Zygfryd Szołtysik
Zygfryd Szołtysik (2018) | ||||||||||||||||||||||||||||
Pełne imię i nazwisko |
Zygfryd Ludwik Szołtysik | |||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
24 października 1942 | |||||||||||||||||||||||||||
Wzrost |
162 cm[1] | |||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | ||||||||||||||||||||||||||||
Kariera juniorska | ||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska[a] | ||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | ||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||
Odznaczenia | ||||||||||||||||||||||||||||
Zygfryd Ludwik Szołtysik (ur. 24 października 1942 w Suchej Górze)[2] – polski piłkarz, reprezentant Polski w latach 1963–1972, złoty medalista igrzysk olimpijskich w Monachium w 1972 roku. Od 2014 roku członek Klubu Wybitnego Reprezentanta[3].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Szołtysik był wychowankiem Zrywu Chorzów. Od 1962 roku bronił barw Górnika Zabrze, stając się jedną z legend klubu. W Górniku występował przez szesnaście sezonów (1962–1974 i 1975–1978) z roczną przerwą na grę we francuskim US Valenciennes (1974–1975). Po odejściu z Górnika zaliczył krótki epizod w kanadyjskim Toronto Falcons (1978), następnie przez sześć sezonów grał dla Górnika Knurów (1978–1984), a na zakończenie kariery występował do 1990 roku w niemieckich drużynach z niższych lig: Eintracht Hamm (1986–1987) i SVA Bockum-Hövel (1987–1990). Szołtysik z dorobkiem 395 rozegranych meczów w I lidze jest członkiem Klubu 300[4].
Z Górnikiem Zabrze siedem razy został mistrzem Polski (1963–1967, 1971, 1972), sześć razy zdobył Puchar Polski (1965, 1968–1972) i wystąpił w finale Pucharu Zdobywców Pucharów[5].
Kariera piłkarska
[edytuj | edytuj kod]Dzieciństwo i początki kariery (1942–1961)
[edytuj | edytuj kod]Szołtysik urodził się 24 października 1942 roku w Suchej Górze w domu Klary z domu Kubik[2] i Pawła[2][6]. Miał troje rodzeństwa: dwie siostry oraz młodszego o dziewięć lat brata Andrzeja, który również był piłkarzem[1]. Ojciec Zygfryda był górnikiem. Amatorsko grał na skrzypcach i bezskutecznie usiłował przekonać syna do kształcenia się w grze na tym instrumencie[6]. W 1956 roku Szołtysik rozpoczął karierę w Zrywie Chorzów. Trafił pod opiekę trenera Józefa Murgota, który wypatrzył go podczas turnieju szkół rozgrywanego w Chorzowie[7]. Znaczącym sukcesem Szołtysika było mistrzostwo Polski juniorów w 1960 roku[8]. Zryw w meczu finałowym zremisował z Gwardią Warszawa (1:1, 28 września) więc konieczne było rozegranie drugiego finału na Stadionie Śląskim, w którym zwyciężyli zawodnicy Murgota (5:0, 18 października). W 1961 roku Szołtysik obronił tytuł mistrza z poprzedniego sezonu, kiedy to Zryw pokonał w finałowym spotkaniu Górnika Wałbrzych (10:1, 13 września)[8]. Dobrymi występami Szołtysik zwrócił na siebie uwagę czołowych klubów ze Śląska: Ruchu Chorzów, z którym podpisał wstępny kontrakt i Górnika Zabrze[9]. Szołtysik był niepełnoletnim zawodnikiem, dlatego za podpisanie karty zawodniczej byli odpowiedzialni jego rodzice, którzy związali się umową z Górnikiem. Szołtysik został przez to ukarany trzymiesięczną dyskwalifikacją, ponieważ nie można było podpisywać dwóch kontraktów jednocześnie[9].
Górnik Zabrze (1962–1974)
[edytuj | edytuj kod]Szołtysik został sprowadzony do Górnika za kadencji trenera Augustyna Dziwisza w skróconym do rundy wiosennej sezonie 1962[a]. W zamian za parafowanie umowy działacze zaproponowali rodzinie Szołtysików mieszkanie w Zabrzu, naukę dla sióstr i brata, pracę w kopalni dla ojca oraz pralkę[9]. W barwach Górnika Szołtysik zadebiutował w ligowym meczu przeciwko Cracovii (1:4, 11 marca 1962 roku) zmieniając w połowie gry Joachima Czoka, natomiast pierwszą bramkę zdobył po strzale głową w tymże spotkaniu[12]. W meczu przeciwko Zagłębiu Sosnowiec (5:2, 22 kwietnia 1962 roku), który był rozgrywany w ramach czwartej kolejki ligowej, Szołtysik zdobył hat tricka[13]. W skróconym sezonie Górnik wygrał swoją grupę, więc w barażu o mistrzostwo Polski zmierzył się ze zwycięzcą drugiej grupy. Po przegranym dwumeczu z Polonią Bytom zabrzanie zdobyli wicemistrzostwo, zaś Szołtysik zdobył po bramce w obu spotkaniach[b][13]. Szołtysik wystąpił we wszystkich czternastu ligowych spotkaniach i zdobył jedenaście bramek, dzięki czemu w klasyfikacji na najlepszego strzelca zajął trzecie miejsce[14]. W reaktywowanych po czterech latach rozgrywkach o Puchar Polski Górnik doszedł do rozgrywanego na Stadionie Śląskim finału, w którym przegrał z Zagłębiem Sosnowiec (2:1, 22 lipca 1962 roku)[15].
