Клаустал-Целерфелд
Клаустал-Целерфелд | |
Управа | |
Земја | Германија |
---|---|
Покраина | Долна Саксонија |
Округ | Гослар |
Градски единици | 4 |
Градоначалник | Брита Швајгел (независна) |
Основни податоци | |
Површина | 43,71 км2 |
Надм. височина | 560 м |
Население | 14.844 (31 декември 2020)[1] |
- Густина | 340 жит/км2 |
Други информации | |
Часовен појас | CET/CEST (UTC+1/+2) |
Рег. табл. | GS, BRL, CLZ |
Пошт. бр. | 38678 |
Повик. бр. | 05323 |
Портал | www.samtgemeinde- oberharz.de |
Местоположба на градот Клаустал-Целерфелд во рамките на округот Гослар | |
Координати | 51°48′18″N 10°20′8″E / 51.80500° СГШ; 10.33556° ИГД |
Клаустал-Целерфелд (германски: Clausthal-Zellerfeld) — град во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа во југозападниот дел на планинскиот масив Харц.
На 1 јануари 2015 година, општинската заедница Горен Харц со нејзините општини, градот Клаустал-Целерфелд, гратчето Алтенау, гратчето Вилдеман и Шуленберг во Горен Харц била укината и бил образуван новиот град Клаустал-Целерфелд од дотогаш самостојаните општини. Градскиот дел Клаустал е седиште на Техничкиот универзитет Клаустал.
Географија
[уреди | уреди извор]Градски единици
[уреди | уреди извор]- Алтенау-Шуленберг во Горен Харц (од 2015 г.)
- Бунтенбок (од 1972 г.)
- Клаустал-Целерфелд
- Вилдеман (од 2015 г.)
Историја
[уреди | уреди извор]Всушност, Клаустал-Целерфелд се состои од два града: Клаустал и Целерфелд кои биле споени во 1924 година за да создадат една административна единица. Клаустал е познат по стариот Технички универзитет Клаустал и неговите прекрасни градби, додека Целерфелд е вообичаено туристичко одредиште за планинарите и спортистите во зима. Клаустал-Целерфелд е најголем град во областа и се наоѓа во планината отколку на неговите падини.
Рударството во областа започнало во XVI век. Современите сајли биле пронајдени да служат за ископување во рудниците за железо во 1830-тите години од германскиот рударски инженер Вилхелм Алберт. Биле брзо прифатени бидејќи се покажале надмоќни над јажињата направени од коноп или од металните синџири, како што се користеле претходно и наскоро нашле најразлична примена, вклучувајќи ја и нивната употреба во висечките мостови. Железницата „Долина Инерсте“ била отворена во 1877 година и се проширила до Алтенау во 1914 година. Импресивната железничка градба и 70 градби во градот биле уништен во воздушен напад на 7 октомври 1944 година.[2] Вкупно, 92 лица ги загубиле своите животи.
Рударските активности траеле до 1930 година кога рудните богатства биле истрошени и повеќе не било финансиско исплатливо. Денес, постојат бројни остатоци на рудници во областа на Харц, некои од нив претворени во музеи. Железничката линија била затворена во 1976 година. Поранешната железничка станица, која била обновена во периодот 1961-1963, откако била уништена во 1944 година, е дом на туристичко-информативното биро и градската библиотека.
Техничкиот универзитет Клаустал бил основан во 1775 година за рударство. Денес, покрива најразлични областа од инженерството.
