André Chastagnol
Biografía | |
---|---|
Nacemento | (fr) André Jean Chastagnol 21 de febreiro de 1920 XIV Distrito de París (Francia) |
Morte | 2 de setembro de 1996 (76 anos) París. |
Presidente Société Française de Numismatique | |
1977 – 1979 | |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | |
Educación | Lycée Lakanal (Sceaux , Altos do Sena). Universidade de París. |
Coñecido por | Presidente da Sociedade Francesa de Numismática. |
Actividade | |
Campo de traballo | Epigrafía, historiografía clásica, epigrafía e numismática. |
Ocupación | epigrafista , historiador da antigüidade clásica , profesor universitario |
Empregador | Deutsches Archäologisches Institut. Pontificia Accademia Romana di Archeologia. Polska Akademia Umiejetnosci. Centre national de la recherche scientifique. École pratique des hautes études. |
Membro de | Société française de numismatique. Société nationale des antiquaires de France. |
Profesores | André Piganiol |
Lingua | Lingua inglesa, lingua latina, Grego antigo e lingua francesa |
Obra | |
Doutorando | Roland Delmaire (en) |
Premios | |
Oficial da Orde Nacional do Mérito. Comendador das Palmas Académicas. | |
André Jean Chastagnol, nado en París o 21 de febreiro de 1920 e finado na mesma cidade o 2 de setembro de 1996, foi un historiador, epigrafista, numismático e catedrático universitario francés.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Primeiros anos e formación
[editar | editar a fonte]André Chastagnol cursou o seu ensino secundario no Lycée Lakanal, en Sceaux, no departamento francés de Altos do Sena, e posteriormente licenciouse en Historia e Xeografía na Universidade de París.[1]
Logo da súa etapa formativa e de acadar a súa acreditación docente, exerceu como profesor durante unha década, primeiro no Lycée de Châteauroux (1946-1950) e despois no Lycée Hoche de Versalles (1950-1956).[1]
En 1960 acadou o seu doutoramento, coa defensa dunha tese acerca da prefectura urbana en Roma durante o Baixo Imperio,[2][3][4] que iniciara en 1941 baixo a dirección do arqueólogo e historiador André Piganiol e que logo continuou a partir de 1947 con William Seston como director.[1]
Traxectoria universitaria
[editar | editar a fonte]Chastagnol acadou en 1956 a condición de investigador asociado no Centro Nacional de Investigación Científica (CNRS, polas súas siglas en francés), que abandonou axiña, cando se lle abriu a posibilidade da docencia universitaria. En 1957 exerceu a docencia en Alxer, onde dedicou unha serie dos seus estudos á epigrafía da África romana,[1] que foron o xermolo da posterior publicación de L'Album municipal de Timgad, en 1978.[3][5]
A partir do seu doutoramento en 1960 foi profesor na Universidade de Rennes, compartindo departamento con Jean Delumeau, Pierre Goubert, Pierre Riché e François Villard.[1] Logo de pasar un semestre na Universidade de Princeton en 1963, en 1965 trasladouse como profesor á Universidade Paris-Nanterre, onde fundou o Centro de Investigacións sobre a Antigüidade Tardía e a Alta Idade Media, xunto con Pierre Riché.[6] Finalmente, en 1969 trasladouse á Université Paris-Sorbonne (Paris 4), á que estivo vinculado ata que puxo fin á súa carreira como catedrático coa súa xubilación en 1986.[3][7][8]
Paralelamente ao exercicio da súa cátedra, Chastagnol sucedeu en 1980 a Hans-Georg Pflaum como director do seminario de Epigrafía Latina da École pratique des hautes études,[9] da que logo pasou a ser profesor emérito.[3][7]
Actividade científica
[editar | editar a fonte]As súas obras acerca do Baixo Imperio romano e a Antigüidade tardía convertéronse en referencia e mantiveron a súa autoridade. Chastagnol interesouse en especial pola Historia Augusta, que traduciu, e a cuxo estudo contribuíu decisivamente.[8]