W sezonie 1962/1963 Górnik pod wodzą Edwarda Cebuli, który zastąpił po niespełna dwóch miesiącach Feliksa Karolka zdobył mistrzostwo Polski. W październiku przed meczem z ŁKS-em (3:3, 14 października 1962 roku) piłkarze Górnika korzystając z czasu wolnego wybrali się na grzyby. Szołtysik zabłądził w lesie i trafił jelenia, który ranił go w głowę. Wypadek wyeliminował Szołtysika z udziału w spotkaniu[16]. W rozgrywkach o Puchar Polski Górnik odpadł w półfinale po przegranej z Ruchem Chorzów (0:3, 14 kwietnia 1963 roku)[17]. Na zakończenie sezonu Szołysik wziął udział z Górnikiem w turnieju Interligi w Stanach Zjednoczonych[17]. Górnik doszedł do półfinału turnieju, w którym przegrał z West Ham United[18]. Pierwszy mecz zakończył się remisem (1:1, 31 lipca 1963 roku), więc rozegrano drugie spotkanie mające wyłonić zwycięzcę[19]. W nim lepsi okazali się Anglicy (0:1, 4 sierpnia 1963 roku), którzy spotkali się w finale z Duklą Praga[18]. W meczach grupowych przeciwko Helsingborgs IF (5:2, 17 lipca 1963 roku) oraz Wiener SC (3:2, 21 lipca 1963 roku) Szołtysik strzelił po dwie bramki[20].
Najwięcej meczów dla Górnika Zabrze w I lidze[21] | |||||
---|---|---|---|---|---|
Lp | Lata gry | Imię i nazwisko | Mecze | ||
1. | 1962–1974 i 1975–1978 |
Zygfryd Szołtysik | 395 | ||
2. | 1960–1972 | Stanisław Oślizło | 296 | ||
3. | 1959–1972 | Erwin Wilczek | 293 | ||
4. | 1956–1971 | Stefan Florenski | 258 | ||
5. | 1982–1993, 1994 i 1996–1998 |
Marek Piotrowicz | 260 |
W sezonie 1963/1964 Górnik obronił mistrzostwo Polski z poprzedniego sezonu. W spotkaniu przeciwko Zagłębiu Sosnowiec (7:1, 28 sierpnia 1963 roku) Szołtysik trzykrotnie pokonał bramkarza rywali. W Pucharze Europy Mistrzów Klubowych Górnik odpadł w 1/8 finału, przegrywając dwumecz z Duklą Praga. W rewanżowym spotkaniu (4:1, 20 listopada 1963 roku) Szołtysik strzelił honorowego gola[22].
W sezonie 1964/1965 piłkarze Górnika zdobyli dublet: mistrzostwo Polski oraz Puchar Polski wygrywając w finale z Czarnymi Żagań (4:0, 2 czerwca 1965 roku)[23]. W Pucharze Europy Mistrzów Klubowych Górnik odpadł na początku rozgrywek. Po remisowym dwumeczu z Duklą Praga, konieczne było rozegranie meczu barażowego, który również nie przyniósł rozstrzygnięcia (0:0, 14 października 1964 roku). Kwestię awansu rozwiązało losowanie, w którym więcej szczęścia miał czechosłowacki zespół[24].
W sezonie 1965/1966 po trzech kolejkach ligowych nowym trenerem Górnika został Władysław Giergiel. Zrewolucjonizował on styl gry drużyny i zmienił ustawienie na 4–2–4, które przy umiejętnościach Szołtysika stwarzało nieustanne zagrożenie dla przeciwników[25]. Górnik po raz kolejny został mistrzem Polski, jednak Pucharu Polski z poprzedniego sezonu nie obronił. Po dogrywce przegrał bowiem mecz finałowy z Legią (1:2 pd., 15 sierpnia 1966 roku)[23]. Szołtysik wystąpił we wszystkich dwudziestu sześciu meczach ligowych. Meczu w pełnym wymiarze czasowym nie rozegrał wyłącznie przeciwko Wiśle Kraków (1:1, 10 kwietnia 1965 roku), kiedy to zmienił na początku spotkania kontuzjowanego Jerzego Musiałka[26]. W Pucharze Europy Mistrzów Klubowych Górnik odpadł w ćwierćfinale po przegranym dwumeczu ze Spartą Praga, a honorowego gola w rewanżu (1:2, 28 listopada 1965 roku) strzelił Szołtysik[27]. Szołtysik wystąpił również we wszystkich sześciu meczach grupowych Pucharu Intertoto[28]. Pomimo wygrania przez Górnik grupy B3, piłkarze nie zagrali w ćwierćfinale ze względu na przepisy[c].
W sezonie 1966/1967 Górnik pod wodzą nowego trenera Gézy Kalocsaya wywalczył kolejne mistrzostwo Polski. Szołtysik jako jedyny zawodnik rozegrał wszystkie dwadzieścia sześć meczów ligowych w pełnym wymiarze czasowym[30]. W Pucharze Europy Mistrzów Klubowych Górnik odpadł w ćwierćfinale po przegranym dwumeczu z CSKA Sofia. W rewanżu (3:0, 7 grudnia 1966 roku) bramkę otwierającą wynik spotkania w 1. minucie zdobył Szołtysik[31].
