دس
فارسی
[ویرایش]ریشه لغت
[ویرایش]- پارسی باستان
آوایش
[ویرایش]- /دَس/
اسم
[ویرایش]دَس
- محققان زبانشناس به معنی ده، دهکده به زبان پارسی باستان توصیف نمودهاند.
زبان دیگر
[ویرایش]- بهاری
اسم
[ویرایش]دَس
- به معنی دست، دسته یا مجموع شش عددی از اشیاء مانند یک دس لیوان یعنی شش عدد لیوان.
- در اول یکی از اصطلاحات باستانی دسهگرد به معنی دستگرد است.
ریشه شناسی۲
[ویرایش]
اسم
[ویرایش]دِس
- دیس، نظیر، مانند.
واژههای مشتق شده
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- فرهنگ لغت معین«