André Chastagnol foi membro da Sociedade Francesa de Numismática desde 1965, de cuxa xunta directiva formou parte a partir de 1971, en condición de presidente entre 1977 e 1979.[10][11] Tamén formou parte do comité de redacción da revista desta sociedade, Revue numismatique, na que publicou catro dos seus artigos.[12]
Entre a súa actividade en institucións e sociedades eruditas, cabe destacar tamén o seu papel como copresidente do comité editorial de L'Année épigraphique (1974-1992) e como membro do Instituto de Dereito Romano, da Pontificia Academia Romana de Arqueoloxía, da Academia Polaca de Ciencias, do Instituto Arqueolóxico Alemán, da Sociedade de Estudos Latinos (presidente en 1975) e da Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia (presidente en 1980).[1]
Chastagnol mantivo unha forte vinculación co Centro Gustave-Glotz, de París, onde presentou algunhas das súas investigacións e onde, en 1976, organizou xunto con Claude Nicolet e Henri van Effenterre a conferencia “Exércitos e impostos no mundo antigo”. Tamén foi presidente da Asociación de Amigos do Centro Glotz.[8]
A súa participación nos Congresos de Historia Augusta tamén foi habitual, desde o segundo, en 1963, ata o celebrado en 1994 en Maria Laach, Bonn.[1]
É de salientar a colaboración asidua de Chastagnol na revista L'Année Epigraphique, de cuxa dirección se encargou a partir de 1975 xunto con Jean Gagé, Marcel Leglay e Hans-Georg Pflaum.[13] Tamén pertenceu ao comité de dirección de Antiquités africaines entre 1976 e 1994, unha revista na que publicou varias investigacións relevantes.[9]
A rica biblioteca de Chastagnol foi cedida á Sorbona, e pasou a formar parte da Biblioteca de Serpente.[14]
André Chastagnol finou en París o 2 de setembro de 1996.[2][8][9]
Publicacións
[editar | editar a fonte]A obra de Chastagnol é moi abundante, con máis de 200 referencias entre artigos e monografías.[9] Esta é unha escolma os traballos monográficos publicados por el ao longo da súa traxectoria:[15][16][17]
- (1960). La préfecture urbaine à Rome sous le Bas-Empire. Presses Universitaires de France, París.
- (1962). Les Fastes de la préfecture de Rome au Bas-Empire. Nouvelles Éditions Latines, París.
- (1966). Le Sénat romain sous le règne d'Odoacre. Recherches sur l’épigraphie du Colisée au Ve siècle. R. Habelt, Bonn.
- (1969). Le Bas-Empire. Armand Colin, París.
- (1970). Recherches sur l'Histoire Auguste. R. Habelt, Bonn.
- (1976). La fin du monde antique. De Stilicon à Justinien (ve siècle et début VIe). Recueil de textes présentés et traduits, Paris, Nouvelles Éditions Latines. ISBN 978-2723305266
- (1978). L'Album municipal de Timgad. R. Habelt, Bonn. ISBN 9783774913912
- (1985). L'évolution politique, sociale et économique du monde romain de Dioclétien à Julien: La mise en place du régime du Bas-Empire (284-363). SEDES, París. ISBN 978-2718118482
- (1987). L'Italie et l'Afrique au Bas-Empire. Presses universitaires de Lille. ISBN 9782865310289
- (1992). Inscriptions latines de Narbonnaise : Antibes, Riez, Digne. CNRS París.
- (1992). Le Sénat romain à l'époque impériale. Les Belles Lettres, París. ISBN 978-2251380186
- (1994). Aspects de l’antiquité tardive. L'Erma di Bretschneider, Roma. ISBN 978-8870628623
- (1994). Histoire Auguste. Les empereurs romains des IIe et IIIe siècles. Laffont, París. ISBN 9782221057346
- (1995). La Gaule romaine et le droit latin: recherches sur l'histoire administrative et sur la romanisation des habitants. De Boccard, París. ISBN 978-2904974137
- (2008). Le pouvoir impérial à Rome. Figures et commémoration. Droz, París. ISBN 978-2600013437
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Carrié, J-M.; Duval, N. (1997) Arquivado 21 de decembro de 2018 en Wayback Machine.. Páxina 14.