W sezonie 1967/1968 Górnik nie obronił mistrzostwa Polski z poprzedniego roku i zajął w lidze trzecie. Szołtysik po raz drugi w karierze wygrał z Górnikiem Puchar Polski, pokonując w rozgrywanym na Stadionie Śląskim finale Ruch Chorzów (3:0, 26 czerwca 1968 roku)[23]. W Pucharze Europy Mistrzów Klubowych Górnik odpadł w ćwierćfinale po przegranym dwumeczu z Manchesterem United, natomiast w obu spotkaniach 1/8 finału przeciwko Dynamu Kijów po bramce zdobył Szołtysik. Jesienią 1967 roku otrzymując jeden głos zajął dwudzieste szóste miejsce w plebiscycie tygodnika France Football Złota Piłka, stając się jednocześnie wspólnie z Włodzimierzem Lubańskim pierwszymi polskimi piłkarzami sklasyfikowanymi na liście najlepszych zawodników Europy[32][33].
W sezonie 1968/1969 Górnik zdobył wicemistrzostwo Polski, choć w pewnym momencie miał sześć punktów przewagi nad tryumfatorem ligi – Legią Warszawa[34]. Szołtysik jako jedyny zawodnik rozegrał w pełnym wymiarze czasowym wszystkie dwadzieścia sześć meczów ligowych[35]. W rozgrywkach o Puchar Polski Górnik doszedł do finału, w którym pokonał Legię (2:0, 28 maja 1969 roku), zaś Szołtysika uznano za najlepszego zawodnika na boisku[36][37]. W 1969 roku Szołtysik został wyróżniony Złotymi butami w plebiscycie redakcji Sportu[38]
W sezonie 1969/1970 Górnik zajął trzecie miejsce w lidze i obronił Puchar Polski z poprzedniego sezonu, pokonując w finale rozgrywanym na Stadionie Śląskim Ruch Chorzów (3:1, 5 sierpnia 1970 roku)[23]. Szołtysik opuścił w rozgrywkach ligowych wyłącznie jedno spotkanie. Z powodu kontuzji nie zagrał w przedostatniej kolejce przeciwko Odrze Opole (4:0, 17 czerwca 1970 roku)[39][40]. Szołtysik dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, w którym Górnik przegrał z Manchesterem City (2:1, 22 kwietnia 1970 roku) i stał się jednocześnie jedyną polską drużyną w historii, której udało dotrzeć się do finału europejskich pucharów[39].
Najlepsi strzelcy Górnika Zabrze w I lidze[21] | |||||
---|---|---|---|---|---|
Lp | Lata gry | Imię i nazwisko | Bramki | ||
1. | 1963–1975 | Włodzimierz Lubański | 155 | ||
2. | 1957–1967 | Ernest Pohl | 143 | ||
3. | 1959–1972 | Erwin Wilczek | 96 | ||
4. | 1962–1974 i 1975–1978 |
Zygfryd Szołtysik | 91 | ||
5. | 1984–1991 | Ryszard Cyroń | 76 |
W sezonie 1970/1971 Górnik pod wodzą Ferenca Szusza zdobył krajowy dublet, zdobywając mistrzostwo Polski po trzyletniej przerwie oraz Puchar Polski wygrywając w finale z Zagłębiem Sosnowiec (3:1, 27 czerwca 1971 roku)[41][42]. W rozgrywkach ligowych Szołtysik nie zagrał wyłącznie w spotkaniu ze Stalą Rzeszów (0:1, 31 października 1970 roku), gdyż spędził ten mecz na ławce rezerwowych[43][44]. Sensacją sezonu był mecz, w którym Górnik odniósł rekordowe w swojej historii zwycięstwo w europejskich pucharach nad Aalborg BK (8:1, 30 września 1970 roku), zaś Szołtysik zdobył w tym spotkaniu bramkę[45][46]. W Pucharze Zdobywców Pucharów Górnik odpadł w ćwierćfinale po przegranym trzecim meczu z Manchesterem City (1:3, 31 marca 1971 roku), który był rozegrany w Kopenhadze[d].
W sezonie 1971/1972 drużynę prowadził Antoni Brzeżańczyk, którego w rundzie wiosennej zmienił Jan Kowalski. Górnik po raz drugi z rzędu zdobył krajowy dublet, zostając mistrzem Polski oraz tryumfując w rozgrywkach Pucharu Polski[48]. W finałowym spotkaniu Górnik pokonał Legię (5:2, 4 czerwca 1972 roku), zaś jedna z bramek została strzelona przez Szołtysika[42]. W rozgrywkach ligowych jako jedyny piłkarz Górnika wystąpił we wszystkich dwudziestu sześciu meczach[49]. Siódmy tytuł mistrza zdobyty przez Szołtysika, dał mu trzecie miejsce pod względem liczby osiągniętych tytułów w barwach zabrzańskiego klubu (ex-aequo z Włodzimierzem Lubańskim i Janem Kowalskim)[50].
