Erich Mendelsohn
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 21 de marzo de 1887 Olsztyn, Polonia |
Morte | 15 de setembro de 1953 San Francisco, Estados Unidos de América |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Reino Unido Alemaña Estados Unidos de América |
Educación | Universidade de Múnic Universidade de Breslau Universidade Técnica de Múnic Universidade Técnica de Berlín |
Actividade | |
Campo de traballo | Arquitectura |
Lugar de traballo | Múnic San Francisco Xerusalén Berlín Wrocław |
Ocupación | arquitecto , fotógrafo |
Período de actividade | - 1953 |
Empregador | Universidade de California en Berkeley |
Movemento | New Objectivity (en) |
Lingua | Lingua alemá |
Obra | |
Obras destacables
| |
Premios
| |
Erich Mendelsohn, nado en Allenstein (Prusia Oriental, hoxe Polonia) o 21 de marzo de 1887 e finado en San Francisco (California) o 15 de setembro de 1953,[1] foi un arquitecto alemán de orixe xudía, coñecido pola súa arquitectura expresionista da década de 1920, ademais de por desenvolver un funcionalismo dinámico nos seus proxectos para tendas e cines. Mendelsohn é un pioneiro da art déco e do Streamline Moderne, especialmente polo seu deseño da Mossehaus (1921).
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Inicios
[editar | editar a fonte]Mendelsohn naceu en Allenstein (Alemaña), hoxe a localidade polaca de Olsztyn. O seu lugar de nacemento foi a Oberstrasse 21, noxe no. 10 Staromiejska street, lembrado por unha placa.[2]
Foi o quinto de seis irmáns; a súa nai, Emma Esther (de solteira Jaruslawsky), era sombrereira, e o seu pai, David, era comerciante.[2][3] Asistiu a un Gymnasium humanista en Allenstein antes de continuar o seu adestramento comercial en Berlín.
En 1906 iniciou os estudos de economía nacional na Universidade de Múnic e en 1908 comezou a estudar arquitectura na Universidade Técnica de Berlín; dous anos despois pasou á Universidade Técnica de Múnic, onde se graduou cum laude en 1912. En Múnic recibiu a influencia de Theodor Fischer, arquitecto cunha obra que se move entre o neoclasicismo e o Jugendstil, e que lle deu clases dende 1907; Mendelsohn tamén tivo contacto con membros de dous grupos de artistas expresionistas, Der Blaue Reiter e Die Brücke.
Dende 1912 a 1914 traballou como arquitecto independente en Múnic. En 1915 casou coa violoncellista Luise Maas, coa que mantivo correspondencia entre 1910 e 1953; estes materiais proporcionan[4] unha mirada nas vidas dun artista e unha parella que experimentaron o campio da paisaxe internacional, incluíndo a súa fuxida do Terceiro Reich en 1933. A través da súa esposa, coñeceu o astrofísico Erwin Finlay Freundlich, que tamén tocaba o violoncello. Freundlich era irmán de Herbert Freundlich, director do Kaiser Wilhelm Institut für Physikalische Chemie und Elektrochemie. Freundlich arelaba construír un observatorio astronómico axeitado para confirmar experimentalmente a teoría da relatividade de Einstein's Theory of Relativity.
Grazas á súa relación con Freundlich, Mendelsohn tivo a oportunidade de deseñar e construír a Einsteinturm ("Torre Einstein"). Esta relación, así como a amizade familiar cos fabricantes de sombreiro de Luckenwalde Salomon e Gustav Herrmann axudaron ao éxito temperán de Mendelsohn. Dende este momento e ata 1918, é recoñecido sobre todo pola multitude de bosquexos de fábricas e grandes edificios, moitas veces en pequeno formato ou mesmo en cartas para a súa dona. O documental de 2011 de Duki Dror titulado "Incessant Visions" trata sobre Mendelsohn e a súa esposa, e nel Dror crea unha animación sobre as memorias de Louise e as súas cartas.[5]
Carreira arquitectónica
[editar | editar a fonte]A finais de 1918, tras regresar da primeira guerra mundial, estableceuse en Berlín. A Torre Einstein e a fábrica de sombreiros de Luckenwalde déronlle fama. Nesta última, encargada en 1921, o deseño incluía catro salas de produción, caldeira, unha sala de turbinas, dúas porterías e unha sala de tinguidura, que se converteu nun elemento destacado da fábrica. O edificio foi construído cun sistema de ventilación moderno que expulsaba os fumes tóxicos que xurdían do proceso de tinguidura. Ironicamente, a estrutura semellaba un sombreiro.[6]
Xa en 1924, Wasmuths Monatshefte für Baukunst, unha serie de revistas mensuais de arquitectura, produciu un folleto sobre a súa obra. Ese mesmo ano foi un dos fundadores, xunto con Ludwig Mies van der Rohe e Walter Gropius, do grupo de arquitectos coñecido como Der Ring.
