فهرست سلسلههای ایران
این صفحه مطابق سیاست حذف ویکیپدیا برای حذف در نظر گرفته شده است. لطفاً اندیشههای خود را دربارهٔ این موضوع در نظرخواهی مربوط به این صفحه، که در صفحهٔ نظرخواهیهای برای حذف، قرار دارد، به اشتراک بگذارید. در ویرایش آزاد هستید، ولی صفحه نباید خالی شود و این آگاهسازی تا زمانی که بحث بسته شود نباید حذف شود. برای اطلاعات بیشتر، به ویژه دربارهٔ ادغام یا انتقال صفحه در مدت بحث، راهنمای حذف را بخوانید. |
این مقاله به فهرست سلسلههای ایران بزرگ[۱][۲] در محدودهٔ جغرافیایی و حوزه تمدنی فلات ایران و جلگههای مجاور آن،[۳] شامل ایران، بخش بزرگی از قفقاز و آسیای مرکزی میپردازد.[۴][۵][۶][۷] کاربرد تاریخی ایران تمام مرزهای سیاسی کشوری که تحت تسلط ایرانیان بود همچو میانرودان و اغلب ارمنستان و جنوب قفقاز را هم در بر میگیرد.[۸][۹]
در این مقاله، سلسلههای تاریخی ایران پس از تمدن ایلام فهرست شدهاند. برای دیدن حکومتهای پیش از ایلام، به فهرست مربوطه مراجعه نمایید.
حکومتهای پیش از آریاییهاو ایرانیان
[ویرایش]
گاه تاریخ ایران را از ورود آریاییها که نام ایران نیز از ایشان گرفته شده است، به فلات ایران آغاز میکنند؛ ولی این به این معنی نیست که فلات ایران تا پیش از ورود ایشان خالی از سکنه یا تمدن بوده است. پیش از ورود آریاییان به فلات ایران تمدنهای بسیار کهنی در این محل شکفته و پژمرده شده بودند و تعدادی نیز هنوز شکوفا بودند. برای نمونه تمدن نوشیجان در ملایر[۱۰][۱۱] شهر سوخته (در سیستان)، تمدن ساکنان تپه سیلک (در کاشان)، تمدن مارلیک در ( گیلان ) تمدن ایلام (در شمال خوزستان)، تمدن منائیان (در بوکان، کردستان و جنوب آذربایجان غربی)، تمدن پارسوا (در پیرانشهر)، تمدن جیرفت (در کرمان)، پادشاهی الیپی (در کرمانشاه (پایتخت) و کردستان)، تمدن لولوبیان (در کرمانشاه (پایتخت)، کردستان و آذربایجان)، گوتیان (در کردستان و کرمانشاه و آذربایجان)، تپه حسنلو در جنوب آذربایجان غربی تمدن گنج دره (در هرسین کرمانشاه)، تمدن زیویه (در سقز کردستان)، تمدن تپه گوران (در گیلانغرب کرمانشاه) تمدن تپههای شیخی آباد و جانی (در دینور کرمانشاه)، تمدن گودین تپه (در کنگاور کرمانشاه)، تپه علی کش در ایلام، اسکندری (در هفشجان)، تمدن اورارتو (در آذربایجان)، تپه حصار (در دامغان سمنان)، تپه شهداد (در کرمان)، تپه گیان (در نهاوند همدان)، تمدن کاسیها (ابتدا در میانرودان و سپس در زاگرس)، تپورها در تبرستان (مازندران) و… در سرزمین ایران بودند.
فهرست بر پایه قدمت
[ویرایش]فهرست بر پایه مدت فرمانروایی
[ویرایش]ردیف | نام سلسله | مدت | بنیانگذاری | فروپاشی | منبع |
---|---|---|---|---|---|
۱ | تمدن ایلام | ۲۶۶۱ سال | ۳۲۰۰ پ. م[۵۷] | ۵۳۹ پ. م | [۵۸] |
۲ | پادوسپانیان | ۹۴۳ سال [الف] | ۶۵۵ م | ۱۵۹۸ | [۲۳] |
۳ | باوندیان | ۶۹۴ سال | ۶۵۵ م | ۱۳۴۹ | [۲۲] |
۴ | شاهنشاهی اشکانی | ۴۷۱ سال | ۲۴۷ پ. م | ۲۲۴ م | [۱۸][۶۵] |
۵ | شاهنشاهی ساسانی | ۴۲۷ سال | ۲۲۴ م | ۶۵۱ م | [۶۶] |
۶ | شاهنشاهی صفوی | ۲۳۵ سال | ۱۵۰۱ | ۱۷۳۶ | [۶۷][۶۸] |
۷ | شاهنشاهی هخامنشی | ۲۲۰ سال | ۵۵۰ پ. م | ۳۳۰ پ. م | [۱۵][۱۶][۶۹] |
۸ | امپراتوری غزنوی | ۲۱۵ سال | ۹۶۳ م | ۱۱۷۸ م | [۷۰][۷۱][۷۲] |
۹ | سلسله سامانیان | ۱۸۵ سال | ۸۱۹ م | ۱۰۰۴ م | [۲۷][۷۳] |
۱۰ | امپراتوری سلجوقی | ۱۵۷ سال | ۱۰۳۷ | ۱۱۹۴ | [۷۴][۷۵] |
۱۱ | شاهنشاهی ماد | ۱۵۰ سال | ۷۲۸ پ. م | ۵۵۰ پ. م | [۱۴][۱۴] |
۱۲ | سلسله صفاریان | ۱۴۱ سال | ۸۶۱ م | ۱۰۰۲ م | [۷۶][۷۷] |
۱۳ | سلسله قاجاریان | ۱۲۹ سال | ۱۷۹۶ | ۱۹۲۵ | [۷۸][۷۹][۸۰][۸۱] |
۱۴ | سلسله بوئیان | ۱۲۳سال | ۹۳۲ | ۱۰۵۵ | |
۱۵ | امپراتوری خوارزمشاهی | ۱۲۱ سال | ۱۰۹۸ | ۱۲۱۹ | [۸۲][۸۳] |
۱۶ | دودمان گاوباریان | ۱۱۸ سال | ۶۴۲ م | ۷۶۰ م | [۲۱] |
۱۷ | امپراتوری درانی | ۷۹ سال | ۱۷۴۷ | ۱۸۲۶ | [۸۴] |
۱۸ | آل مظفر | ۷۹ سال | ۱۳۱۴ | ۱۳۹۳ | [۳۸] |
۱۹ | سلسله غوریان | ۶۷ سال | ۱۱۴۸ | ۱۲۱۵ | [۸۵][۸۶] |
۲۰ | امپراتوری افشاری | ۶۰ سال | ۱۷۳۶ | ۱۷۹۶ | [۸۷][۸۸][۸۹] |
۲۱ | شاهنشاهی پهلوی | ۵۴ سال | ۱۹۲۵ | ۱۹۷۹ | [۵۴][۵۵][۵۶] |
۲۲ | سلسله طاهریان | ۵۲ سال | ۸۲۱ م | ۸۷۳ م | [۹۰] |
۲۳ | نظام جمهوری اسلامی | ۴۵ سال | ۱۹۷۹ | تا به کنون | |
۲۴ | سربداران | ۴۴ سال | ۱۳۳۷ | ۱۳۸۱ | [۹۱] |
۲۵ | سلسله زندیه | ۴۳ سال | ۱۷۵۱ | ۱۷۹۴ | [۹۲][۹۳][۹۴] |
۲۶ | هوتکیان | ۲۹ سال | ۱۷۰۹ | ۱۷۳۸ | [۹۵] |
فهرست بر پایه گستره فرمانروایی
[ویرایش]فهرست سلسلههای غیر ایرانی
[ویرایش]ردیف | نام سلسله | فتح ایران | فروپاشی در ایران | بنیانگذار | تبار | منبع |
---|---|---|---|---|---|---|
۱ | امپراتوری مقدونیه | ۳۲۸ پ. م | ۳۱۲ پ. م | کارانوس مقدونی | مقدونی | [۱۶][۱۲۹] |
۲ | امپراتوری سلوکی | ۳۱۲ پ. م | ۱۷۵ پ. م | سلوکوس یکم | یونانی | [۱۳۰][۱۳۱][۱۳۲][۱۳۳] |