W sezonie 1972/1973 Górnik nie obronił żadnego tytułu z poprzedniego sezonu[51]. Poprzez gorszy bilans bramkowy z Gwardią Warszawa zajął w lidze czwarte miejsce (oba zespoły zdobyły po 30 punktów)[52]. Szołtysik wystąpił w dwudziestu czterech spotkaniach ligowych, a mecze przeciwko Zagłębiu Wałbrzych (0:1, 19 maja 1973 roku) oraz Pogoni Szczecin (1:0, 26 maja 1973 roku) opuścił z powodu kontuzji[53].
W sezonie 1973/1974 Górnik zdobył wicemistrzostwo Polski, zaś w rozgrywkach Pucharu Polski odpadł w półfinale po przegranej z Ruchem Chorzów (2:2 pd., k. 7:6, 17 lipca 1974 roku)[54]. Szołtysik po zakończeniu sezonu otrzymał zgodę na wyjazd za granicę i jako 32–letni zawodnik zasilił francuskie US Valenciennes[55].
US Valenciennes (1974–1975)
[edytuj | edytuj kod]W sezonie 1974/1975 Szołtysik trafił do drugoligowego Valenciennes, w którym od roku występował jego były klubowy kolega Erwin Wilczek[55]. Szołtysik zadebiutował w przegranym meczu ligowym z FC Lorient (0:1, 18 sierpnia 1974 roku), zaś pierwszą bramkę strzelił w spotkaniu o Puchar Francji przeciwko Amiens SC (2:0, 2 lutego 1975 roku)[56][57]. Valenciennes prowadzone przez trenera Jean-Pierre Destrumelle tryumfowało w Ligue 2 z jednopunktową przewagą nad FC Rouen i zdobyło tym samym awans do najwyższej klasy rozgrywkowej[58]. W Pucharze Francji Valenciennes odpadło w 1/8 finału po przegranym dwumeczu z FC Metz[59]. Ze względu na ciążę żony, Szołtysik wrócił do Górnika Zabrze po rocznym pobycie w Valenciennes. Sprawę odejścia komentował słowami: Nie było mi we Francji łatwo. Nie znałem języka, nie mogłem pogadać, pożartować. (...) Żałuję, że tak się stało. Jeszcze byłem wtedy w formie, miałem szansę pokazać się na Zachodzie. Nie wykorzystałem tej szansy[60].
Górnik Zabrze (1975–1978)
[edytuj | edytuj kod]Po powrocie do Górnika władze klubu zaproponowały Szołtysikowi posadę opiekuna juniorów[60]. Oburzony odmówił działaczom, a propozycję skwitował słowami: Najpierw chce jeszcze sam potrenować. W sezonie 1975/1976 Górnik zajął w rozgrywkach ligowych dziewiąte miejsce, zaś Szołtysik był uznawany za najlepszego zawodnika zespołu[61].
W sezonie 1976/1977 Górnik zajął w lidze trzecie miejsce. Szołtysik był jednym z trzech piłkarzy Górnika, obok Bernarda Jarziny i Stanisława Gzila, którzy rozegrali wszystkie trzydzieści spotkania ligowe w pełnym wymiarze czasowym[61]. Szołtysik strzelił w lidze trzy bramki, z czego dwie padły po rzutach karnych przeciwko Szombierkom Bytom (2:1, 22 sierpnia 1976 roku) oraz ROW-owi Rybnik (0:1, 20 kwietnia 1977 roku)[62].
W sezonie 1977/1978 Górnik zaliczył pierwszy w historii spadek do II ligi, o czym przesądziła wyjazdowa porażka z Arką Gdynia (3:0, 19 kwietnia 1978 roku)[60]. Było to ostatnie spotkanie Szołtysika w barwach Górnika, ponieważ w dwóch ostatnich kolejkach sezonu ze Śląskiem Wrocław i Stalą Mielec nie wystąpił ze względu naderwanie mięśnia, którego doznał podczas spaceru z córką[60][61][63]. Szołtysik przez szesnaście sezonów w barwach Górnika rozegrał ponad pięćset meczów we wszystkich rozgrywkach, co uczyniło go zawodnikiem z największą liczbą spotkań w historii klubu[38].
Schyłek kariery (1978–1990)
[edytuj | edytuj kod]W 1978 roku Szołtysik zaliczył krótki epizod w kanadyjskim Toronto Falcons. Występował tam wspólnie z Januszem Żmijewskim, z którym zdobył młodzieżowe mistrzostwo Europy w 1961 roku. W sezonie 1978/1979 Szołtysik został zawodnikiem trzecioligowego Górnika Knurów. Był z nim bliski awansu, jednak Górnik przegrał rywalizację z GKS-em Jastrzębie o jeden punkt[64]. W sezonie 1979/1980 Szołtysik wywalczył z Górnikiem Knurów awans do II ligi[65]. Po sześciu latach spędzonych w Polsce zakończył piłkarską karierę i wyjechał w 1986 roku na stałe do Niemiec[66]. Po dwóch latach przerwy wznowił karierę w klubach z niższych lig: Eintracht Hamm (1986–1987) i SVA Bockum-Hövel (1987–1990). Karierę definitywnie zakończył w 1990 roku mając 48 lat[66].
