Elia Viviani
Elia Viviani | ||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Viviani in de Ronde van Groot-Brittannië 2017
| ||||||||||||||||||||||||||
Persoonlijke informatie | ||||||||||||||||||||||||||
Geboortedatum | 7 februari 1989 | |||||||||||||||||||||||||
Geboorteplaats | Isola della Scala, Italië | |||||||||||||||||||||||||
Lengte | 178 cm | |||||||||||||||||||||||||
Sportieve informatie | ||||||||||||||||||||||||||
Huidige ploeg | INEOS Grenadiers | |||||||||||||||||||||||||
Discipline(s) | Weg, baan | |||||||||||||||||||||||||
Specialisatie(s) | Sprinter | |||||||||||||||||||||||||
Ploegen | ||||||||||||||||||||||||||
2010–2014 2015–2017 2018 2019 2020-2021 2022 |
Liquigas-Cannondale Team Sky Quick-Step Floors Deceuninck–Quick-Step Cofidis, Solutions Crédits INEOS Grenadiers | |||||||||||||||||||||||||
Beste prestaties | ||||||||||||||||||||||||||
Milaan-San Remo | 9e (2017) | |||||||||||||||||||||||||
Gent-Wevelgem | 2e (2018) | |||||||||||||||||||||||||
Ronde van Italië | 5 etappezeges | |||||||||||||||||||||||||
Ronde van Frankrijk | 1 etappezege | |||||||||||||||||||||||||
Ronde van Spanje | 3 etappezeges | |||||||||||||||||||||||||
WK op de weg | 20e (2016) | |||||||||||||||||||||||||
Overige | ||||||||||||||||||||||||||
Zeges: | ||||||||||||||||||||||||||
EuroEyes Cyclassics Bretagne Classic RideLondon Classic |
2017, 2018, 2019 2017 2019 | |||||||||||||||||||||||||
Medailleoverzicht | ||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||
Medailles | ||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||
|
Elia Viviani (Isola della Scala, 7 februari 1989) is een Italiaans wielrenner en baanwielrenner. Zijn jongere broer Attilio is ook wielrenner.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Jeugd
[bewerken | brontekst bewerken]In 2005 deed Viviani mee aan de Olympische Jeugdspelen en won bij de junioren het onderdeel criterium op de weg en de reguliere wegwedstrijd bij de nieuwelingen. Dit vóór respectievelijk de Duitser John Degenkolb en Adam Blythe uit Groot-Brittannië. Later dat jaar werd hij tweede op het Italiaanse kampioenschap op de weg, achter Alfredo Balloni. In 2006 kwam Viviani uit voor de junioren. Samen met Fabrizio Braggion won hij de ploegkoers op het Europese kampioenschap baanwielrennen voor junioren, en individueel de scratch voor junioren. Op het wereldkampioenschap in Gent werd hij derde op de ploegkoers bij de junioren, wederom met Braggion als teamgenoot. Dit achter Travis en Cameron Meyer, en het duo Pim Ligthart en Jeff Vermeulen. In 2007 won hij op de Italiaanse kampioenschappen de ploegenachtervolging voor junioren, samen met Filippo Fortin, Mario Sgrinzato en Mirko Tedeschi, en de ploegsprint met Andrea Guardini en Stefano Melegaro. Op het Europese kampioenschap voor junioren won hij de puntenkoers en werd hij samen met Tomas Alberio derde in de ploegkoers. Samen met Giacomo Nizzolo, Paolo Locatelli en Luca Pirini werd Viviani derde op het wereldkampioenschap ploegenachtervolging voor junioren in Aguascalientes.
In 2008 was Viviani geen junior meer en deed hij mee met de beloften. Op het Europees kampioenschap werd hij derde bij de ploegenachtervolging, samen met Omar Bertazzo, Davide Cimolai en Marco Coledan. Hij won individueel de scratch, voor de Nederlander Pim Ligthart. Viviani mocht meedoen met de elite op de discipline Omnium. Hierin werd hij derde, achter gevestigde waarden Robert Bartko en Wim Stroetinga, maar vóór mannen als Andreas Müller en Jens Mouris. De ploegkoers deed hij wel mee met de beloften, wederom met Tomas Alberio, en werd hierin Europees kampioen. Vanaf 2009 begon Viviani zich meer te concentreren op de weg; zo werd hij vierde in de ZLM Tour in 2009. In 2011 reed hij nog wel het EK baanwielrennen bij de beloften, waar hij de puntenkoers won en samen met Davide Cimolai vice-kampioen ploegkoers werd.