۳ | خلافت راشدین | ۶۴۴ م | ۶۶۱ م | ابوبکر | عرب | [۱۳۴] |
۴ | خلافت امویان | ۶۶۱ م | ۷۵۰ م | معاویه | عرب | [۱۳۵] |
۵ | خلافت عباسی | ۷۵۰ م | ۸۲۱ م[۱۳۶] | سفاح | عرب | [۱۳۷][۱۳۸] |
۶ | غزنویان | ۹۶۳ م | ۱۱۸۷ م | سبکتگین | ترک | [۱۳۹][۱۴۰] |
۷ | سلجوقیان | ۱۰۳۷ م | ۱۱۹۴ م | طغرل بیک | ترک | [۱۴۱][۱۴۲] |
۸ | خوارزمشاهیان | ۱۰۷۷ م | ۱۲۳۱ م | انوشتکین | ترک | [۱۴۳][۱۴۴] |
۹ | ایلخانان | ۱۲۵۶ م | ۱۳۴۹ م | هولاکو خان | مغول | [۱۴۵] |
۱۰ | امپراتوری تیموری | ۱۳۷۰ م | ۱۵۰۶ م | امیر تیمور | ترک | [۱۴۶][۱۴۷] |
۱۱ | جلایریان | ۱۳۴۰ م | ۱۴۳۲ م | شیخ حسن بزرگ | مغول | [۱۴۸][۱۴۹] |
۱۲ | چوپانیان | ۱۳۳۵ م | ۱۳۵۷ م | شیخ حسن کوچک | مغول | [۱۵۰][۱۵۱][۱۵۲] |
فهرست اسطورهای
[ویرایش]فهرست اسطوره ای[۱۵۳] | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|
بخشها | پادشاهیها | شمار پادشاهیها | شمار بیتها | در ویرایش خالقی مطلق | ||
پیشدادیان | کیومرث تا زوطهماسپ | ۹ پادشاهی (با شمارش پادشاهی ضحاک که بیگانه است) | نزدیک ۴۵۰۰ بیت | ۴۴۳۴ بیت | ||
کیانیان | کیقباد تا اسکندر | ۱۰ پادشاهی (با شمارش پادشاهی اسکندر که نیمهایرانی است) | نزدیک ۲۶۵۰۰ بیت | ۲۶۳۲۶ بیت | ||
اشکانیان | اشک تا اردوان بزرگ | ۹ پادشاهی (جز اردوان نام دیگران فهرستوار آمده است) | نزدیک ۷۸۰ بیت | ۷۸۱ بیت | ||
ساسانیان | اردشیر تا یزدگرد شهریار | ۳۰ پادشاهی | نزدیک ۱۸۰۰۰ بیت | ۱۷۹۹۴ بیت | ||
شمار کل | همهٔ پادشاهیها | ۵۸ پادشاهی | اندکی بیش از ۴۹۵۰۰ بیت | ۴۹۵۳۹ بیت |
نقشههای ایران در سلسلههای گوناگون
[ویرایش]-
پناهگاهها و دهکدههای اولیه در نیمه هزاره پنجم پیش از میلاد[۱۵۴]
-
تمدن سفال نخودی رنگ[۱۵۵]
-
دوران ملوکالطوایفی دوم[۱۷۲]
-
سلسله زندیه (سال ۱۱۶۱ هجری خورشیدی)[۱۷۶]
-
شاهنشاهی پهلوی (سال ۱۳۰۰ هجری خورشیدی)[۱۷۹]
جستارهای وابسته
[ویرایش]- فهرست پایتختهای ایران
- فهرست شاهان ایران
- گاهشمار تاریخ ایران
- مردمان ایرانیتبار
- دودمانهای ایران
- تاریخ ایران
- فلات ایران
یادداشتها
[ویرایش]- ↑ سلسله پادوسپانیان پس از دودمان یاماتو در ژاپن طولانیترین سلسله جهان است که در حدود هزار سال در رویان و اطراف آن حکومت کردند.[۵۹][۶۰][۶۱][۶۲][۶۳][۶۴]
- ↑ این دولت تقریباً همه جهان متمدن آن روز را دربر میگرفت و از این رو، شاهنشاهی هخامنشی نخستین و تنها حکومتی بود که همه جهان را برای بیش از دو سده یکپارچه کرد،[۹۶][۹۷] این شاهنشاهی، وسیعترین امپراتوری دوره باستان در تمام تاریخ جهان بود.[۹۸] شاهنشاهی هخامنشی در اوج خود بیش از ۴۹ میلیون نفر از ۱۱۲ میلیون جمعیت جهان آن زمان[۹۹] در واقع، بیش از ۴۴ درصد از جمعیت جهان را اداره میکرد که بالاترین رقم در میان تمام امپراتوریهای تاریخ است.[۱۰۰][۱۰۱]
- ↑ نادرشاه بر تمامی یا بخشهایی از کشورهای کنونی ایران، ارمنستان، گرجستان، روسیه، جمهوری آذربایجان، هند، افغانستان، تاجیکستان، بحرین، ترکمنستان، ازبکستان، پاکستان، عراق، کویت، ترکیه، امارات متحده عربی و عمان تسلط داشت.
پانویس
[ویرایش]- ↑ Christensen, Peter ,The decline of Iranshahr: irrigation and environments in the history http://books.google.com/books?id=ebB_ac13v3UC&pg=PA15&dq=%27Greater+Iran%27+-+were+always+known+in+the+Persian+language+as+Iranshahr+or+Iranzamin&hl=en&sa=X&ei=yMMuT8vBI-eeiQKywonKCg&ved=0CDcQ6AEwAQ#v=onepage&q=%27Greater%20Iran%27%20-%20were%20always%20known%20in%20the%20Persian%20language%20as%20Iranshahr%20or%20Iranzamin&f=false
- ↑ Marcinkowski, Christoph ,Shi'ite identities: community and culture in changing social contexts. http://books.google.com/books?id=F9khRsDDuX8C&pg=PA83&dq=%27Greater+Iran%27+-+were+always+known+in+the+Persian+language+as+Iranshahr+or+Iranzamin&hl=en&sa=X&ei=E78uT9GfA-zMiQKCooGsCg&ved=0CDIQ6AEwAA#v=onepage&q=%27Greater%20Iran%27%20-%20were%20always%20known%20in%20the%20Persian%20language%20as%20Iranshahr%20or%20Iranzamin&f=false
- ↑ "IRAN i. LANDS OF IRAN". Encyclopædia Iranica.
- ↑ International Journal of Middle East Studies (2007), 39: pp 307-309 Copyright © 2007 Cambridge University Press http://journals.cambridge.org/action/displayAbstract?fromPage=online&aid=1009412
- ↑ Lange, Christian. Justice, Punishment and the Medieval Muslim Imagination. Cambridge Studies in Islamic Civilization. Cambridge University Press. ISBN 9780521887823. Lange: "I further restrict the scope of this study by focusing on the lands of Iraq and greater Persia (including Khwārazm, Transoxania, and Afghanistan)."