Kariera reprezentacyjna
[edytuj | edytuj kod]Szołtysik był reprezentantem Polski w latach 1963–1972. Wystąpił w tym czasie w czterdziestu sześciu meczach i zdobył dziesięć bramek. Szołtysik podważał jednak tę liczbę słowami: Za 50. mecz dostałem pamiątkowy proporczyk. Zawsze tych meczów było 52, a teraz zmniejszyli mi do 46[67]. Zadebiutował w kadrze prowadzonej przez selekcjonera Tadeusza Forysia w towarzyskim spotkaniu przeciwko Norwegii (9:0, 4 września 1963 roku), strzelając przy tym dwie bramki[68]. Wspólnie z reprezentacją prowadzoną przez selekcjonera Kazimierza Górskiego zdobył złoty medal igrzysk olimpijskich w Monachium w 1972 roku[69]. W latach 1961–1966 Szołtysik grał w reprezentacji U-23, w której zadebiutował w przegranym meczu przeciwko Jugosławii (1:0, 25 czerwca 1961 roku)[70], natomiast z Czechosłowacją (1:0, 12 września 1964 roku) zdobył jedyną bramkę w tej kategorii wiekowej[71]. W 1961 roku Szołtysik zdobył z młodzieżową reprezentacją U-18 srebrny medal na mistrzostwach Europy U-19[72]
Mistrzostwa Europy U-19 1961
[edytuj | edytuj kod]W 1961 roku Szołtysik został powołany przez Władysława Stiasnego na mistrzostwa Europy U-19, które były rozgrywane w Portugalii. Młodzieżowa reprezentacja Polski zdobyła srebrny medal po przegranym meczu finałowym z gospodarzami turnieju (4:0, 8 kwietnia 1961 roku)[67][73]. Szołtysik oprócz spotkania finałowego wystąpił w dwóch meczach grupowych przeciwko Francji (4:1, 20 marca 1961 roku)[74] i Grecji (2:2, 4 kwietnia 1961 roku)[75] oraz półfinale, w którym rywalem była reprezentacja RFN (2:1, 6 kwietnia 1961 roku)[76]. W rozgrywanym między meczami grupowymi spotkaniu z Austrią (3:0, 2 kwietnia 1961 roku) Szołtysik zdobył pierwszą bramkę w tej kategorii wiekowej[77].
Letnie Igrzyska Olimpijskie 1972
[edytuj | edytuj kod]W eliminacjach do igrzysk olimpijskich w Monachium oraz turnieju głównym, reprezentacja Polski była prowadzona przez Kazimierza Górskiego. Szołtysik wystąpił we wszystkich sześciu meczach eliminacyjnych przeciwko Grecji (7:0, 26 maja 1971 roku oraz 0:1, 9 czerwca 1971 roku) w I rundzie[78] oraz Hiszpanii (0:2, 10 listopada 1971 roku oraz 2:0, 26 kwietnia 1972 roku)[79][80] i Bułgarii (3:1, 16 kwietnia 1972 roku oraz 3:0, 7 maja 1972 roku) w II rundzie[81][82]. Polska utrzymała pierwsze miejsce w grupie 2 i awansowała na igrzyska olimpijskie dzięki remisowi w spotkaniu Bułgarii z Hiszpanią (3:3, 31 maja 1972 roku)[83]. Mecze reprezentacji z Grecją oraz Hiszpanią zostały uznane za nieoficjalne[e].
Na igrzyskach olimpijskich Szołtysik wystąpił w czterech meczach fazy grupowej przeciwko Kolumbii (1:1, 3 września 1972 roku)[86][f], Danii (1:1, 3 września 1972 roku)[88], Związkowi Radzieckiemu (1:2, 5 września 1972 roku)[89], Maroko (0:5, 8 września 1972 roku)[89] oraz finale z Węgrami (1:2, 10 września 1972 roku)[90]. W meczu ze Związkiem Radzieckim Szołtysik zdobył ważną w kontekście awansu do finału bramkę po podaniu Roberta Gadochy[91][90]. Przeciwko Węgrom zainicjował akcję z lewej strony boiska i podał piłkę do Kazimierza Deyny, który doprowadził do wyrównania wyniku na 1:1[92].
