نبرد ایوو جیما
نبرد ایووجیما | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
بخشی از جنگ اقیانوس آرام، جنگ جهانی دوم | |||||||
یک توپ ضدتانک ایالات متحده علیه مواضع غارهای ژاپنی در ضلع شمالی تپه سوریباچی آتش میزند. | |||||||
| |||||||
طرفهای درگیر | |||||||
| الگو:Country data Japanese Empire | ||||||
فرماندهان و رهبران | |||||||
U.S. Navy: چستر نیمیتز ریمند اسپرونس Marc A. Mitscher William H.P. Blandy U.S. Marine Corps: Holland M. Smith Harry Schmidt Graves B. Erskine Clifton B. Cates Keller E. Rockey |
تادامیچی کوریبایاشی † تاکیچی نیشی † Sadasue Senda † Rinosuke Ichimaru † | ||||||
واحدهای درگیر | |||||||
Ground units: Naval units:
|
Ground units:
Naval Units:
| ||||||
قوا | |||||||
۱۱۰٬۰۰۰ سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا hospital corpsmen, Seabees, نیروهای هوایی ایالات متحده personnel, and others 500+ ships |
20,530–21,060 troops[۲] 23 tanks[۳] 438 artillery pieces 33 naval guns 69 anti-tank guns ~300 anti-aircraft guns[۴][۵] | ||||||
تلفات و خسارات | |||||||
26,040 total casualties 6,821 killed 2 captured but recovered[۶] 19,217 wounded[۲] 1 escort carrier sunk یواساس ساراتوگا (سیوی-۳) severely damaged یواساس لانگا پوینت (سیویای-۹۴) lightly damaged 137 tanks destroyed[۷] |
17,845–18,375 dead and missing[۲] |
نبرد ایوو جیما در اواخر جنگ جهانی دوم بین نیروهای دریایی ایالات متحده و ژاپن در ژانویه و فوریه ۱۹۴۵ انجام شد و در طی آن جزیره ایوو جیما به اشغال ایالات متحده درآمد. این نبرد پنجهفتهای شاهد برخی از شدیدترین و خونینترین نبردهای جنگ دوم جهانی دراقیانوس آرام بود.
بهرغم نبردهای خونین و تلفات شدید هر دو طرف، پیروزی آمریکا از همان ابتدا تضمین شده بود. برتری بسیار آمریکا در شمار سربازان و جنگافزار و همچنین برتری کامل هوایی، همراه با عدم امکان عقبنشینی یا تقویت ژاپنیها، و همچنین کمبود غذا و آذوقه برای آنها، شرایط را به ضرر ژاپنیها رقم میزد.
عکس جو رزنتال از خبرگزاری آسوشیتدپرس از برافراشتن پرچم ایالات متحده در بالای کوه ۱۶۹ متری سوریباچی در این جزیره توسط شش تفنگدار دریایی ایالات متحده به تصویری نمادین از نبرد و تلاشهای جنگی آمریکا در اقیانوس آرام تبدیل شد. بر اساس داستان نبرد ایوو جیما تاکنون فیلم آمریکایی پرچمهای پدران ما و فیلم ژاپنی نامههایی از ایوجیما هر دو فیلم با کارگردانی کلینت ایستوود در سال ۲۰۰۶، ساخته شدهاست.
تلفات
در نبرد ایووجیما، شمار تلفات جنگی ژاپنیها سه برابر تعداد کشتههای آمریکاییها بود، اما مجموع تلفات آمریکاییها (کشتهها و مجروحان) بیشتر از جمع آمار کشته و زخمیهای ژاپنیها شد که این امر در بین نبردهای تفنگداران دریایی در اقیانوس آرام استثنا بهشمار میآید.
در طی این نبرد که ۳۵ روز طول کشید از مجموع تقریباً ۲۱٬۹۰۲ نظامی ژاپنی موجود در جزیره همگی کشته شدند و تنها ۲۱۶ نفر به اسارت تفنگداران دریایی آمریکا درآمدند. تلفات نیروهای آمریکایی شامل ۶٬۸۲۱ نفر کشته و ۲۶٬۵۰۴ نفر مجروح بودهاست.