- ↑ Gobineau, Joseph Arthur; O'Donoghue, Daniel. Gobineau and Persia: A Love Story. ISBN 1-56859-262-0. Archived from the original on 3 November 2013. Retrieved 8 June 2017. O'Donoghue: "...all set in the greater Persia/Iran which includes Afghanistan".
- ↑ Shiels, Stan (2004). Stan Shiels on centrifugal pumps: collected articles from "World Pumps" magazine. Elsevier. pp. ۱۱–۱۲, ۱۸. ISBN 1-85617-445-X. Shiels: "During the Sassanid period the term Eranshahr was employed to denote the region also known as Greater Iran..." Also: "...the Abbasids, who with Persian assistance assumed the Prophet's mantle and transferred their capital to Baghdad three years later; thus, on a site close to historic Ctesiphon and even older Babylon, the caliphate was established within the bounds of Greater Persia."
- ↑ Richard N. Frye, interview by Asieh Namdar, CNN, 20 October 2007. "I spent all my life working in Iran. and as you know I don't mean Iran of today, I mean Greater Iran, the Iran which in the past, extended all the way from China to borders of Hungary and from other Mongolia to Mesopotamia". [۱] [۲] بایگانیشده در ۲ ژوئن ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine
- ↑ Richard Nelson Frye, The Harvard Theological Review, Vol. 55, No. 4 (Oct. , 1962), pp. 261-268 http://www.jstor.org/pss/1508723 I use the term Iran in an historical context[...]Persia would be used for the modern state, more or less equivalent to "western Iran". I use the term "Greater Iran" to mean what I suspect most Classicists and ancient historians really mean by their use of Persia - that which was whitin the political boundries of State ruled by Iranians.
- ↑ Encyclopædia Britannica Encyclopedia Article: Media ancient region, Iran
- ↑ «تنها اثر به جا مانده مادها». موزه علوم و فناوری جمهوری اسلامی ایران. بایگانیشده از اصلی در ۱۶ مارس ۲۰۱۵. دریافتشده در ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱٥.
- ↑ Álvarez-Mon, Javier (2020). The Art of Elam CA. 4200–525 BC (به انگلیسی). Routledge. p. 120. ISBN 978-1-00-003485-1.
- ↑ Lamberg-Karlovsky, C. C. (1971-01-01). "The Proto-Elamite Settlement at Tepe Yaḥyā". Iran. 9: 87–96. doi:10.2307/4300440. JSTOR 4300440.
- ↑ ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ ۱۴٫۳ Dandamayev and Medvedskaya, MEDIA.
- ↑ ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ Sacks, David; Murray, Oswyn; Brody, Lisa (2005). Encyclopedia of the Ancient Greek World. Infobase Publishing. p. 256. ISBN 978-0-8160-5722-1.
- ↑ ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ Ulrich Wilcken (1967). Alexander the Great. W.W. Norton & Company. p. 146. ISBN 978-0-393-00381-9.
- ↑ Taagepera, Rein (1979). "Size and Duration of Empires: Growth-Decline Curves, 600 B.C. to 600 A.D". Social Science History. 3 (3/4): 123. doi:10.2307/1170959. JSTOR 1170959.
A superimposition of the maps of Achaemenid and Alexander's empires shows a 90% match, except that Alexander's realm never reached the peak size of the Achaemenid realm.
- ↑ ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 iranicaonline.org
- ↑ (Waters 1974، ص. 424).
- ↑ Börm, Henning. "Herrscher und Eliten in der Spätantike, in: H. Börm - J. Wiesehöfer (eds.), Commutatio et contentio. Studies in the Late Roman, Sasanian, and Early Islamic Near East, Düsseldorf: Wellem 2010, pp. 159ff". Commutatio Et Contentio: Studies in the Late Roman, … (به انگلیسی).
- ↑ ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ فرهنگ ایران باستان، ص ۵۲
- ↑ ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ «دانشنامه جهان اسلام، "باوندیان"». بایگانیشده از اصلی در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۰. دریافتشده در ۴ سپتامبر ۲۰۰۸.
- ↑ ۲۳٫۰ ۲۳٫۱ W. Madelung. "baduspanids". Iranica (به انگلیسی). Archived from the original on 24 June 2019.
- ↑ باسورث، تاریخ ایران کمبریج، ۸۱.
- ↑ پرگاری، تاریخ ایران در دوره علویان، ۱۴۰.
- ↑ پرگاری، تاریخ ایران در دوره علویان، 139-140.
- ↑ ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ Frye 1975, p. 164.
- ↑ Taagepera, Rein (1997-01-01). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 475–504. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ «GHAZNAVIDS – Encyclopaedia Iranica». iranicaonline.org. ص. GHAZNAVIDS, an Islamic dynasty of Turkish slave origin (۳۶۶-۵۸۲/۹۷۷-۱۱۸۶), which in its heyday ruled in the eastern Iranian lands, briefly as far west as Ray and Jebāl. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۸-۳۱.
- ↑ "Ghaznavid dynasty | Turkic dynasty". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). p. Ghaznavid dynasty, (977–1186 CE), dynasty of Turkic origin that ruled in Khorāsān (in northeastern Iran), Afghanistan, and northern India. Retrieved 2020-08-31.
- ↑ Böwering, Gerhard; Crone, Patricia; Mirza, Mahan (January 1, 2012). The Princeton Encyclopedia of Islamic Political Thought. Princeton University Press. pp. 410–411.
- ↑ *C.E. Bosworth, "Turkmen Expansion towards the west" in UNESCO History of Humanity, Volume IV, titled "From the Seventh to the Sixteenth Century", UNESCO Publishing / Routledge, p. 391: "While the Arabic language retained its primacy in such spheres as law, theology and science, the culture of the Seljuk court and secular literature within the sultanate became largely Persianized; this is seen in the early adoption of Persian epic names by the Seljuk rulers (Qubād, Kay Khusraw and so on) and in the use of Persian as a literary language (Turkmen must have been essentially a vehicle for everyday speech at this time). The process of Persianization accelerated in the thirteenth century with the presence in Konya of two of the most distinguished refugees fleeing before the Mongols, Bahā' al-Dīn Walad and his son Mawlānā Jalāl al-Dīn Rūmī, whose Mathnawī, composed in Konya, constitutes one of the crowning glories of classical Persian literature."