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]Statystyka oficjalnych występów w latach 1962–1978
[edytuj | edytuj kod]Sezon | Klub | Liga | Ligi krajowe | Puchary krajowe | Europejskie Puchary[g] | Łącznie | ||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Meczów | Bramek | Meczów | Bramek | Meczów | Bramek | Meczów | Bramek | |||
1962[93] | I Liga | 14 | 11 | 5 | 3 | – | 19 | 14 | ||
1962/1963[18] | I Liga | 21 | 7 | 4 | 1 | – | 25 | 8 | ||
1963/1964[94] | I Liga | 22 | 6 | 1 | 0 | 4 | 1 | 27 | 7 | |
1964/1965[95] | I Liga | 23 | 7 | 5 | 1 | 3 | 0 | 31 | 8 | |
1965/1966[26] | I Liga | 26 | 7 | 5 | 1 | 10 | 4 | 41 | 12 | |
1966/1967[30] | I Liga | 26 | 8 | 1 | 0 | 5 | 1 | 32 | 9 | |
1967/1968[96] | I Liga | 24 | 7 | 5 | 3 | 5 | 2 | 34 | 12 | |
1968/1969[35] | I Liga | 26 | 6 | 5 | 5 | – | 31 | 11 | ||
1969/1970[39] | I Liga | 25 | 3 | 7 | 2 | 10 | 2 | 42 | 7 | |
1970/1971[43] | I Liga | 25 | 3 | 6 | 1 | 6 | 1 | 37 | 5 | |
1971/1972[49] | I Liga | 26 | 7 | 7 | 2 | 2 | 0 | 35 | 9 | |
1972/1973[97] | I Liga | 24 | 1 | 3 | 0 | 3 | 0 | 30 | 1 | |
1973/1974[98] | I Liga | 27 | 7 | 3 | 1 | – | 37 | 5 | ||
1974/1975[99] | Ligue 2 | 25 | 2 | 4 | 2 | – | 29 | 4 | ||
1975/1976[100] | I Liga | 28 | 3 | 2 | 1 | – | 30 | 4 | ||
1976/1977[61] | I Liga | 30 | 3 | 2 | 0 | – | 32 | 3 | ||
1977/1978[101] | I Liga | 28 | 5 | 2 | 0 | 4 | 0 | 34 | 5 | |
Podsumowanie | ||||||||||
Razem | Górnik Zabrze | I Liga | 395 | 91 | 63 | 21 | 52 | 11 | 510 | 123 |
US Valenciennes | Ligue 2 | 25 | 2 | 4 | 2 | – | 29 | 4 | ||
Łącznie | 420 | 93 | 67 | 23 | 52 | 11 | 539 | 127 |
Reprezentacyjne
[edytuj | edytuj kod]Reprezentacja | Rok | Mecze | Bramki |
---|---|---|---|
Polska U-18 | 1961 | 7 | 2 |
Ogólnie | 7 | 2 | |
Polska U-23 | 1961 | 1 | 0 |
1962 | 3 | 0 | |
1964 | 1 | 1 | |
1965 | 1 | 0 | |
1966 | 1 | 0 | |
Ogólnie | 7 | 1 | |
Polska | 1963 | 3 | 2 |
1964 | 2 | 1 | |
1965 | 4 | 0 | |
1966 | 2 | 0 | |
1967 | 5 | 1 | |
1968 | 3 | 0 | |
1969 | 6 | 0 | |
1970 | 8 | 4 | |
1971 | 6 | 1 | |
1972 | 7 | 1 | |
Ogólnie | 46 | 10 |
• - mecze nieoficjalne
Sukcesy
[edytuj | edytuj kod]Górnik Zabrze
[edytuj | edytuj kod]Mistrzostwo Polski (7 razy) w sezonach: 1962/1963, 1963/1964, 1964/1965, 1965/1966, 1966/1967, 1970/1971, 1971/1972
Wicemistrzostwo Polski (3 razy) w sezonach: 1962, 1968/1969, 1973/1974
3. miejsce mistrzostw Polski (3 razy) w sezonach: 1967/1968, 1969/1970, 1976/1977
Puchar Polski (6 razy) w sezonach: 1964/1965, 1967/1968, 1968/1969, 1969/1970, 1970/1971, 1971/1972
US Valenciennes
[edytuj | edytuj kod]Reprezentacja Polski
[edytuj | edytuj kod]Wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]- 26. miejsce w plebiscycie tygodnika France Football Złota Piłka w 1967 roku[33]
- Złote buty w plebiscycie redakcji Sportu w 1969 roku[38]
- 3. miejsce w plebiscycie redakcji Sportu na piłkarza roku w 1966 roku[103]
- 2. miejsce w plebiscycie redakcji Sportu na piłkarza roku w 1969 roku[103]
- Piłkarz roku według ekspertów piłkarskiej encyklopedii Fuji w 1971 roku[104]
- Piłkarz roku w plebiscycie redakcji Sportu w 1971 roku[2]
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Szołtysik jest ojcem czwórki dzieci z dwóch małżeństw[9]. Z wykształcenia jest technikiem górnikiem, natomiast od 1981 roku trenerem II klasy[104]. Jako piłkarz był zatrudniony i prowadzony w kopalni Makoszowy oraz Knurów[105]. Nosił boiskowe przydomki: Zyga oraz Mały[104]. W 1986 roku wyjechał na stałe do Hamm. W Niemczech pracował w firmie produkującej meble ogrodowe[66]. W 2011 roku został członkiem Klubu Ambasadora Górnika Zabrze i otrzymał certyfikat z nr 007[106]. Szołtysik należy do Klubu Wybitnego Piłkarza Śląska, który został powołany przy Śląskim Związku Piłki Nożnej[107]. Jego syn Dariusz pod koniec lat 80. XX w. grał w Bayernie Uerdingen[66].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Odznaka „Zasłużony Mistrz Sportu” (1970)[2]
- Złoty Krzyż Zasługi (1972)[108]
- Złota Odznaka PZPN (1972)[109]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1977)[2]
- Złoty Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe[2]
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Sezon 1962 skrócono do rundy wiosennej i podzielono zespoły na dwie grupy, aby przeorganizować rozgrywki do systemu jesień–wiosna[10][11].
- ↑ W pierwszym spotkaniu wygrała Polonia (1:4, 21 czerwca 1962 roku), natomiast w zwycięskim rewanżu (1:2, 1 lipca 1962 roku) nie udało odrobić się straty bramkowej[10].