O seu estudio empregaba corenta persoas, incluído, como aprendiz, Julius Posener, que logo foi historiador da arquitectura. A obra de Mendelsohn sintetizaba o consumismo da república de Weimar, en particular as súas tendas, como os célebres almacéns Schocken. Con todo, tamén estaba interesado nos experimentos socialistas realizados na Unión Soviética, onde deseñou a fábrica téxtil Bandeira Vermella en 1926 xunto co arquitecto Hyppolit Pretreaus. As súas oficinas do xornal Mossehaus e o cinema Universum foron tamén moi influentes no art déco e o Streamline Moderne.
En 1926, comprou unha antiga villa e en 1928, deseñou Rupenhorn, de preto de 4000 m², que a familia habitou dous anos despois. Pola caras publicación sobre o seu novo fogar, ilustrada por Amédée Ozenfant entre outros, Mendelsohn foi motivo de envexa.
Na primavera de 1933, co aumento do antisemitismo e o ascenso dos nazis en Alemaña, marchou a Inglaterra. A súa fortuna foi incautada polos nazis, o seu nome foi eliminado da lista da Unión de Arquitectos Alemáns, e foi excluído da Academia Prusiana das Artes.
En Inglaterra creou unha sociedade de negocios con Serge Chermayeff, que continuou ata a fin de 1936. Mendelsohn mantivo trato con Chaim Weizmann, posteriormente presidente de Israel e a comezos de 1934 comezou a planear en nome de Weizmann unha serie de proxectos en Palestina durante o mandato británico. En 1935, abriu unha oficina en Xerusalén e planeou edificios en estilo internacional con pedra de Xerusalén que foron moi influentes na arquitectura local.[7] En 1938 desmantelou a súa oficina de Londres. Ao mesmo tempo, el e a súa esposa recibían a cidadanía británica e cambiou o seu nome a "Eric"; esta nova cidadanía permitiulle ter certas garantías e levar outros membros da familia ao Reino Unido.[8]
Dende 1941 ata a súa morte, Mendelsohn viviu nos Estados Unidos e deu clases na Universidade de California en Berkeley. Ata a fin da segunda guerra mundial, as súas actividades estiveron limitadas polo seu status de inmigrante a conferencias e publicacións, mais serviu tamén como asesor do goberno estadounidense. Por exemplo, en 1943 colaborou co exército e a Standard Oil na construción da "German Village", conxunto de réplicas de casas típicas de clase obreira alemás, que foron clave para adquirir a experiencia necesaria para levar a cabo o bombardeo de Berlín.[9] En 1945, estableceuse en San Francisco. A partir dese momento e ata o seu pasamento en 1953 emprendeu algúns proxectos, a maioría para comunidades xudías.
Obras
[editar | editar a fonte]- Edificio Taharah en Allenstein (1913), hoxe coñecido como casa Mendelsohn
- Sala de traballo da fábrica de sombreiros Herrmann, Luckenwalde (1919-1920)
- Einsteinturm en Potsdam, 1917 ou 1920-1921 (edificio), 1921-1924 (equipamento técnico)
- Fábrica de sombreiros Steinberg, Herrmann & Co, Luckenwalde (1921-1923)
- Mossehaus, conversión das oficinas de Rudolf Mosse, Berlín (1921-1923)
- Almacéns Schocken, Nürnberg (1925-1926)
- Fábrica téxtil bandeira vermella, Leningrado, 1926
- Extensión e conversión dos almacéns Cohen & Epstein, Duisburg (1925-1927)
- Almacéns Schocken, Stuttgart (1926-1928)
- Pavillón de exposicións da editorial Rudolf Mosse en Pressa en Colonia (1928)
- Woga-Komplex e Universum-Kino (cinema), Berlín (1925-1931)
- Almacéns Schocken, Chemnitz (1927-1930)
- His own home, Am Rupenhorn, Berlín (1928-1930)
- Columbushaus, Potsdamer Platz, Berlín (1928-1932). Queimado no levantamento de 1953 e demolido en 1957
- Almacéns Bachner en Ostrava (1932-1933)
- Centro xuvenil xudeu, Essen (1930-1933)
- Nimmo House (despois renomeada Shrubs Wood por Bridget D'Oyly Carte), Chalfont St Giles, Buckinghamshire, Inglaterra (1933–1934). En colaboración con Serge Chermayeff.
- The De La Warr Pavilion, Bexhill-on-Sea, Sussex, Inglaterra (1934). En colaboración con Serge Chermayeff.
- Cohen House, Chelsea, Londres (1934-1936). En colaboración con Serge Chermayeff.
- Weizmann House, Weizmann Institute campus, Rehovot near Tel Aviv (1935-1936). Na mesma época foron construídos tres edificios do Instituto Weizmann
- Universidade Hebrea, Xerusalén (1934-1940)
- Synagogue B'Nai Amoona, na actualidade Center of Creative Arts, University City, Missouri (1946-1950)
- Maimonides Hospital, San Francisco (1946-1950)
- Park Synagogue, Cleveland Heights, Ohio (1947-1951)
- Beth El Synagogue, Baltimore, Maryland (1948)[10]
- Russell House, San Francisco, California (1951)
Publicacións
[editar | editar a fonte]- Erich Mendelsohn: Amerika. Bilderbuch eines Architekten (1976) Berlín: Nachdruck Da Capo Press, ISBN 0-306-70830-2
- Erich Mendelsohn: Rußland - Europa - Amerika. Ein architektonischer Querschnitt. (1929) Berlín
- Erich Mendelsohn: Neues Haus - Neue Welt. Mit Beiträgen von Amédée Ozenfant und Edwin Redslob (1932) Berlín. Reimpreso, con epílgo de Bruno Zevi (1997) Berlín
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ "Erich Mendelsohn". Encyclopædia Britannica. Consultado o 15 de xaneiro de 2012.
- ↑ 2,0 2,1 "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 01 de xaneiro de 2014. Consultado o 04 de setembro de 2018.
- ↑ Erich Mendelsohn in Berlin[Ligazón morta]
- ↑ Menelsohn. "Correspondence of Erich and Luise Mendelsohn 1910–1953". getty.edu.
- ↑ "Esther Zandberg, "Something Eternal" Haaretz, July 7, 2011.". Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2014. Consultado o 16 de abril de 2014.
- ↑ Architectuul
- ↑ "Incessant Visions, Something Eternal". Arquivado dende o orixinal o 07 de xullo de 2012. Consultado o 07 de xullo de 2012.
- ↑ Artists in Exile
- ↑ Citado por Mike Davis no capítulo 3 da súa obra Dead Cities. A referencia orixinal, segundo esta versión online version do capítulo Arquivado 28 de maio de 2020 en Wayback Machine., é "Design and Construction of Typical German and Japanese Test Structures at Dugway Proving Grounds, Utah" 27 de maio de 1943, por Standard Oil Development Company.
- ↑ "Modernistic New Synagogue To House Beth El Activities". The Baltimore Sun. 11 de maio de 1948. páx. 13.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Erich Mendelsohn |
Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Bruno Zevi (1999) E. Mendelsohn - The Complete Works. Birkhäuser Verlag ISBN 3-7643-5975-7
- Von Eckardt, Wolf (1960) Masters of World Architecture: Eric Mendelsohn Londres: Mayflower. ISBN 0-8076-0230-2
- Whittick, Arnold (1956) Eric Mendelsohn (2nd Ed.). Nova York: F.W. Dodge Corporation
- Erich Mendelsohn: Complete Works of the Architect: Sketches, Designs, Buildings (1992 translation of Berlin, 1930 1st ed.) Princeton Architectural Press
- David Palterer, Erich Mendelsohn: Nuove riflessioni (New reflections). Ed. Tre Lune Edizioni, 2004. ISBN 8887355843, 100 p. ill.
- David Palterer, "Tracce di Mendelsohn", in Domus, 646, 1984, pp. 4–9
- Julius Posener: "Erich Mendelsohn". In: Vorlesungen zur Geschichte der neuen Architektur, special issue of Arch+ for the 75th birthday of Julius Posener. Nr. 48, decembro de 1997, 8-13
- Ita Heinze-Mühleib: Erich Mendelsohn. Bauten und Projekte in Palästina (1934-1941)
- Sigrid Achenbach: Erich Mendelsohn 1887-1953 : Ideen - Bauten - Projekte. Catalog for an exhibit on the 100th anniversary of his birth, Beständen der Kunstbibliothek, Staatliche Museen Preussischer Kulturbesitz. Willmuth Arenhövel Verlag, ISBN 3-922912-18-4