- Mehmed Fuad Köprülü, "Early Mystics in Turkish Literature", Translated by Gary Leiser and Robert Dankoff, Routledge, 2006, p. 149: "If we wish to sketch, in broad outline, the civilization created by the Seljuks of Anatolia, we must recognize that the local—i.e. , non-Muslim, element was fairly insignificant compared to the Turkish and Arab-Persian elements, and that the Persian element was paramount. The Seljuk rulers, to be sure, who were in contact with not only Muslim Persian civilization, but also with the Arab civilizations in al-jazlra and Syria—indeed, with all Muslim peoples as far as India—also had connections with {various} Byzantine courts. Some of these rulers, like the great 'Ala' al-Dln Kai-Qubad I himself, who married Byzantine princesses and thus strengthened relations with their neighbors to the west, lived for many years in Byzantium and became very familiar with the customs and ceremonial at the Byzantine court. Still, this close contact with the ancient Greco-Roman and Christian traditions only resulted in their adoption of a policy of tolerance toward art, aesthetic life, painting, music, independent thought—in short, toward those things that were frowned upon by the narrow and piously ascetic views {of their subjects}. The contact of the common people with the Greeks and Armenians had basically the same result. [Before coming to Anatolia,] the Turkmens had been in contact with many nations and had long shown their ability to synthesize the artistic elements that thev had adopted from these nations. When they settled in Anatolia, they encountered peoples with whom they had not yet been in contact and immediately established relations with them as well. Ala al-Din Kai-Qubad I established ties with the Genoese and, especially, the Venetians at the ports of Sinop and Antalya, which belonged to him, and granted them commercial and legal concessions. Meanwhile, the Mongol invasion, which caused a great number of scholars and artisans to flee from Turkmenistan, Iran, and Khwarazm and settle within the Empire of the Seljuks of Anatolia, resulted in a reinforcing of Persian influence on the Anatolian Turks. Indeed, despite all claims to the contrary, there is no question that Persian influence was paramount among the Seljuks of Anatolia. This is clearly revealed by the fact that the sultans who ascended the throne after Ghiyath al-Din Kai-Khusraw I assumed titles taken from ancient Persian mythology, like Kai-Khusraw, Kai-Ka us, and Kai-Qubad; and that. Ala' al-Din Kai-Qubad I had some passages from the Shahname inscribed on the walls of Konya and Sivas. When we take into consideration domestic life in the Konya courts and the sincerity of the favor and attachment of the rulers to Persian poets and Persian literature, then this fact [i.e., the importance of Persian influence] is undeniable. With regard to the private lives of the rulers, their amusements, and palace ceremonial, the most definite influence was also that of Iran, mixed with the early Turkish traditions, and not that of Byzantium."
- Stephen P. Blake, Shahjahanabad: The Sovereign City in Mughal India, 1639–1739. Cambridge University Press, 1991. pg 123: "For the Seljuks and Il-Khanids in Iran it was the rulers rather than the conquered who were "Persianized and Islamicized"
- ↑ *Encyclopaedia Iranica, "Šahrbānu", Online Edition: "here one might bear in mind that non-Persian dynasties such as the Ghaznavids, Saljuqs and Ilkhanids were rapidly to adopt the Persian language and have their origins traced back to the ancient kings of Persia rather than to Turkmen heroes or Muslim saints ..."
- O. Özgündenli, "Persian Manuscripts in Ottoman and Modern Turkish Libraries بایگانیشده در ۲۰۱۲-۰۱-۲۲ توسط Wayback Machine", Encyclopaedia Iranica, Online Edition
- Encyclopædia Britannica, "Seljuq", Online Edition: "Because the Turkish Seljuqs had no Islamic tradition or strong literary heritage of their own, they adopted the cultural language of their Persian instructors in Islam. Literary Persian thus spread to the whole of Iran, and the Arabic language disappeared in that country except in works of religious scholarship ..."
- M. Ravandi, "The Seljuq court at Konya and the Persianisation of Anatolian Cities", in Mesogeios (Mediterranean Studies), vol. 25-6 (2005), pp. 157–69
- F. Daftary, "Sectarian and National Movements in Iran, Khorasan, and Trasoxania during Umayyad and Early Abbasid Times", in History of Civilizations of Central Asia, Vol 4, pt. 1; edited by M.S. Asimov and C.E. Bosworth; UNESCO Publishing, Institute of Ismaili Studies: "Not only did the inhabitants of Khurasan not succumb to the language of the nomadic invaders, but they imposed their own tongue on them. The region could even assimilate the Turkic Ghaznavids and Seljuks (eleventh and twelfth centuries), the Timurids (fourteenth–fifteenth centuries), and the Qajars (nineteenth–twentieth centuries) ..."
- ↑ "Khwārezm-Shāh Dynasty | Turkish dynasty". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). Retrieved 2020-05-28.
- ↑ "Khwārezm-Shāh Dynasty | Turkish dynasty". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). Retrieved 2020-05-28.
- ↑ GHURIDS (or Āl-e Šansab), a medieval Islamic dynasty of the eastern Iranian lands. They began as local chiefs in Ḡūr (q.v.) in the heartland of what is now Afghanistan, but became a major power from the mid-12th century until the opening years of the 7th/13th century. Ḡūr was then the nucleus of a vast but transient military empire which at times stretched from Gorgān (q.v.) in the west to northern India in the east, only to be overwhelmed by the Ḵᵛārazmšāhs (q.v.; see also CHORASMIA ii) and to disappear, as far as the eastern Iranian lands were concerned, on the eve of the Mongol cataclysm., C. Edmund Bosworth. , “GHURIDS” Encyclopædia Iranica, online edition
- ↑ «Ghūrids». Encyclopaedia of Islam, THREE. دریافتشده در ۲۰۱۸-۱۱-۰۲.
- ↑ ۳۸٫۰ ۳۸٫۱ "Shiraz" (به انگلیسی). دانشنامهٔ ایرانیکا. Archived from the original on 18 November 2012. Retrieved 2009-05-29.
- ↑ «قیام سربداران علیه مغولان». ۳ اسفند ۱۳۸۸.
- ↑ Savory، ESMĀʿĪL I ṢAFAWĪ، ۸: ۶۲۸–۶۳۶.
- ↑ Safavid Iran: Rebirth of a Persian Empire Safavid Iran: Rebirth of a Persian Empire
- ↑ رستم التواریخ، محمد هاشم آصف، شرکت سهامی کتابهای جیبی، چاپ سوم 1357، صفحه98
- ↑ "AFSHARIDS". Encyclopædia Iranica.
- ↑ Jamie Stokes, Anthony Gorman, Encyclopedia of the Peoples of Africa and the Middle East, Infobase Publishing, 2010, p.11, Online Edition
- ↑ Michael Axworthy, The Sword of Persia: Nader Shah, from Tribal Warrior to Conquering Tyrant. Hardcover 348 pages (26 July 2006) Publisher: I.B. Tauris Language: English ISBN 1-85043-706-8.
- ↑ مهدیزاده کابلی، درآمدی بر تاریخ افغانستان، قم: نشر صحافی احسانی، چاپ اول - زمستان ۱۳۷۶ خورشیدی، ص ۱
- ↑ طباطبایی، جواد. تأملی دربارهٔ ایران، جلد نخست، دیباچهای بر نظریهٔ انحطاط ایران. نشر نگاه معاصر. تهران. چاپ پنجم. ۱۳۸۵
- ↑ کتاب خواجه تاجدار
- ↑ تاریخ اجتماعی سیاسی زندیه
- ↑ «پژوهشی در باب اصطلاح ممالک محروسه ایران». پرتال جامع علوم انسانی.
- ↑ محمد امینی. «سفر از ممالک محروسه به فدرالیسم قومی-محمد امینی، پژوهشگر تاریخ».
- ↑ Charles Melville, ed. (27 January 2012). Persian Historiography: A History of Persian Literature. pp. 358, 361. ISBN 978-0-85772-359-8.
- ↑ Āghā Moḥammad Khān. Encyclopaedia Britannica.
- ↑ ۵۴٫۰ ۵۴٫۱ "Iran - The Qājār dynasty (1796–1925)". Britannica (به انگلیسی). Archived from the original on 15 April 2021. Retrieved 2021-04-15.
- ↑ ۵۵٫۰ ۵۵٫۱ "IRAN ii. IRANIAN HISTORY (2) Islamic period (p – Iranica" (به انگلیسی). Archived from the original on 15 April 2021. Retrieved 2021-04-15.
- ↑ ۵۶٫۰ ۵۶٫۱ "Iran - Rise of Reza Khan" (به انگلیسی). Archived from the original on 2021-04-15. Retrieved 2021-04-15.
- ↑ Álvarez-Mon, Javier (2020). The Art of Elam CA. 4200–525 BC (به انگلیسی). Routledge. p. 120. ISBN 978-1-00-003485-1.