- ↑ 2,0 2,1 Loriot, X.; Nony, D. (1997). Páxina 7.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Catinchi, P-J. (1996).
- ↑ Véxase "(1960)" na sección "Publicacións".
- ↑ Véxase "(1978)" na sección "Publicacións".
- ↑ Carrié, J-M.; Duval, N. (1997) Arquivado 21 de decembro de 2018 en Wayback Machine.. Páxinas 14-15.
- ↑ 7,0 7,1 Carrié, J-M.; Duval, N. (1997) Arquivado 21 de decembro de 2018 en Wayback Machine.. Páxina 15.
- ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 "André Chastagnol (1920-1996)". En Cahiers du Centre Gustave Glotz. 1997. VIII. Páxinas 7-8.
- ↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 Gascou, J. (1996).
- ↑ Le Rider, G. et al. (1965). "La Société française de numismatique : 1865-1965". En Revue Numismatique. 1965. Páxina 24.
- ↑ "Les présidents de la SFN". Société française de numismatique (Sfnumismatique.org).
- ↑ Loriot, X.; Nony, D. (1997). Páxina 8.
- ↑ Carrié, J-M.; Duval, N. (1997) Arquivado 21 de decembro de 2018 en Wayback Machine.. Páxina 17.
- ↑ "Bibliothèque de Serpente". Lettres.sorbonne-universite.fr
- ↑ "Bibliographie africaine d'Anfré Chastagnol". En Antiquités africaines. Vol. 32. Páxina 8.
- ↑ "Chastagnol, André (1920-1996)". Persee.fr
- ↑ "L’œuvre d'André Chastagnol". En Ktèma. Vol. 26.? 2001. Páxinas 163-237.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- "André Chastagnol (1920-1996)". En Cahiers du Centre Gustave Glotz. 1997. VIII. Páxinas 7-8.
- Callu, J-P. (1997). "André Chastagnol (1920-1996)". En Revue des études latines. 74- Páxinas 25-26.
- Carrié, J-M.; Duval, N. (1997). "André Chastagnol Arquivado 21 de decembro de 2018 en Wayback Machine.". En Antiquité Tardive. Vol. 5. Páxinas 14-20.
- Catinchi, P-J. (1996). "André Chastagnol un spécialiste de l'Empire romain tardif". En Le Monde. 6 de setembro.
- Crifò, G. (dir) (2001). XIII Convegno Internazionale. In memoria di André Chastagnol, Actas de Accademia Romanistica Costantiniana (Perugia, 1-4 oct 1997). Edizioni Scientifiche Italiane, Nápoles. ISBN 9788849500455
- Gascou, J. (1996). "André Chastagnol (1920-1996)". En Antiquités africaines. Vol. 32. Páxina 7.
- Loriot, X.; Nony, D. (1997). "André Chastagnol (1920-1996)". En Revue numismatique. 152-6. Páxinas 5-8.
- Panciera, S. (2006). "André Chastagnol (1920-1996)". En Panciera, S. Epigrafi, epigrafia, epigrafisti. Scritti vari editi e inediti (1956-2005). V. 2, Quasar, Roma. Páxinas 1.579-1.582. ISBN 978-8871403069
Predecesor: F. Dumas |
Presidente da Sociedade Francesa de Numismática 1977-1979 |
Sucesor: Daniel Nony |
- Nados en 1920
- Finados en 1996
- Nados en París
- Historiadores de Francia
- Historiadores de Historia Antiga
- Numismáticos de Francia
- Epigrafistas
- Alumnos da Universidade de París
- Profesores da Universidade de París-Sorbona
- Profesores da École pratique des hautes études
- Profesores da Universidade de Rennes
- Membros da Sociedade de Anticuarios de Francia
- Membros da Sociedade Francesa de Numismática
- Membros do Instituto Arqueolóxico Alemán