Roger Black
Roger Black | ||||
---|---|---|---|---|
Roger Black als reporter in 2011.
| ||||
Volledige naam | Roger Anthony Black | |||
Geboortedatum | 31 maart 1966 | |||
Geboorteplaats | Gosport | |||
Nationaliteit | ||||
Lengte | 1,90 m | |||
Gewicht | 79 kg | |||
Sportieve informatie | ||||
Discipline | sprint | |||
Trainer/coach | Mike Smith, Mike Whittingham | |||
Eerste titel | Europees jeugdkampioen 400 m 1985 | |||
OS | 1992, 1996 | |||
Extra | Brits recordhouder 400 m 1986-1987; Europees recordhouder 4 × 400 m | |||
|
Roger Anthony Black (Gosport, 31 maart 1966) is een Britse oud-sprinter, die was gespecialiseerd in de 400 m, waarop hij twee Europese titels behaalde. Hij was ook succesvol op de 4 × 400 m estafette. Zo werd hij op dit onderdeel tweemaal wereldkampioen, is hij mede-Europees recordhouder op dit estafettenummer, werd hij hierop driemaal Europees kampioen en won hij, naast de reeds genoemde gouden medailles, ook nog eens een zilveren WK-medaille in deze discipline. Tweemaal nam hij deel aan de Olympische Spelen en behaalde hierbij drie medailles, tweemaal zilver en eenmaal brons.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Jeugd
[bewerken | brontekst bewerken]Black is geboren als kind van een twee-eiige tweeling, waarvan het andere kind een meisje was. Hij speelde als scholier voetbal en manifesteerde zich hierbij als een goalgetter, omdat hij door zijn snelheid vrijwel alle verdedigers te snel af was. Daarom meldde hij zich aan bij een atletiekclub en ging hij medicijnen studeren aan de Universiteit van Southampton. Daar stopte hij na drie maanden alweer mee, omdat hij in die tijd succes begon te krijgen als atleet.
Eerste successen
[bewerken | brontekst bewerken]Zijn eerste internationale succes boekte Black in 1985 nog als junior door bij de Europese jeugdkampioenschappen in het Oost-Duitse Cottbus goud te winnen op zowel de 400 m als de 4 × 400 m estafette. Het jaar erop maakte hij als eerstejaars senior direct grote indruk door eerst op de Gemenebestspelen in Edinburgh de 400 m te winnen in 45,57 s, waarna hij op de Europese kampioenschappen in Stuttgart eveneens de 400 m won in de nationale recordtijd van 44,59. Op beide toernooien maakte hij bovendien deel uit van het winnende Britse team Britse team op de 4 × 400 m estafette, zodat hij zijn eerste seniorenjaar beëindigde met vier gouden medailles op zak.
Europees record na ziekte en blessures
[bewerken | brontekst bewerken]Op dit succesvolle eerste seniorenjaar volgden er drie, waarin Black werd geplaagd door ziekte en blessures. Alleen op de wereldkampioenschappen in 1987 in Rome kon hij een bijdrage leveren door als lid van de Britse 4 × 400 m estafetteploeg in het kielzog van het winnende Amerikaanse team naar het zilver te snellen in 2.58,86, een Europees record.
Pas in 1990 had Black zijn goede vorm weer te pakken en slaagde hij erin om op de EK in Split zijn beide in 1986 behaalde titels te prolongeren. Op de 4 × 400 m verbeterde het Britse viertal met hun winnende tijd van 2.58,23 bovendien het Europese record.
Olympische Spelen
[bewerken | brontekst bewerken]In 1992 behaalde Black op de 4 × 400 m estafette een bronzen medaille bij de Olympische Spelen van Barcelona. Samen met David Grindley, Kriss Akabusi en John Regis realiseerde hij een tijd onder de 3 minuten: 2.59,73.
Vier jaar later op de Olympische Spelen van Atlanta nam hij deel aan zowel de 400 m als de 4 × 400 m estafette. Op het eerste onderdeel behaalde hij een zilveren medaille op de 400 m. Met een tijd van 44,41 eindigde hij achter de Amerikaan Michael Johnson (goud; 43,49) en voor de Oegandees Davis Kamoga (brons; 44,63). Het was de beste individuele prestatie op de 400 m van zijn hele atletiekloopbaan. Op het estafettenummer won hij op 3 augustus 1996 samen met Iwan Thomas, Mark Richardson en Jamie Baulch een tweede zilveren medaille. Met een Europees record van 2.56,60 eindigden ze achter de Amerikaanse estafetteploeg.
