całokształt
całokształt (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik całokształt całokształty dopełniacz całokształtu całokształtów celownik całokształtowi całokształtom biernik całokształt całokształty narzędnik całokształtem całokształtami miejscownik całokształcie całokształtach wołacz całokształcie całokształty
- przykłady:
- (1.1) Henryk Sienkiewicz dostał Nobla za całokształt twórczości.
- składnia:
- (1.1) całokształt + D.
- kolokacje:
- (1.1) całokształt twórczości / działalności / stosunków • nagroda za całokształt
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) entirety
- białoruski: (1.1) сукупнасць ż
- rosyjski: (1.1) совокупность ż
- słoweński: (1.1) celota ż
- szwedzki: (1.1) helhet w
- turecki: (1.1) külliyet
- ukraiński: (1.1) суку́пність ż
- źródła: