cielęcina
cielęcina (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- IPA: [ˌʨ̑ɛlɛ̃ɲˈʨ̑ĩna], AS: [ćelẽńćĩna], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• asynch. ę • akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) spoż. mięso z młodej krowy (cielęcia)
- (1.2) kulin. potrawa z cielęciny (1.1)
- (1.3) pot. przen. o kimś gapowatym, nierozgarniętym, zwykle w młodym wieku
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik cielęcina dopełniacz cielęciny celownik cielęcinie biernik cielęcinę narzędnik cielęciną miejscownik cielęcinie wołacz cielęcino
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) wołowina
- hiponimy:
- holonimy:
- (1.1) cielę
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. cielę n, cielętnik mrz, cielec mzw, Cielętnik mrz, Cielętniki nmos
- przym. cielęcy, cielny
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- por. wołowina
- zobacz też: Indeks:Polski - Jedzenie
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) veal
- baskijski: (1.1) txahalki; (1.2) txahalki
- białoruski: (1.1) цяляціна ż; (1.2) цяляціна ż
- bułgarski: (1.1) телешко n
- czeski: (1.1) telecí n
- duński: (1.1) kalvekød n
- francuski: (1.1) viande ż de veau; (1.2) viande ż de veau
- hiszpański: (1.1) ternera ż (carne); (1.2) ternera ż (plato); (1.3) bobo, tontaina m
- kaszubski: (1.1) celëczëzna ż, celëczëna ż, celãczé miãso n, celëczé miãso n
- kataloński: (1.1) vedella ż
- łotewski: (1.1) teļa gaļa ż
- niderlandzki: (1.1) kalfsvlees n
- nowogrecki: (1.1) μοσχάρι n (κρέας); (1.2) μοσχάρι n (φαγητό); (1.3) μοσχάρι n, κουτός, βλάκας
- rosyjski: (1.1) телятина ż; (1.2) телятина ż
- słowacki: (1.1) teľacina
- szwedzki: (1.1) kalvkött n, kalv w
- turecki: (1.1) dana eti
- ukraiński: (1.1) телятина ż
- węgierski: (1.1) borjúhús
- wilamowski: (1.1) kołpfłaeś n, kołbfłaś n, kołpfłȧś n
- włoski: (1.1) carne di vitello ż, pot. vitello m
- źródła:
- ↑ Andrzej Chwalba (red.), Obyczaje w Polsce : od średniowiecza do czasów współczesnych : praca zbiorowa, 2005, Narodowy Korpus Języka Polskiego.