- ↑ Górnik nie został dopuszczony do gry w ćwierćfinale przez komitet wykonawczy UEFA. Zgodnie z ustaleniami, mistrz kraju uczestniczący w Pucharze Europy Mistrzów Krajowych nie mógł grać w innych rozgrywkach europejskich typu: Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar Miast Targowych, Puchar Intertoto. Górnik mógł grać wyłącznie w fazie grupowej Pucharu Intertoto, ponieważ uchwała miała zapis z wyjątkiem przerwy letniej, a mecze odbyły się w czerwcu i lipcu 1966 roku[29].
- ↑ Dodatkowy mecz został rozegrany, ponieważ w pierwszym spotkaniu wygrał Górnik (2:0, 10 marca 1971 roku), a w rewanżu Manchester City odrobił straty (2:0, 24 marca 1971 roku)[47].
- ↑ Ze względu na amatorskich i młodzieżowych zawodników w reprezentacjach Grecji oraz Hiszpanii, spotkania zostały uznane za nieoficjalne[84][85][80].
- ↑ Mecz z Kolumbią został uznany jako spotkanie nieoficjalne, ponieważ rywale wystawili amatorską drużynę[87].
- ↑ Puchar Europy Mistrzów Krajowych, Puchar Zdobywców Pucharów, Puchar UEFA, Puchar Intertoto
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Czado 2017 ↓, s. 103.
- ↑ a b c d e f g olimpijski.pl: Szołtysik Zygfryd Ludwik. [dostęp 2018-11-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-20)].
- ↑ Nowi członkowie Klubu Wybitnego Reprezentanta [dostęp: 2014-10-16]
- ↑ ekstraklasa.org: Ekstraklasowy "Klub 300" rośnie. [dostęp 2018-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-20)].
- ↑ wikigornik.pl: 29.04.1970 - Górnik Zabrze - Manchester City 1:2. [dostęp 2018-11-26].
- ↑ a b Czado 2017 ↓, s. 7.
- ↑ sport.pl: Wielcy trenerzy: Józef Murgot. [dostęp 2018-11-20].
- ↑ a b chorzowianin.pl: 50 lat po mistrzostwie - spotkanie piłkarzy Zrywu. [dostęp 2011-10-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-05)].
- ↑ a b c d Czado 2017 ↓, s. 104.
- ↑ a b Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 69.
- ↑ Gowarzewski (1956-1962) 2018 ↓, s. 185.
- ↑ Czado 2017 ↓, s. 105.
- ↑ a b Gowarzewski (1956-1962) 2018 ↓, s. 192.
- ↑ Gowarzewski (1956-1962) 2018 ↓, s. 187.
- ↑ Grzegorczyk, Lechowski, Szymkowiak 1991 ↓, s. 286.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 70.
- ↑ a b Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 72.
- ↑ a b c Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 73.
- ↑ wikigornik.pl: 31.07.1963 - Górnik Zabrze - West Ham United 1:1. [dostęp 2019-01-07].
- ↑ Czado 2017 ↓, s. 428.
- ↑ a b Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 201.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 74.
- ↑ a b c d Grzegorczyk, Lechowski, Szymkowiak 1991 ↓, s. 287.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 80.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 81.
- ↑ a b Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 79.
- ↑ wikigornik.pl: 1965/66 - Puchar Europy Mistrzów Krajowych. [dostęp 2019-02-18].
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 78.
- ↑ wikigornik.pl: 1966 - Puchar Intertoto. [dostęp 2019-01-07].
- ↑ a b Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 85.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 83.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 86.
- ↑ a b „France Football”: Classement 1967. [dostęp 2019-02-19].
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 90.
- ↑ a b Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 91.
- ↑ Grzegorczyk, Lechowski, Szymkowiak 1991 ↓, s. 258.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 92.
- ↑ a b c muzeum-miejskie-zabrze.pl: Eksponat marca 2018. [dostęp 2019-02-19].
- ↑ a b c Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 93.
- ↑ wikigornik.pl: 17.06.1970 - Odra Opole - Górnik Zabrze 4:0. [dostęp 2019-02-18].
- ↑ Grzegorczyk, Lechowski, Szymkowiak 1991 ↓, s. 261.
- ↑ a b Grzegorczyk, Lechowski, Szymkowiak 1991 ↓, s. 288.
- ↑ a b Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 97.
- ↑ wikigornik.pl: 31.10.1970 - Stal Rzeszów - Górnik Zabrze 0:1. [dostęp 2019-02-18].
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 96–97.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 100.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 102.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 103.
- ↑ a b Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 99.
- ↑ Czado 2017 ↓, s. 426.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 104.
- ↑ www.hppn.pl: Sezon 1972/73 » I liga » Tabela. [dostęp 2018-11-26].
- ↑ wikigornik.pl: 19.05.1973 - Górnik Zabrze - Zagłębie Wałbrzych 0:1. [dostęp 2019-02-18].
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 106.
- ↑ a b Czado 2017 ↓, s. 112.
- ↑ footballdatabase.eu: Valenciennes - Lorient. [dostęp 2019-02-20]. (fr.).
- ↑ footballdatabase.eu: Valenciennes - Amiens. [dostęp 2019-02-20]. (fr.).