Година | Нас. | ±% |
---|---|---|
1821 | 11.757 | — |
1848 | 14.739 | +25.4% |
1871 | 14.080 | −4.5% |
1885 | 13.917 | −1.2% |
1905 | 13.758 | −1.1% |
1925 | 12.973 | −5.7% |
1933 | 11.855 | −8.6% |
1939 | 11.788 | −0.6% |
1946 | 15.786 | +33.9% |
1950 | 17.643 | +11.8% |
1956 | 15.585 | −11.7% |
1961 | 15.849 | +1.7% |
1968 | 16.468 | +3.9% |
1970 | 15.714 | −4.6% |
1975 | 16.690 | +6.2% |
1980 | 16.270 | −2.5% |
1985 | 16.250 | −0.1% |
1990 | 17.061 | +5.0% |
1995 | 16.703 | −2.1% |
2000 | 15.413 | −7.7% |
2005 | 15.075 | −2.2% |
2010 | 14.579 | −3.3% |
2011 | 12.798 | −12.2% |
2012 | 12.772 | −0.2% |
2013 | 12.923 | +1.2% |
Култура и знаменитости
[уреди | уреди извор]- Водостопанство Горен Харц
Музеи
[уреди | уреди извор]- Рударски музеј Горен Харц
- Технички универзитет Клаустал
Градби
[уреди | уреди извор]- Градби во системот за водно управување Горен Харц
- Главната градска црква во Клаустал — најголема дрвена црква во Германија со 2200 места, изградена 1639-42 година, додека камбанаријата потекнува од 1637 година
- Старата аптека во Целерфелд — изградена во 1674 година со дрвени релјефи
- Протестантска црква во Целерфелд — изградена 1674-83
- Ковачница во Клаустал — употребувана помеѓу 1617–1849
- Шумска градба во Клаустал — изградена 1726-30
- Куќа Дицел во Целерфелд — потекнува од 1674 година
- Поранешна железничка станица — уништена во 1944 година и повторно изградена во 1961-63 година
- Родната куќа на Роберт Кох
Луѓе
[уреди | уреди извор]Родени во Клаустал-Целерфелд
[уреди | уреди извор]- Георг Филип Телеман (1681–1767) — композитор
- Хајнрих Халфелд (1797-1873) — инженер
- Роберт Кох (1843–1910) — микробиолог
- Ото Ерих Хартлебен (1864–1905) — писател и драматург
- Дитрих Гренемајер (р. 1952) — лекар
- Даниел Бем (р. 1986) — биатлонец
Поврзано со градот
[уреди | уреди извор]- Јохан Фридрих Лудвиг Хаусман (1782–1859) — минералог
- Вилхелм Алберт (1787–1846) — рударски инженер и пронаоѓач
- Фридрих Адолф Ремер (1809–1869) — геолог
- Арнолд Зомерфелд (1868–1951) — теоретски физичар
Меѓународни односи
[уреди | уреди извор]Збратимени градови
[уреди | уреди извор]Клаустал-Целерфелд е збратимен со следниве градови:
Галерија
[уреди | уреди извор]-
Аула Академика
-
Црквата Салваторис
-
Рударската служба
-
Поглед на главната градска црква во зима
-
Поранешната железничка станица
-
Куќа на Дицел која потекнува од 1674 година, која е седиште на туристичкото биро
-
Родната куќа на Роберт Кох
Наводи
[уреди | уреди извор]- ↑ „Населеност на окрузите, општините и месните заедници во Долна Саксонија на 31 декември 2020“. Служба за статистика и комуникациска технологија на Долна Саксонија. јули 2021. (германски)
- ↑ Evert Heusinkveld. Die Innerstetalbahn Langelsheim - Altenau, p. 11. Nordhorn 2007
- ↑ „L'Aigle découverte - Nos villes jumelles“. Град Л’Егл. Архивирано од изворникот на 2013-08-01. Посетено на 20 јули 2013.
Надворешни врски
[уреди | уреди извор]Клаустал-Целерфелд на Ризницата ?
Википатување има туристички водич за Клаустал-Целерфелд. |
- Официјална страница (германски)
- Клаустал-Целерфелд на Curlie (англиски)
Chisholm, Hugh, уред. (1911). . Encyclopædia Britannica (11. изд.). Cambridge University Press.
|
|