بالا
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- فارسی
آوایش
[ویرایش]- /بالا/
اسم
[ویرایش]بالا
- قسمت بلند هر چیز، مقابل پایین، جایی بلندتر از اطراف خود، چنانکه پشته، تپه، و مانند آنها.
صفت فاعلی
[ویرایش]- بالنده، نمو کننده.
- زبر، فو.
قید
[ویرایش]- بلندی، ارتفاع.
زبان دیگر
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- پهلوی
اسم
[ویرایش]- قد و قامت.
زبان دیگر
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- عربی
اسم
[ویرایش]- طول، درازا.
- پشته.
مثال
[ویرایش]- بالا بالاها پریدن کنایه از: بسیار جاه طلب بودن.
––––
برگردانها
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- فرهنگ بزرگ سخن
- فرهنگ لغت معین