Cannondale
[bewerken | brontekst bewerken]Na het beëindigen van zijn baanseizoen reed de Italiaan bij Liquigas-Doimo (het latere Cannondale) in de UCI ProTour. Hij reed er in dienst van o.a. Manuel Quinziato, Daniel Oss, Francesco Chicchi en Daniele Bennati. Zijn eerste wedstrijd voor het team was de Ronde van Turkije van 2010. Hij blonk er onmiddellijk uit door de zevende etappe te winnen. Later dat seizoen zou hij ook nog de Memorial Marco Pantani en de Memorial Frank Vandenbroucke winnen.
2011 werd voor Viviani het jaar van de doorbraak. Het seizoen begon goed met twee zeges op de weg: de Grote Prijs van de Etruskische Kust en de Ronde van Mumbay. In deze laatste werd hij samen met Robert Hunter als winnaar uitgeroepen. Op het WK Baanwielrennen nam hij deel aan het omnium, ploegkoers en de scratch. In de eerste twee onderdelen eindigde hij als respectievelijk zevende en zesde, in de scratch pakte hij het zilver. Het was de voorbode van een goed seizoen waarin hij nog zesmaal zou winnen. De vierde etappe in de Ronde van Peking was tevens zijn eerste zege in de World Tour.
Het seizoen 2012 stond voor Viviani volledig in het teken van de Olympische Spelen, waar hij in het omnium hoopte deel te nemen. Zijn voorbereiding liep perfect, zo won hij etappes in de Ronde van San Luis, de Ronde van Reggio Calabria en de Internationale Wielerweek. In die tweede won hij tevens het eindklassement voor Daniele Colli. Hij was dus klaar om te schitteren op het olympisch omnium. In alle onderdelen eindigde hij in de sub-top, in de afvalling werd hij tweede. Hij zou uiteindelijk stranden op een zesde plek met 34 punten. Hierna reed hij voor het eerst een grote ronde, de Ronde van Spanje, en won hij wederom een etappe in de Ronde van Peking. Het hoogtepunt van zijn winterseizoen was het winnen van de puntenkoers op het EK baan.
2013 begon moeilijk voor Viviani. Hij behaalde weliswaar ereplaatsen in Parijs-Nice, de Driedaagse van De Panne-Koksijde en de Ronde van Italië. Het was wachten tot de tweede etappe van het Critérium du Dauphiné voor zijn eerste zege van het seizoen. Hierna won hij nog wel vijf keer, maar vooral zijn winter was van hoog niveau. Zo won hij op het EK op de piste de derny-race en de puntenkoers met grote overmacht. Samen met Liam Bertazzo won hij ook nog de ploegkoers vóór het Spaanse en het Belgische duo.
In 2014 was de Ronde van Italië zijn eerste grote doel. Als voorbereiding won hij etappes in de Internationale Wielerweek en de Ronde van Turkije. In de Ronde van Italië kwam hij niet verder dan een derde plek in de derde rit, waar hij Ben Swift en Marcel Kittel voor zich moest dulden. Hierna verscheen hij verrassend ook aan de start van de Ronde van Frankrijk, maar kon daar echter geen potten breken. Met het oog op de Olympische Spelen van 2016 reed Viviani een intensief baanseizoen. Op het Europees kampioenschap won hij het omnium voor de Brit Jonathan Dibben en de Spaanse vertegenwoordiger Unai Elorriaga.
Sky
[bewerken | brontekst bewerken]Op 1 januari 2015 stapte Viviani over naar het Britse team Sky ProCycling. Zijn eerste doel was het WK op de baan. Als voorbereiding reed hij de Ronde van Dubai, waar hij de tweede etappe won. Op het WK reed hij een sterk omnium, Fernando Gaviria was echter te sterk. In de afsluitende puntenkoers wipte Glenn O'Shea nog over hem. Samen met Liam Bertazzo won hij ook nog zilver in de ploegkoers.
Hierna wilde Viviani schitteren in de klassiekers. In Kuurne-Brussel-Kuurne wist hij in de groepssprint derde te worden, in de overige klassiekers speelde hij geen rol van betekenis. In de daaropvolgende Ronde van Italië schreef hij voor het eerst een etappe op zijn naam. Hij won de tweede etappe door in de sprint Moreno Hofland te verslaan. Ook zijn najaar was succesvol. Na etappewinst in de openingsrit van de Eneco Tour wist Viviani later in september drie etappes in de Ronde van Groot-Brittannië te winnen. Hij werd ook geselecteerd voor het WK, waar hij een schaduwfavoriet was.
