζωγράφισε σε διάφορα ρωμαϊκά παλάτια, όπως το Κυρηνάλιο (1611 – 12), το Ροσπιλιόζι (Rospigliosi) και το Ντόρια Παμφίλι (1637).
Στη Ρώμη, ο Τάσσι χρημάτισε Δάσκαλος (από τον Απρίλιο του 1625) του Γάλλου ζωγράφου Κλωντ Λορραίν[8] καθώς και του Viviano Codazzi και του Costanzo de Peris . Ο Τάσσι προσέλαβε τον Λορραίν για να αλέθει τα χρώματα του και να κάνει όλες τις οικιακές εργασίες.
Αν και είναι πιο γνωστό ως ζωγράφος τοιχογραφιών, ο Τάσσι ζωγράφισε επίσης μερικούς πίνακες, οι οποίοι περιλαμβάνουν την άφιξη της βασίλισσας του Σαβά μπροστά στον Σολομώντα (περ. 1610) και την είσοδο του Τάντεο Μπαρμπερίνι από την Πόρτα ντελ Πόπολο (1632). Οι απεικονίσεις του στις νυκτερινές σκηνές είχαν κάποια επιρροή στον Ολλανδό Λέονερτ Μπράμερ. [9]
Καταδίκη βιασμού
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1612, ο Tassi καταδικάστηκε για βιασμό της Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι Ιταλίδας μπαρόκ ζωγράφου με διεθνή πελατεία. Ο Τάσσι αρνήθηκε αρχικά την κατηγορία, δηλώνοντας: «Ποτέ δεν είχα σαρκικές σχέσεις ούτε προσπάθησα να το κάνω με την εν λόγω Αρτεμιζία. . . Δεν ήμουν ποτέ μόνος στο σπίτι της Αρτεμιζία μαζί της. " Στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι είχε επισκεφθεί το σπίτι της για να διαφυλάξει την τιμή της. [10] Ο Τάσσι είχε ήδη παραβιάσει τον νόμο και είχε προηγουμένως κατηγορηθεί για βιασμό τόσο της νύφης του όσο και μιας συζύγου του. Η σύζυγός του έλειπε για κάποιο χρονικό διάστημα και πιστεύεται ότι ο Τάσσι είχε προσλάβει ληστές για να τη σκοτώσει.
Στην επακόλουθη επτάμηνη δίκη βιασμού, αποκαλύφθηκε ότι ο Τάσσι είχε προγραμματίσει να δολοφονήσει τη σύζυγό του, είχε διαπράξει αιμομιξία με την αδελφή της και σχεδίαζε να κλέψει μερικά από τα έργα ζωγραφικής του Οράτσιο. Στο τέλος της δίκης, ο Τάσσι φυλακίστηκε για δύο χρόνια. Η ετυμηγορία ακυρώθηκε αργότερα και απελευθερώθηκε το 1613. Το έγκλημά του και η επίδρασή του σε αυτήν επηρέασε στη συνέχεια τη φεμινιστική άποψη της Τζεντιλέσκι στα τέλη του 17ου αιώνα.
Στη λαϊκή κουλτούρα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στην ταινία Artemisia του 1997, σε σκηνοθεσία της Ανιές Μερλέ (Agnès Merlet) και με πρωταγωνίστρια τη Βαλεντίνα Τσέρβι (Valentina Cervi), τον ρόλο του Τάσσι ενσαρκώνει ο Σέρβος ηθοποιόςΜίκι Μανοΐλοβιτς (Miki Manojlovic) . Η ταινία, σε αντίθεση με τις αποδεκτές ιστορικές γνώσεις και την καταδίκη του Τάσσι για βιασμό, απεικόνιζε τη σχέση μεταξύ Τάσσι και Αρτεμίζια ως σχέση αμοιβαίου πάθους. [11]
Ενδεικτική εργογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]-
Η επιβίβαση της βασίλισσας, π. 1615
-
The Coral Fishers, π. 1622
-
Τοπίο με μια σκηνή μαγείας, μεταξύ 1620 και 1644
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 «Allgemeines Künstlerlexikon». (Γερμανικά) Allgemeines Künstlerlexikon. E. A. Seemann, K. G. Saur Verlag, Walter de Gruyter. Ανακτήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2017.
- ↑ 2,0 2,1 www
.boijmans .nl /en /collection /artists /17360. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2024. - ↑ (Ολλανδικά) RKDartists. 76559. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- ↑ www
.boijmans .nl /en /collection /artworks /58478 /two-tambourine-players. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2024. - ↑ Spence, Rachel (29 March 2020). «Women step into the light». FTWeekend - Arts: 11.
- ↑ Encyclopedia Treccani, entry on Ciafferi.
- ↑ Lapierre, Alexandra· Heron, Liz (12 Ιανουαρίου 2017). Artemisia (στα Αγγλικά). Grove Press. ISBN 9780802138576.
- ↑ Sgalbiero, Tatiana· minutes, 50 (13 Μαΐου 2015). Claude Lorrain et l'esthétique classique: L'art du " paysage idéal ", entre réel et imaginaire (στα Γαλλικά). 50 Minutes. ISBN 9782806261793.
- ↑ Liedtke, Walter A.· Plomp, Michiel (1 Ιανουαρίου 2001). Vermeer and the Delft School (στα Αγγλικά). Metropolitan Museum of Art. ISBN 9780870999734.
- ↑ Artemisia: The Rape and the Trial Webwinds.com
- ↑ Bal, Mieke. The Artemisia Files: Artemisia Gentileschi for Feminists and Other Thinking People (p195), University of Chicago Press, 2005 (ISBN 978-0226035826).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Orazio and Artemisia Gentileschi, ένας πλήρως ψηφιοποιημένος κατάλογος έκθεσης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, ο οποίος περιέχει υλικό για τον Αγκοστίνο Τάσσι (βλ. Ευρετήριο)
- Agostino Tassi (πίνακες ζωγραφικής)
|