از ۲۱۰۰۰ سرباز ژاپنی در ایوو جیما در ابتدای نبرد، تنها ۲۱۶ نفر به اسارت درآمدند که برخی از آنها فقط به این دلیل اسیر شدند که بیهوش یا زخمی شده بودند. بیشتر بقیه در عملیات کشته شدند، اما تخمین زده شدهاست که حدود ۳۰۰۰ نفر برای چندین روز پس از فتح جزیره توسط آمریکا به مقاومت در تونلهای زیرزمینی ادامه دادند تا اینکه در نهایت تسلیم جراحات خود شدند.
پیشزمینه
در این مقطع از جنگ، نیروهای آمریکایی پس از تسخیر جزایر ماریانا، از این جزایر به عنوان سکویی برای اعزام هواپیماهای دورپرواز بمبافکن بی-۲۹ برای بمباران شهرهای اصلی ژاپن استفاده کردند. اما بمبافکنهای بی-۲۹ هدف هواپیماهای جنگنده کوچک ژاپنی قرار میگرفتند. دلیل آن نیز این بود که آمریکا در آن مقطع هنوز هواپیماهای جنگندهای نداشت که تا این مسافتهای دور بتوانند بی-۲۹ را اسکورت کنند. جزیره ایوو جیما جزیرهای است که حدوداً در میانه مسیر جزایر ماریانا به خاک اصلی ژاپن واقع شده و تسخیر این جزیره میتوانست موقعیتی را پدیدآورد که بمبافکنهای بی-۲۹ بتوانند از آن پس با اسکورت هواپیماهای جنگنده عملیاتهای کمخطرتری را به سوی شهرهای ژاپن انجام بدهند.
ژاپنیها در طول جنگ از جزیره ایوو جیما برای رهگیری بمبافکنهای آمریکایی در مسیر حملات بمباران خود به ژاپن استفاده کرده بودند و اکنون آمریکاییها میتوانستند از این جزیره به عنوان پایگاهی برای حملات به سرزمین اصلی ژاپن استفاده کنند.
هدف تهاجم آمریکاییها در این نبرد، تصرف جزیره با دو فرودگاه صحرایی آن بود: فرودگاه جنوبی و فرودگاه مرکزی. مواضع ارتش ژاپن در جزیره به شدت مستحکم بود و با شبکهای متراکم از سنگرها، مواضع توپخانه پنهان، و ۱۸ کیلومتر تونل زیرزمینی پشتیبانی میشد.
منابع
- ↑ PacificWrecks.com. "Pacific Wrecks".
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref>
غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامBurrell83
وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ Taki, "The History of Battles of Imperial Japanese Tanks" بایگانیشده در ۴ مارس ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine.
- ↑ Crumley, B.L. (18 December 2012). The Marine Corps: Three Centuries of Glory. ISBN 978-1-908273-96-3. Archived from the original on 18 March 2020.
- ↑ The total breaks down as follows: 361 artillery pieces of 75 mm caliber or larger, 12 320 mm spigot mortars, 65 medium and light mortars, 33 naval guns, 94 anti-aircraft guns of 75 mm or larger, 200+ anti-aircraft guns of 20 mm or 25 mm, and 69 37 mm or 47 mm anti-tank guns.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref>
غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامmorison
وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ "Survey of Allied tank casualties in World War II" بایگانیشده در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine, Technical Memorandum ORO-T-117, Department of the Army, Washington D.C. , Table 1.
- ↑ John Toland, The Rising Sun: The Decline and Fall of the Japanese Empire, 1936–1945 , p. 669
- نبرد ایووجیما
- اشغالگریهای ایالات متحده آمریکا
- تاریخ ایالات متحده آمریکا
- تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی دوم
- تهاجمهای جنگ جهانی دوم
- جدالها و عملیاتهای جنگ جهانی دوم
- جدالهای ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی دوم
- جدالهای ژاپن در جنگ جهانی دوم
- رویدادهای فوریه ۱۹۴۵
- رویدادهای مارس ۱۹۴۵
- ژاپن در ۱۹۴۵ (میلادی)
- عملیاتهای آبی خاکی در جنگ جهانی دوم
- عملیاتهای آبی خاکی