- ↑ Lamberg-Karlovsky, C. C. (1971-01-01). "The Proto-Elamite Settlement at Tepe Yaḥyā". Iran. 9: 87–96. doi:10.2307/4300440. JSTOR 4300440.
- ↑ ستوده، منوچهر (۱۳۳۵). از آستارا تا استارباد (شامل آثار و بناهای تاریخی مازندران غربی). تهران: چاپخانه زیبا. ص. صفحات ۱۶۳ تا ۱۶۵ جلد سوم.
- ↑ «تاریخ طبرستان و رویان و مازندران؛ تاریخنگاری محلی در پارادایم سنتی، صفحات ۱۲۳ و ۱۳۲». پرتال جامع علوم انسانی. بایگانیشده از اصلی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۱.
- ↑ «از طبرستان تا مازندران؛ تأملی بر دگرگونی مفهومی و جغرافیایی طبرستان از آغاز تا قرن هشتم هجری، صفحهٔ ۱۰۳». پرتال جامع علوم انسانی. بایگانیشده از اصلی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۱.
- ↑ «معرفی چند مقبره برجی شکل رویان کهن، فصلنامه علمی فنی هنری اثر شماره ۴۲ و ۴۳». پرتال جامع علوم انسانی. بایگانیشده از اصلی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۱.
- ↑ «بنای سنگی میدانک، برج - مقبره ای در سرزمین رویان، باستان پژوهی ۱۳۸۶ بهار شماره ۱۵، صفحهٔ ۴۹». پرتال جامع علوم انسانی.
- ↑ More precisely in the Nāma-ye Tansar (tr., p. 30) it is stated that Deylamān, Gīlān, and Rūyān (later part of Ṭabarestān) all belonged to the kingdom of Gošnasp of Ṭabarestān and Parešvār, the latter apparently the Alborz region. Gošnasp made his submission to Ardašīr I بایگانیشده در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine, (Wolfgang Felix & Wilferd Madelung), “DEYLAMITES” Encyclopædia Iranica, online edition
- ↑ (Waters 1974، ص. 424).
- ↑ Börm, Henning. "Herrscher und Eliten in der Spätantike, in: H. Börm - J. Wiesehöfer (eds.), Commutatio et contentio. Studies in the Late Roman, Sasanian, and Early Islamic Near East, Düsseldorf: Wellem 2010, pp. 159ff". Commutatio Et Contentio: Studies in the Late Roman, … (به انگلیسی).
- ↑ Helen Chapin Metz. Iran, a Country study. 1989. University of Michigan, p. 313.
- ↑ Safavid Iran: Rebirth of a Persian Empire Safavid Iran: Rebirth of a Persian Empire
- ↑ Taagepera, Rein (1979). "Size and Duration of Empires: Growth-Decline Curves, 600 B.C. to 600 A.D". Social Science History. 3 (3/4): 123. doi:10.2307/1170959. JSTOR 1170959.
A superimposition of the maps of Achaemenid and Alexander's empires shows a 90% match, except that Alexander's realm never reached the peak size of the Achaemenid realm.
- ↑ «GHAZNAVIDS – Encyclopaedia Iranica». iranicaonline.org. ص. GHAZNAVIDS, an Islamic dynasty of Turkish slave origin (۳۶۶-۵۸۲/۹۷۷-۱۱۸۶), which in its heyday ruled in the eastern Iranian lands, briefly as far west as Ray and Jebāl. دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۸-۳۱.
- ↑ "Ghaznavid dynasty | Turkic dynasty". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). p. Ghaznavid dynasty, (977–1186 CE), dynasty of Turkic origin that ruled in Khorāsān (in northeastern Iran), Afghanistan, and northern India. Retrieved 2020-08-31.
- ↑ Böwering, Gerhard; Crone, Patricia; Mirza, Mahan (January 1, 2012). The Princeton Encyclopedia of Islamic Political Thought. Princeton University Press. pp. 410–411.
- ↑ Taagepera, Rein (1997-01-01). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 475–504. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ *C.E. Bosworth, "Turkmen Expansion towards the west" in UNESCO History of Humanity, Volume IV, titled "From the Seventh to the Sixteenth Century", UNESCO Publishing / Routledge, p. 391: "While the Arabic language retained its primacy in such spheres as law, theology and science, the culture of the Seljuk court and secular literature within the sultanate became largely Persianized; this is seen in the early adoption of Persian epic names by the Seljuk rulers (Qubād, Kay Khusraw and so on) and in the use of Persian as a literary language (Turkmen must have been essentially a vehicle for everyday speech at this time). The process of Persianization accelerated in the thirteenth century with the presence in Konya of two of the most distinguished refugees fleeing before the Mongols, Bahā' al-Dīn Walad and his son Mawlānā Jalāl al-Dīn Rūmī, whose Mathnawī, composed in Konya, constitutes one of the crowning glories of classical Persian literature."
- Mehmed Fuad Köprülü, "Early Mystics in Turkish Literature", Translated by Gary Leiser and Robert Dankoff, Routledge, 2006, p. 149: "If we wish to sketch, in broad outline, the civilization created by the Seljuks of Anatolia, we must recognize that the local—i.e. , non-Muslim, element was fairly insignificant compared to the Turkish and Arab-Persian elements, and that the Persian element was paramount. The Seljuk rulers, to be sure, who were in contact with not only Muslim Persian civilization, but also with the Arab civilizations in al-jazlra and Syria—indeed, with all Muslim peoples as far as India—also had connections with {various} Byzantine courts. Some of these rulers, like the great 'Ala' al-Dln Kai-Qubad I himself, who married Byzantine princesses and thus strengthened relations with their neighbors to the west, lived for many years in Byzantium and became very familiar with the customs and ceremonial at the Byzantine court. Still, this close contact with the ancient Greco-Roman and Christian traditions only resulted in their adoption of a policy of tolerance toward art, aesthetic life, painting, music, independent thought—in short, toward those things that were frowned upon by the narrow and piously ascetic views {of their subjects}. The contact of the common people with the Greeks and Armenians had basically the same result. [Before coming to Anatolia,] the Turkmens had been in contact with many nations and had long shown their ability to synthesize the artistic elements that thev had adopted from these nations. When they settled in Anatolia, they encountered peoples with whom they had not yet been in contact and immediately established relations with them as well. Ala al-Din Kai-Qubad I established ties with the Genoese and, especially, the Venetians at the ports of Sinop and Antalya, which belonged to him, and granted them commercial and legal concessions. Meanwhile, the Mongol invasion, which caused a great number of scholars and artisans to flee from Turkmenistan, Iran, and Khwarazm and settle within the Empire of the Seljuks of Anatolia, resulted in a reinforcing of Persian influence on the Anatolian Turks. Indeed, despite all claims to the contrary, there is no question that Persian influence was paramount among the Seljuks of Anatolia. This is clearly revealed by the fact that the sultans who ascended the throne after Ghiyath al-Din Kai-Khusraw I assumed titles taken from ancient Persian mythology, like Kai-Khusraw, Kai-Ka us, and Kai-Qubad; and that. Ala' al-Din Kai-Qubad I had some passages from the Shahname inscribed on the walls of Konya and Sivas. When we take into consideration domestic life in the Konya courts and the sincerity of the favor and attachment of the rulers to Persian poets and Persian literature, then this fact [i.e., the importance of Persian influence] is undeniable. With regard to the private lives of the rulers, their amusements, and palace ceremonial, the most definite influence was also that of Iran, mixed with the early Turkish traditions, and not that of Byzantium."
