Penĉo Slavejkov
Etoso
Penĉo Slavejkov | |||||
---|---|---|---|---|---|
Persona informo | |||||
Naskiĝo | 27-an de aprilo 1866 en Tryavna | ||||
Morto | 28-an de majo 1912 (46-jaraĝa) en Brunate | ||||
Tombo | centra tombejo de Sofio | ||||
Lingvoj | bulgara vd | ||||
Ŝtataneco | Bulgario | ||||
Familio | |||||
Patro | Petko Slaveykov (en) | ||||
Gefratoj | Hristo Slaveykov (en) | ||||
Amkunulo | Mara Ivanova Belĉeva (1903–1912) | ||||
Profesio | |||||
Okupo | poeto bibliotekisto ĵurnalisto tradukisto verkisto | ||||
| |||||
vd | Fonto: Vikidatumoj | ||||
Penĉo Petkov SLAVEJKOV (bulgare Пенчо Петков Славейков) (naskiĝis la 27-an de aprilo 1866, mortis la 28-an de majo 1912[1]) estis bulgara poeto. Li estis la plej juna filo de la verkisto Petko Slavejkov. Li mortis en Brunate je la 10-a de junio, 1912.
En Esperanto aperis
[redakti | redakti fonton]- Saluto al Balkanoj. Tradukis Antoni Grabowski. En: El Parnaso de Popoloj, Varsovio 1913, paĝoj 50–52.
- La fonto de la blankpiedulino. (Изворът на белоногата.) Tradukis Atanas D. Atanasov. Sofio 1926, 16 paĝoj.
Referenco
[redakti | redakti fonton]- ↑ Пенчо Славейков Биографични бележки (bulgare). Словото. Alirita 2006-11-26.