Tijdens het EK baanwielrennen bevestigde Viviani zijn status als wereldtopper in het omnium: hij won er voor regerend olympisch kampioen Lasse Norman Hansen.
In 2016 boekte Viviani op de weg slechts twee zeges: een etappe in de Ronde van Dubai en eentje in de Driedaagse de Panne Koksijde. In de Ronde van Italië werd hij na de achtste etappe uit de koers gehaald nadat hij de tijdslimiet had overschreden.
Olympisch goud
[bewerken | brontekst bewerken]In 2016 nam Viviani deel aan de Olympische Zomerspelen in Rio. Viviani werd olympisch kampioen in het omnium, waar hij te sterk was voor Mark Cavendish.
Quick-Step Floors
[bewerken | brontekst bewerken]In 2018 en 2019 kwam Viviani uit voor het Belgische Quick-Step Floors. Hij won onder meer de Ronde van Dubai en werd tweede in Gent-Wevelgem (achter Peter Sagan). Tevens boekte hij maar liefst vier etappezeges in de Ronde van Italië, alle vier in een massasprint. Vanaf de tweede etappe had hij bovendien onafgebroken de leiding in het puntenklassement, waardoor hij vrijwel heel de ronde in de paarse trui reed. In juni werd hij voor het eerst in zijn carrière Italiaans kampioen op de weg. 19 augustus 2018 won hij voor de tweede keer op rij de Cyclassics Hamburg. Op 11 augustus 2019 won hij het Europees kampioenschap in Alkmaar voor ploegmaat Yves Lampaert en Pascal Ackermann
Privé
[bewerken | brontekst bewerken]Viviani is op 22 oktober 2022 getrouwd met wielrenster Elena Cecchini.[1]
Overwinningen
[bewerken | brontekst bewerken]Baanwielrennen
[bewerken | brontekst bewerken]Jaar | Overig | ||||
---|---|---|---|---|---|
Junioren | |||||
2006 | |||||
2007 | |||||
Beloften | |||||
2008 | |||||
2009 | |||||
2010 | |||||
2011 | |||||
Elite | |||||
2008 | |||||
2009 | WB Kopenhagen: | ||||
2010 | WB Peking: Wenen: omnium, ploegenachtervolging en scratch | ||||
2011 | WB Manchester: WB Astana: | ||||
2012 | |||||
2013 | WB Manchester: Aigle: scratch Zurich: eliminator, puntenkoers en scratch | ||||
2014 | Pordenone: omnium Grenchen: omnium Aigle: omnium | ||||
2015 | WB Cali: Aigle: omnium en scratch Manchester: puntenkoers | ||||
2016 | Fenioux: omnium | ||||
2017 | |||||
2018 | WB Londen: | ||||
2019 | WB Minsk: | ||||
2020 | |||||
2021 | |||||
2022 | Glasgow: | ||||
2023 | Caïro: | ||||
2024 |
Zesdaagsen
[bewerken | brontekst bewerken]Nr. | Jaar | Zesdaagse van | Samen met |
---|---|---|---|
1 | 2011 | Fiorenzuola | |
2 | 2012 | Bassano del Grappa | |
3 | 2015 | Fiorenzuola | |
4 | 2016 | Fiorenzuola | |
5 | 2017 | Turijn | |
6 | 2018 | Gent | |
7 | 2019 | Londen |
Weg
[bewerken | brontekst bewerken]- 2010 – 4 zeges
- 7e etappe B Ronde van Cuba
- 7e etappe Ronde van Turkije
- Memorial Marco Pantani
- Memorial Frank Vandenbroucke
- 2011 – 8 zeges
- Grote Prijs van de Etruskische Kust
- Ronde van Mumbay
- 1e etappe Ronde van Slovenië
- Coppa Città di Stresa
- 4e en 5e etappe USA Pro Cycling Challenge
- 2e etappe Ronde van Padanië
- 4e etappe Ronde van Peking
- 2012 – 7 zeges
- 6e etappe Ronde van San Luis
- Grote Prijs van de Etruskische Kust
- 1e en 2e etappe Ronde van Reggio Calabria