- Stephen P. Blake, Shahjahanabad: The Sovereign City in Mughal India, 1639–1739. Cambridge University Press, 1991. pg 123: "For the Seljuks and Il-Khanids in Iran it was the rulers rather than the conquered who were "Persianized and Islamicized"
- ↑ *Encyclopaedia Iranica, "Šahrbānu", Online Edition: "here one might bear in mind that non-Persian dynasties such as the Ghaznavids, Saljuqs and Ilkhanids were rapidly to adopt the Persian language and have their origins traced back to the ancient kings of Persia rather than to Turkmen heroes or Muslim saints ..."
- O. Özgündenli, "Persian Manuscripts in Ottoman and Modern Turkish Libraries بایگانیشده در ۲۰۱۲-۰۱-۲۲ توسط Wayback Machine", Encyclopaedia Iranica, Online Edition
- Encyclopædia Britannica, "Seljuq", Online Edition: "Because the Turkish Seljuqs had no Islamic tradition or strong literary heritage of their own, they adopted the cultural language of their Persian instructors in Islam. Literary Persian thus spread to the whole of Iran, and the Arabic language disappeared in that country except in works of religious scholarship ..."
- M. Ravandi, "The Seljuq court at Konya and the Persianisation of Anatolian Cities", in Mesogeios (Mediterranean Studies), vol. 25-6 (2005), pp. 157–69
- F. Daftary, "Sectarian and National Movements in Iran, Khorasan, and Trasoxania during Umayyad and Early Abbasid Times", in History of Civilizations of Central Asia, Vol 4, pt. 1; edited by M.S. Asimov and C.E. Bosworth; UNESCO Publishing, Institute of Ismaili Studies: "Not only did the inhabitants of Khurasan not succumb to the language of the nomadic invaders, but they imposed their own tongue on them. The region could even assimilate the Turkic Ghaznavids and Seljuks (eleventh and twelfth centuries), the Timurids (fourteenth–fifteenth centuries), and the Qajars (nineteenth–twentieth centuries) ..."
- ↑ پرگاری، تاریخ ایران در دوره علویان، ۱۴۰.
- ↑ پرگاری، تاریخ ایران در دوره علویان، 139-140.
- ↑ «پژوهشی در باب اصطلاح ممالک محروسه ایران». پرتال جامع علوم انسانی.
- ↑ محمد امینی. «سفر از ممالک محروسه به فدرالیسم قومی-محمد امینی، پژوهشگر تاریخ».
- ↑ Charles Melville, ed. (27 January 2012). Persian Historiography: A History of Persian Literature. pp. 358, 361. ISBN 978-0-85772-359-8.
- ↑ Āghā Moḥammad Khān. Encyclopaedia Britannica.
- ↑ "Khwārezm-Shāh Dynasty | Turkish dynasty". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). Retrieved 2020-05-28.
- ↑ "Khwārezm-Shāh Dynasty | Turkish dynasty". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). Retrieved 2020-05-28.
- ↑ مهدیزاده کابلی، درآمدی بر تاریخ افغانستان، قم: نشر صحافی احسانی، چاپ اول - زمستان ۱۳۷۶ خورشیدی، ص ۱
- ↑ GHURIDS (or Āl-e Šansab), a medieval Islamic dynasty of the eastern Iranian lands. They began as local chiefs in Ḡūr (q.v.) in the heartland of what is now Afghanistan, but became a major power from the mid-12th century until the opening years of the 7th/13th century. Ḡūr was then the nucleus of a vast but transient military empire which at times stretched from Gorgān (q.v.) in the west to northern India in the east, only to be overwhelmed by the Ḵᵛārazmšāhs (q.v.; see also CHORASMIA ii) and to disappear, as far as the eastern Iranian lands were concerned, on the eve of the Mongol cataclysm., C. Edmund Bosworth. , “GHURIDS” Encyclopædia Iranica, online edition
- ↑ «Ghūrids». Encyclopaedia of Islam, THREE. دریافتشده در ۲۰۱۸-۱۱-۰۲.
- ↑ "AFSHARIDS". Encyclopædia Iranica.
- ↑ Jamie Stokes, Anthony Gorman, Encyclopedia of the Peoples of Africa and the Middle East, Infobase Publishing, 2010, p.11, Online Edition
- ↑ Michael Axworthy, The Sword of Persia: Nader Shah, from Tribal Warrior to Conquering Tyrant. Hardcover 348 pages (26 July 2006) Publisher: I.B. Tauris Language: English ISBN 1-85043-706-8.
- ↑ باسورث، تاریخ ایران کمبریج، ۸۱.
- ↑ «قیام سربداران علیه مغولان». ۳ اسفند ۱۳۸۸.
- ↑ طباطبایی، جواد. تأملی دربارهٔ ایران، جلد نخست، دیباچهای بر نظریهٔ انحطاط ایران. نشر نگاه معاصر. تهران. چاپ پنجم. ۱۳۸۵
- ↑ کتاب خواجه تاجدار
- ↑ تاریخ اجتماعی سیاسی زندیه
- ↑ رستم التواریخ، محمد هاشم آصف، شرکت سهامی کتابهای جیبی، چاپ سوم 1357، صفحه98
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 223. ISSN 1076-156X. Retrieved 12 September 2016.
- ↑ Taagepera, Rein (1979). "Size and Duration of Empires: Growth-Decline Curves, 600 B.C. to 600 A.D". Social Science History. 3 (3/4): 121. doi:10.2307/1170959. JSTOR 1170959.
- ↑ Snow، Dan. The History of Iran: Part 1 with Ali Ansari [تاریخ ایران بخش ۱] (پادکست) (به انگلیسی). historyhit. روی داده در ۴۰ دقیقه. دریافتشده در ۱۲ شهریور ۱۳۹۹.
- ↑ Largest empire, by percentage of world population, Guinness World Records
- ↑ David Sacks; Oswyn Murray; Lisa R. Brody; Oswyn Murray; Lisa R. Brody (2005). ancient Greek world. Infobase Publishing. pp. 256. ISBN 978-0-8160-5722-1.
- ↑ «Largest empire by percentage of world population». Guinness World Records (به انگلیسی). دریافتشده در ۲۰۲۰-۰۳-۳۰.
- ↑ Snow، Dan. The History of Iran: Part 1 with Ali Ansari [تاریخ ایران بخش ۱] (پادکست) (به انگلیسی). historyhit. روی داده در ۴۰ دقیقه. دریافتشده در ۱۲ شهریور ۱۳۹۹.
- ↑ کریستنسن، کتاب، ۴۳۱.
- ↑ دریایی، کتاب، ۵۰.
- ↑ زرینکوب، کتاب، ۵۱۳.
- ↑ «اتاق بازرگانی ایران و سوئد | آشنایی با کشور ایران». www.iscci.ir. بایگانیشده از اصلی در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱. دریافتشده در ۲۰۲۱-۰۸-۲۱.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 222. ISSN 1076-156X. Retrieved 2016-09-14.
- ↑ Rein Taagepera (September 1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3). p. 500. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D. (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 223. ISSN 1076-156X. Retrieved 13 September 2016.
- ↑ Taagepera, Rein (1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 475–504. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Taagepera, Rein (1979). "Size and Duration of Empires: Growth-Decline Curves, 600 B.C. to 600 A.D.". Social Science History. 3 (3/4): 121. doi:10.2307/1170959. JSTOR 1170959.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 222. ISSN 1076-156X. Retrieved 12 September 2016.
- ↑ Taagepera, Rein (1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 475–504. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-systems Research. 12 (2): 222. ISSN 1076-156X. Retrieved 12 September 2016.