Einde atletiekloopbaan
[bewerken | brontekst bewerken]In de jaren die volgden wist Black, gedeeltelijk als gevolg van blessures, zijn vorm van 1996 nooit meer te bereiken. Toen hij als gevolg hiervan in 1998 niet werd geselecteerd voor de EK in Boedapest, zette hij een punt achter zijn atletiekloopbaan.
Privé
[bewerken | brontekst bewerken]Roger Black was tweemaal getrouwd. Uit zijn eerste huwelijk met de Franse atlete Elsa de Vassoigne werd een dochter geboren. Hierna trouwde hij met Julia Burgess en uit dit huwelijk werd in 2006 een tweeling geboren.
Titels
[bewerken | brontekst bewerken]- Wereldkampioen 4 × 400 m - 1991, 1997
- Europees kampioen 400 m - 1986, 1990
- Europees kampioen 4 × 400 m - 1986, 1990, 1994
- Brits kampioen 400 m - 1990, 1992, 1994, 1996
- Brits indoorkampioen 400 m - 1986
- Europees kampioen U20 400 m - 1985
- Europees kampioen U20 4 × 400 m - 1985
Persoonlijke records
[bewerken | brontekst bewerken]- Outdoor
Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
---|---|---|---|
100 m | 10,48 s (+0,4 m/s) | 4 mei 1996 | Irvine |
200 m | 20,56 s (+1,4 m/s) | 4 mei 1996 | Irvine |
300 m | 32,08 s | 8 augustus 1986 | Londen |
400 m | 44,37 s (ex-NR) | 3 juli 1996 | Lausanne |
- Indoor
Onderdeel | Prestatie | Datum | Plaats |
---|---|---|---|
400 m | 46,82 s | 8 maart 1986 | Cosford |
Palmares
[bewerken | brontekst bewerken]400 m
[bewerken | brontekst bewerken]- 1985:
EK U20 - 45,36 s
- 1986:
Gemenebestspelen - 45,57 s
- 1986:
EK - 44,59 s
- 1987:
Europacup - 44,99 s
- 1990:
Britse kamp. - 45,62 s
- 1990:
EK - 45,08 s
- 1991:
Europacup - 44,91 s
- 1991:
WK - 44,62 s
- 1991:
Grand Prix Finale - 44,97 s
- 1992:
Britse kamp. - 44,84 s
- 1994:
Britse kamp. - 44,94 s
- 1994:
EK - 45,20 s
- 1994:
Europacup - 45,08 s
- 1995: 7e WK - 45,28 s
- 1996:
Britse kamp. - 44,39 s
- 1996:
OS - 44,41
- 1997:
Europacup - 45,63 s
4 × 400 m estafette
[bewerken | brontekst bewerken]- 1985:
EK U20 - 3.07,18
- 1986:
Gemenebestspelen - 3.07,19
- 1986:
EK - 2.59,84
- 1987:
WK - 2.58,86 (ER)
- 1990:
EK - 2.58,22
- 1991:
WK - 2.57,53 (ER)
- 1992:
OS - 2.59,73
- 1994:
EK - 2.59,13
- 1994:
Wereldbeker - 3.01,34
- 1995: 4e WK - 3.03,75
- 1996:
OS - 2.56,60 (ER)
- 1997:
WK - 2.56,65[1]
Boek
[bewerken | brontekst bewerken]Roger Black schreef een autobiografisch boek:
- "How Long's the Course?", ISBN 0-233-99644-3, uitgegeven door Andre Deutsch
- (en) Persoonlijke website van Roger Black
- (en) World Athletics-profiel voor Roger Black
- (en) Profiel van Roger Black op sports-reference.com (gearchiveerd)
- (en) AAA Championships (Men) op gbrathletics.com
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Roger_Black op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ Aanvankelijk won het Amerikaanse team in 2.56,47. Dit team werd echter in 2009 gediskwalificeerd, nadat een van de teamleden, Antonio Pettigrew, had toegegeven tussen 1997 en 2003 HGH en EPO te hebben gebruikt.