Eindklassement Ronde van Reggio Calabria
- 2e etappe A Internationale Wielerweek
- 1e etappe Ronde van Peking
- 2013 – 6 zeges
- 2e etappe Critérium du Dauphiné
- 2e en 3e etappe Ronde van Elk Grove
Eindklassement Ronde van Elk Grove
- Dutch Food Valley Classic
- 1e etappe Ronde van Groot-Brittannië
- 2014 – 6 zeges
- 3e etappe Internationale Wielerweek
- 5e en 7e etappe Ronde van Turkije
- 4e etappe Ronde van Slovenië
- 4e etappe USA Pro Cycling Challenge
- Coppa Bernocchi
- 2015 – 8 zeges
- 2e etappe Ronde van Dubai
- 1e etappe Ronde van Romandië (ploegentijdrit)
- 2e etappe Ronde van Italië
- 1e etappe Eneco Tour
- 1e, 3e en 8e etappe Ronde van Groot-Brittannië
- 2e en 4e etappe Abu Dhabi Tour
- 2016 – 2 zeges
- 2e etappe Ronde van Dubai
- 2e etappe Driedaagse de Panne Koksijde
- 2017 – 9 zeges
- 3e etappe Ronde van Romandië
- Eindklassement Hammer Series
- 2e etappe Route du Sud
- 1e en 3e etappe Ronde van Oostenrijk
- EuroEyes Cyclassics
- 1e en 3e etappe Ronde van Poitou-Charentes
- Bretagne Classic
- 2e etappe Ronde van Groot-Brittannië
- 2018 - 18 zeges
- 3e etappe Tour Down Under
- 2e en 5e etappe Ronde van Dubai
Eindklassement Ronde van Dubai
Puntenklassement Ronde van Dubai
- 2e etappe Ronde van Abu Dhabi
Puntenklassement Ronde van Abu Dhabi
- Driedaagse Brugge-De Panne
- 2e, 3e, 13e en 17e etappe Ronde van Italië
Puntenklassement Ronde van Italië
- 1e (ploegentijdrit), 2e, 4e en 5e etappe Adriatica Ionica Race
Puntenklassement Adriatica Ionica Race
Italiaans kampioen op de weg, Elite
- EuroEyes Cyclassics
- 3e, 10e en 21e etappe Ronde van Spanje
- 2019 - 11 zeges
- 1e etappe Tour Down Under
- Cadel Evans Great Ocean Road Race
- 5e etappe Ronde van de Verenigde Arabische Emiraten
Puntenklassement Ronde van de Verenigde Arabische Emiraten
- 3e etappe Tirreno-Adriatico
- 4e en 5e etappe Ronde van Zwitserland
- 4e etappe Ronde van Frankrijk
- RideLondon Classic
Europees kampioenschap op de weg, Elite
- EuroEyes Cyclassics
- 4e etappe Ronde van Slowakije
- 2021 - 7 zeges
- GP Cholet
- 1e en 3e etappe Adriatica Ionica Race
- 1e en 3e etappe Ronde van Poitou-Charentes in Nouvelle-Aquitaine
- GP Fourmies
- GP van Isbergues
- 2022 - 2 zeges
- 1e etappe Ronde van de Provence
- 6e etappe CRO Race
- 2023 - 2 zeges
- 1e etappe CRO Race
- 1e etappe Ronde van Guangxi
- * als lid landenteam Italië
Resultaten in voornaamste wedstrijden
[bewerken | brontekst bewerken]
|
|
Ploegen
[bewerken | brontekst bewerken]- 2010 –
Liquigas-Doimo
- 2011 –
Liquigas-Cannondale
- 2012 –
Liquigas-Cannondale
- 2013 –
Cannondale Pro Cycling
- 2014 –
Cannondale
- 2015 –
Team Sky
- 2016 –
Team Sky
- 2017 –
Team Sky
- 2018 –
Quick-Step Floors
- 2019 –
Deceuninck–Quick-Step
- 2020 -
Cofidis
- 2021 –
Cofidis
- 2022 –
INEOS Grenadiers
- 2023 –
INEOS Grenadiers
- 2024 –
INEOS Grenadiers
- Profiel van Viviani op Cyclebase.nl
- (en) Profiel van Elia Viviani op ProCyclingStats
- ↑ (it) Viviani, l'oro più prezioso: le nozze con la sua Elena Larena.it, 23 oktober 2022. Gearchiveerd op 3 november 2022.
Voorganger: 2017 |
2018 |
Opvolger: 2019 |