- ↑ Rein Taagepera (September 1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 497. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D. (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 223. ISSN 1076-156X. Retrieved 13 September 2016.
- ↑ Taagepera, Rein (1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 475–504. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ ۱۱۸٫۰ ۱۱۸٫۱ Bang, Peter Fibiger; Bayly, C. A.; Scheidel, Walter (2020-12-02). The Oxford World History of Empire: Volume One: The Imperial Experience (به انگلیسی). Oxford University Press. pp. 92–94. ISBN 978-0-19-977311-4.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 222. ISSN 1076-156X. Retrieved 2016-09-14.
- ↑ Rein Taagepera (September 1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3). p. 500. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 223. ISSN 1076-156X. Retrieved 11 September 2016.
- ↑ Taagepera, Rein (1979). "Size and Duration of Empires: Growth-Decline Curves, 600 B.C. to 600 A.D.". Social Science History. 3 (3/4). p. 122. doi:10.2307/1170959. JSTOR 1170959.
- ↑ Turchin, Adams and Hall, East-West Orientation, 223.
- ↑ Taagepera, Size and Duration of Empires, 121.
- ↑ "Surface water and surface water change". Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). Retrieved 11 October 2020.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 222. ISSN 1076-156X. Retrieved 2016-09-14.
- ↑ Rein Taagepera (September 1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3). p. 500. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Taagepera, Rein (1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 475–504. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Taagepera, Rein (1979). "Size and Duration of Empires: Growth-Decline Curves, 600 B.C. to 600 A.D". Social Science History. 3 (3/4): 123. doi:10.2307/1170959. JSTOR 1170959.
A superimposition of the maps of Achaemenid and Alexander's empires shows a 90% match, except that Alexander's realm never reached the peak size of the Achaemenid realm.
- ↑ CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 iranicaonline.org
- ↑ «CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1». iranica. ۲ آذر ۱۳۹۳. دریافتشده در ۲ آذر ۱۳۹۳.
- ↑ Jones, Kenneth Raymond (2006). Provincial reactions to Roman imperialism: the aftermath of the Jewish revolt, A.D. 66–70, Parts 66–70. University of California, Berkeley. p. 174. ISBN 978-0-542-82473-9.
... and the Greeks, or at least the Greco-Macedonian Seleucid Empire, replace the Persians as the Easterners.
- ↑ Society for the Promotion of Hellenic Studies (London, England) (1993). The Journal of Hellenic studies, Volumes 113–114. Society for the Promotion of Hellenic Studies. p. 211.
The Seleucid kingdom has traditionally been regarded as basically a Greco-Macedonian state and its rulers thought of as successors to Alexander.
- ↑ «تبدیل تاریخ». بایگانیشده از اصلی در ۴ ژانویه ۲۰۱۴. دریافتشده در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۴.
- ↑ Early Islamic World Umayyad Caliphate [۳]
- ↑ باسورث، تاریخ ایران کمبریج، ۸۵.
باسورث، تاریخ سیستان، ۲۱۵.
فرای، عصر زرین فرهنگ ایران، ۲۰۶، ۲۰۸.
خضری، تاریخ خلافت عباسی، ۷۶.
اکبری، تاریخ حکومت طاهریان از آغاز تا انجام، ۶۲–۱۶۱، ۶۵–۱۶۴، ۲۸۶.
اشپولر، تاریخ ایران در قرون نخستین اسلامی، ۲–۱۰۱.
Forstner, “ABU’L-ṬAYYEB ṬĀHER”, Encyclopædia Iranica.
زرینکوب، تاریخ ایران بعد از اسلام، ۹۶–۴۹۵، ۵–۵۰۴.
نفیسی، تاریخ خاندان طاهری، ۱۶۸، ۷۲–۱۷۰، ۷۷–۱۷۴.
Bosworth, “Ṭāhir b. al-Ḥusayn”, Encyclopaedia of Islam. - ↑ "ABŪ MOSLEM ḴORĀSĀNĪ – Encyclopaedia Iranica". www.iranicaonline.org. Archived from the original on 22 November 2015. Retrieved 20 November 2015.
- ↑ باسورث، تاریخ ایران کمبریج، ۸۵.
باسورث، تاریخ سیستان، ۲۱۵.
فرای، عصر زرین فرهنگ ایران، ۲۰۶، ۲۰۸.
خضری، تاریخ خلافت عباسی، ۷۶.
اکبری، تاریخ حکومت طاهریان از آغاز تا انجام، ۶۲–۱۶۱، ۶۵–۱۶۴، ۲۸۶.
اشپولر، تاریخ ایران در قرون نخستین اسلامی، ۲–۱۰۱.
Forstner, “ABU’L-ṬAYYEB ṬĀHER”, Encyclopædia Iranica.
زرینکوب، تاریخ ایران بعد از اسلام، ۹۶–۴۹۵، ۵–۵۰۴.
نفیسی، تاریخ خاندان طاهری، ۱۶۸، ۷۲–۱۷۰، ۷۷–۱۷۴.
Bosworth, “Ṭāhir b. al-Ḥusayn”, Encyclopaedia of Islam. - ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D. (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 223. ISSN 1076-156X. Retrieved 13 September 2016.
- ↑ Taagepera, Rein (1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 475–504. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D. (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 223. ISSN 1076-156X. Retrieved 13 September 2016.
- ↑ Taagepera, Rein (1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 475–504. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (December 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-systems Research. 12 (2): 222. ISSN 1076-156X. Retrieved 12 September 2016.
- ↑ Rein Taagepera (September 1997). "Expansion and Contraction Patterns of Large Polities: Context for Russia". International Studies Quarterly. 41 (3): 497. doi:10.1111/0020-8833.00053. JSTOR 2600793.
- ↑ Andrew Lawler. "Isfahan: Iran's Hidden Jewel" (به انگلیسی). Archived from the original on 9 September 2012.
- ↑ B.F. Manz, "Tīmūr Lang", in Encyclopaedia of Islam, Online Edition, 2006
- ↑ Maria Subtelny, Timurids in Transition, 40: "Nevertheless, in the complex process of transition, members of the Timurid dynasty and their Persian Mongol supporters became acculturate by the surrounding Persianate millieu adopting Persian cultural models and tastes and acting as patrons of Persian culture, painting, architecture and music." pg 41: "The last members of the dynasty, notably Sultan-Abu Sa'id and Sultan-Husain, in fact came to be regarded as ideal Perso-Islamic rulers who develoted as much attention to agricultural development as they did to fostering Persianate court culture." Jump up ^
- ↑ "Jalāyirid | Mongol dynasty". Encyclopedia Britannica (به انگلیسی). Retrieved 2020-09-04.
- ↑ «Encyclopaedia Iranica». ص. JALAYERIDS (sometimes called the Ilakāni by Persian historians), a dynasty of Mongol origin which ruled over Iraq, and for several decades also over north-western Persia.
- ↑ «چوپانیان». دانشنامه جهان اسلام. دریافتشده در ۲۹ مهٔ ۲۰۱۷.
- ↑ «چوپانیان / علیاکبر دیانت». مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی. دریافتشده در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۶.
- ↑ Ta'rīkh-i Shaikh Uwais: History of Shaikh Uwais - by Abū Bakr al-Quṭbī Aharī, Abu Bakr al Qutbi al-Ahri, Johannes Baptist van Loon, Encyclopædia Britannica
- ↑ نولدکه، حماسهٔ ملی ایران، ۱۲۴–۱۲۸.
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ کتاب اطلس تاریخی ایران، نشر دانشگاه تهران، کارتوگرافی زیر نظر محمد پورکمال، ترسیم نقشهها با همکاری کارکنان منتخب قسمت ترسیم سازمان نقشهبرداری و موسسه جغرافیا، به سرپرستی ابراهیم خلیل مجیدیان، چاپ نقشهها با همکاری قسمت چاپ سازمان نقشهبرداری، به سرپرستی شموئیل ژوزفنیا، تهیه: موسسه جغرافیا دانشگاه تهران، نوشتههای فارسی: محمدتقی سرمست، تاریخ انتشار: 1971، سایت منبع: https://archive.org/details/1350_20200920
- ↑ «Safavid Empire c. 1630». بایگانیشده از اصلی در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۹. دریافتشده در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۱.
- ↑ Ṣafavid dynasty
- ↑ Cities of Iran
- ↑ «نسخه آرشیو شده». بایگانیشده از اصلی در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰. دریافتشده در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۱.
- ↑ davidrumsey.com
- ↑ hr.wikipedia.org
- ↑ طرحهای کاروان ایرانی نوشته هارولد اف وستون، مجله نشنال جئوگرافیک، آوریل 1921
منابع
[ویرایش]- تاریخ مفصل ایران (از صدر اسلام تا انقراض قاجاریه) نوشته عباس اقبال آشتیانی(۱۳۴۳)
- تاریخ مغول (در ۹ فصل)، نوشته عباس اقبال آشتیانی
- تاریخ ایران (قبل از اسلام) نوشته حسن پیرنیا (مشیرالدوله)
- ابوالقاسم فردوسی، شاهنامهٔ فردوسی، انتشارات تور، تهران، ۱۳۸۳ هجری شمسی
- شاهنامه فردوسی ج۳ و ج۴ تصحیح جیحونی، مصطفی نشر شاهنامه پژوهی
- شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی براساس نسخه معتبر مسکو و مقابله با نسخه ژول مول / مقدمه حسین محیالدینالهیقمشهای؛ تصحیح، فرهنگ لغات و مقابله ناهید فرشادمهر. تهران: نشر محمد (ص)، نوبت چاپ سوم زمستان ۱۳۷۹. شابک ۹۶۴-۵۵۶۶-۳۵-۵
کتابشناسی
[ویرایش]- Assar, G.R.F. , "Genealogy & Coinage of the Early Parthian Rulers. I", Parthica, 6, 2004, pp. ۶۹–۹۳.
- Assar, G.R.F. , "Genealogy & Coinage of the Early Parthian Rulers, II a revised stemma", Parthica, 7, 2005, pp. ۲۹–۶۳.
- Assar, G.R.F. , "Moses of Choren & the Early Parthian Chronology", Electrum, vol. 11, 2006, pp. 61–86.
بایگانیشده در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine
- Assar, G.R.F. , "A Revised Parthian Chronology of the Period 165-91 B.C.", Electrum, vol. 11, 2006, pp. 87–158. بایگانیشده در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۳ توسط Wayback Machine
- Assar, G.R.F. , "A Revised Parthian Chronology of the Period 91-55 B.C.", Parthica, 8, 2006, pp. ۵۵–۱۰۴.
- Briant, Pierre, "From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire", ۲۰۰۲.
- Cameron, George, "History of Early Iran", Chicago, 1936 (repr. , Chicago, 1969; tr. E. -J. Levin, L’histoire de l’Iran antique, Paris, 1937; tr. H. Anusheh, ایران در سپیده دم تاریخ، Tehran, 1993)
- D’yakonov, I. M. , "Istoriya Midii ot drevenĭshikh vremen do kontsa IV beka de e.E" (The history of Media from ancient times to the end of the 4th century BCE), Moscow and Leningrad, 1956; tr. Karim Kešāvarz as Tāriḵ-e Mād, Tehran, 1966.
- Dandamaev, Muhammad A. , "Persien unter den ersten Achämeniden (6. Jahrhundert v. Chr.)", tr. Heinz-Dieter Pohl, Wiesbaden, 1976.
- Ghashghai, H.R. , "The successors of Mithridates II", Bulletin of Ancient Iranian History (UCLA), vol. 5, March 2009.(in Persian)
- Henkelman , wouter. Defining Neo-Elamite History. ARTA , 2003.
- Hinz, W. , "The Lost World of Elam", London, 1972 (tr. F. Firuznia, دنیای گمشده ایلام، Tehran, 1992)
- Josephus Flavius, Antiquities of the Jews.
- Justi, Ferdinand, "Iranisches Namenbuch", Tehran, Asatir, 2003.
- Legrain, Leon, "Historical Fragments", Philadelphia, The University of Pennsylvania Museum Publications of the Babylonian Section, vol. XIII, 1922.
- Majidzadeh, Yusef, "History and civilization of Elam", Tehran, Iran University Press, 1991.
- Majidzadeh, Yusef, "History and civilization of Mesopotamia", Tehran, Iran University Press, 1997, vol.۱.
- Miroschedji, P. de, ‘La fin du royaume de l’Ansˇan et de Suse et la naissance de l’empire perse’, ۱۹۸۵، ZA 75, pp. ۲۶۵–۳۰۶.
- Nöldeke, Theodor, "Geschichte der Perser und Araber zur Zeit der Sasaniden. Aus der arabischen Chronik des Tabari übersetzt" (۱۸۷۹)
- Olmstead, A. T. , "History of the Persian Empire", Chicago, 1948
- Plutarch, Lives.
- Polybius, The Histories.
- Potts, D. T. , The Archaeology of Elam, Cambridge University Press, 1999.
- Reade , Julian E. Elam after the Assyrian Sack of Susa in 647 B.C. NABU, 2000.
- Tacitus, The Annals.
- Tavernier , Jan. Some Thoughts on Neo-Elamite Chronology. ARTA , 2004.
- The Cambridge Ancient History (CAH)
- The Cambridge History of Iran (CHI), vol. 1, THE LAND OF IRAN, Cambridge University Press, 1968.
- The Cambridge History of Iran (CHI), vol. 2, THE MEDIAN AND ACHAEMENIAN PERIODS, Cambridge University Press, 1985.
- The Cambridge History of Iran (CHI), vol. 3(I), THE SELEUCID, PARTHIAN AND SASANIAN PERIODS, Cambridge University Press, 1983.
- The Cambridge History of Iran (CHI), vol. 3(II), THE SELEUCID, PARTHIAN AND SASANIAN PERIODS, Cambridge University Press, 1983.
- The Cambridge History of Iran (CHI), vol. 4, THE PERIOD FROM THE ARAB INVASION TO THE SALJUQS, Cambridge University Press, 1975.
- The Cambridge History of Iran (CHI), vol. 5, THE SALJUQ AND MONGOL PERIODS, Cambridge University Press, 1968.
- The Cambridge History of Iran (CHI), vol. 6, THE TIMURID AND SAFAVID PERIODS, Cambridge University Press, 1986.
- The Cambridge History of Iran (CHI), vol. 7, FROM NADIR SHAH TO THE ISLAMIC REPUBLIC, Cambridge University Press, 1991.
- Vallat , François. Elam: The History of Elam. Encyclopaedia Iranica , vol. VIII pp. 301-313. London/New York , 1998.
- Vallat , François. Shutruk-Nahunte , Shutur-Nahunte et l'imbroglio neo-elamite. NABU , 1995.
- Vallat , François. Le royaume elamite de SAMATI. NABU , 1996.
- Vallat , François. Les pretendus fonctionnaires Unsak des texts neo-elamites et achemenides. ARTA , 2002.
- Vallat , François. Le royaume elamite de Zamin et les 'Letters de Nineveh'. Iranica Antique , 33 , 1998. pp. ۹۵–۱۰۶.