- ↑ rsssf.com: France - List of Final Tables Second Level. [dostęp 2019-02-19]. (ang.).
- ↑ footballdatabase.eu: Coupe de France 1974/1975. [dostęp 2019-02-18]. (fr.).
- ↑ a b c d Czado 2017 ↓, s. 113.
- ↑ a b c d Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 113.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 112.
- ↑ Czado 2017 ↓, s. 118.
- ↑ www.hppn.pl: Concordia Knurów - sezon 1978/79. [dostęp 2019-02-20].
- ↑ www.hppn.pl: Concordia Knurów - sezon 1979/80. [dostęp 2019-02-20].
- ↑ a b c d Czado 2017 ↓, s. 114.
- ↑ a b laczynaspilka.pl: /BIAŁO-CZERWONI SPRZED LAT/ Zygfryd Szołtysik: Kazimierz Górski to był „swój chłop”. [dostęp 2017-01-28].
- ↑ Gowarzewski 1995 ↓, s. 117.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 38.
- ↑ 11v11.com: Yugoslavia v Poland, 25 June 1961. [dostęp 2019-02-20]. (ang.).
- ↑ 11v11.com: Poland v Czechoslovakia, 12 September 1964. [dostęp 2019-02-20]. (ang.).
- ↑ Grzegorczyk, Lechowski, Szymkowiak 1991 ↓, s. 220.
- ↑ 11v11.com: Portugal v Poland, 08 April 1961. [dostęp 2018-11-20]. (ang.).
- ↑ 11v11.com: Poland v France, 30 March 1961. [dostęp 2018-11-20]. (ang.).
- ↑ 11v11.com: Poland v West Germany, 06 April 1961. [dostęp 2018-11-20].
- ↑ 11v11.com: Poland v Greece, 04 April 1961. [dostęp 2018-11-20].
- ↑ 11v11.com: Poland v Austria, 02 April 1961. [dostęp 2018-11-20].
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 14.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 21.
- ↑ a b Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 25.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 24.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 26.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 27.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 15.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 22.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 30.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 29.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 32.
- ↑ a b Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 33.
- ↑ a b Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 35.
- ↑ Czado 2017 ↓, s. 109.
- ↑ Gowarzewski, Szczepłek 1996 ↓, s. 36.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 71.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 75.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 77.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 89.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 101.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 107.
- ↑ footballdatabase.eu: Zygfryd Szołtysik. [dostęp 2018-11-20].
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 111.
- ↑ Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 115.
- ↑ 11v11.com: Zygfryd Szoltysik footbal player statistics. [dostęp 2018-11-20].
- ↑ a b Konieczny, Krawczyk, Gorzelany 1971 ↓, s. 282.
- ↑ a b c Gowarzewski, Waloszek 1998 ↓, s. 193.
- ↑ nettg.pl: „Zyga” ma życie jak w Madrycie!. [dostęp 2010-05-02].
- ↑ zabrze.com.pl: Zygfryd Szołtysik kolejnym Ambasadorem Górnika Zabrze. [dostęp 2011-10-13].
- ↑ przegladlokalny.eu: Krzysztof Zagórski dołączył do wybitnych. [dostęp 2018-02-15].
- ↑ Odznaczenia dla olimpijczyków. „Nowiny”. Nr 264, s. 2, 23 września 1972.
- ↑ Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Konieczny, Karol Krawczyk, Franciszek Gorzelany: Piłka jest okrągła. 50 lat piłkarstwa w województwie katowickim. Śląsk, 1971.
- Stefan Grzegorczyk, Jerzy Lechowski, Mieczysław Szymkowiak: Piłka nożna 1919-1989. Ludzie, drużyny, mecze. Zarys encyklopedyczny. Agencja Wydawniczo-Handlowa PASSA, 1991. ISBN 83-900138-0-0.
- Andrzej Gowarzewski: Biało-czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski 1947-1970. GiA Katowice, 1995. ISBN 83-902751-4-7.
- Andrzej Gowarzewski, Stefan Szczepłek: Biało-czerwoni. Dzieje reprezentacji Polski 1971-1980. GiA Katowice, 1996. ISBN 83-902751-8-X.
- Andrzej Gowarzewski, Joachim Waloszek: Górnik Zabrze. 50 lat prawdziwej historii (1948-1998). GiA Katowice, 1999. ISBN 83-905424-8-X.
- Paweł Czado: Górnik Zabrze. Opowieść o złotych latach. Wydawnictwo Agora, 2017. ISBN 978-83-268-2033-5.
- Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Mecze – Kluby – Sezony (1956-1962). 100 lat prawdziwej historii. GiA Katowice, 2018. ISBN 978-83-88232-65-7.
- Dobre Artykuły
- Klub Wybitnego Reprezentanta
- Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972
- Polscy piłkarze na igrzyskach olimpijskich
- Polscy olimpijczycy (Monachium 1972)
- Polscy medaliści olimpijscy
- Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1972
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe
- Odznaczeni odznaką „Zasłużony Mistrz Sportu” (Polska)
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
- Piłkarze Górnika Zabrze
- Piłkarze Toronto Falcons
- Piłkarze Valenciennes FC
- Piłkarze Concordii Knurów
- Ludzie urodzeni w Bytomiu
- Urodzeni w 1942
- Reprezentanci Polski U-23 w piłce nożnej