Fiodor Połynin
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja |
|
Stanowiska |
d-ca 23 Brygady Lotniczej, |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
Fiodor Pietrowicz Połynin, ros. Федор Петрович Полынин (ur. 7 października?/20 października 1906 we wsi Sucha Odnoga, zm. 21 listopada 1981 w Moskwie) – generał pułkownik lotnictwa Wojskowych Sił Powietrznych ZSRR, generał broni Wojska Polskiego, dowódca lotnictwa WP (1944–1947), Bohater Związku Radzieckiego (1938).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Fiodor Pietrowicz Połynin urodził się 20 października 1906 roku we wsi Sucha Odnoga (ros. Сухой Отрог), położonej w rejonie bałakowskim (obwód saratowski). Pochodził z wielodzietnej rodziny chłopskiej. Był jednym z 11 rodzeństwa. W 1907 wraz z rodziną przeniósł się na Syberię, do wsi Samarka w rejonie buchtarmińskim, w obwodzie semipałatyńskim, gdzie ojciec zagospodarował leżące odłogiem ziemie, tworząc średniej wielkości gospodarstwo. Mając 8 lat rozpoczął pracę w gospodarstwie ojca. Po jego śmierci wyjechał do Kujbyszewa i w sierpniu 1924 roku rozpoczął pracę w Związku Spółdzielczości Wiejskiej – jako stróż i tragarz, a od kwietnia roku 1927 – jako robotnik niewykwalifikowany w wytwórni wędlin. Jednocześnie w latach 1925–1928 uczęszczał do wieczorowej szkoły średniej dla dorosłych w Kujbyszewie
6 października 1928 został wcielony do Armii Czerwonej, z przydziałem do pułkowej szkoły piechoty 101 pułku strzelców w Wyzraniu. W grudniu 1928 roku po wyrażeniu zgody, przeniesiony do lotnictwa. W roku 1929 ukończył Wojskową Szkołę Pilotów i Techników Lotniczych w Wolsku, a w 1931 Orenburską Szkołę Lotników i Nawigatorów Lotniczych. W 1935 ukończył kursy doskonalenia kadry kierowniczej przy Wojskowej Akademii Lotniczej. W 1955 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR.
Od stycznia 1936 pełnił funkcję dowódcy 23 Brygady Lotniczej. Od listopada 1937 do kwietnia 1938 jako ochotnik walczył w Chinach z najeźdźcami japońskimi. W czerwcu 1938 awansował do stopnia starszego inspektora techniki pilotowania Sił Powietrznych Armii Czerwonej. 14 listopada 1938 otrzymał tytuł Bohaterem Związku Radzieckiego.
Od października 1939 był zastępcą dowódcy Sił Powietrznych Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Jako dowódca sił powietrznych 13 Armii uczestniczył w wojnie radziecko-fińskiej 1939-40. Od sierpnia 1940 pełnił funkcję dowódcy 13 Dywizji Lotnictwa Bombowego, od sierpnia 1941 dowódca Sił Powietrznych Frontu Briańskiego, od maja 1942 zastępca dowódcy 2 Armii Lotniczej, a od września 1942 zastępca dowódcy 6 Armii Lotniczej na Frontach: Briańskim i Północno-Zachodnim. W latach 1943–44 był dowódcą 6 Armii Lotniczej na Frontach: Północno-Zachodnim, 2 Białoruskim i 1 Białoruskim.
Uczestniczył w bitwie pod Moskwą, w walkach w rejonie Diemiańska, w wyzwoleniu prawobrzeżnej Ukrainy, w operacjach białoruskiej i lubelsko-brzeskiej oraz w bitwach o Poznań i Berlin.
Od 1 listopada 1944 do 21 marca 1947 był dowódcą Lotnictwa WP.
5 maja 1947 powrócił do ZSRR. Od 25 czerwca 1947 był dowódcą 13 Armii Lotniczej, od 10 stycznia 1949 – 76 Armii Lotniczej w Leningradzie, od 26 maja 1950 do 21 stycznia 1954 dowódcą 30 Armii Lotniczej w Rydze, następnie słuchaczem Wyższej Akademii Wojskowej im. Klimienta Woroszyłowa. Po ukończeniu akademii, od 1 lutego 1956 dowodził 57 Armią Lotniczą we Lwowie. Od sierpnia 1959 do maja 1971 był szefem Tyłów Sił Powietrznych ZSRR. Od 1971 w rezerwie.
Podczas wojny został kontuzjowany, trzykrotnie palił się w powietrzu, dwa razy był zestrzelony. Latał na 39 typach samolotów. Wykonał ponad 500 lotów bojowych. W powietrzu spędził ponad 6000 godzin.
Napisał wspomnienia zatytułowane: Bojewyje marszruty.
Miał żonę – Jelenę Samojłowną Majsmok, dwie córki: Irinę (1934) i Tatianę (1941), oraz syna Piotra (1949).
Awanse
[edytuj | edytuj kod]- starszy porucznik – 14 marca 1936
- kapitan – 19 lutego 1938
- pułkownik – 5 sierpnia 1938
- kombryg – 29 listopada 1939
- generał major – 4 lutego 1940
- generał porucznik – 28 maja 1943
- generał broni – 9 sierpnia 1945
- generał pułkownik lotnictwa – 11 lipca 1946
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Medal Złota Gwiazda Bohater Związku Radzieckiego (14 listopada 1938)
- Order Lenina – dwukrotnie
- Order Rewolucji Październikowej
- Order Czerwonego Sztandaru – pięciokrotnie
- Order Kutuzowa I stopnia – dwukrotnie
- Order Kutuzowa II stopnia
- Order Czerwonego Sztandaru Pracy
- Order Czerwonej Gwiazdy – dwukrotnie
- Medal „Za obronę Moskwy”
- Medal „Za zdobycie Berlina”
- Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
- Medal jubileuszowy „Dwudziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
- Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
- Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej”
- Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty”
- Medal jubileuszowy „40 lat Sił Zbrojnych ZSRR”
- Medal jubileuszowy „50 lat Sił Zbrojnych ZSRR”
- Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari (1968)
- Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (11 maja 1945)[1]
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (1946)
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1945)
- Order Krzyża Grunwaldu II klasy (1946)[2]
- Złoty Krzyż Zasługi (1946)
- Medal „Za udział w walkach o Berlin” (1966)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945. Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.
- ↑ 1 października 1946 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z najeźdźcą niemieckim oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych” M.P. z 1947 r. nr 24, poz. 112
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- S. Czmur, W. Wójcik – Dowódcy Lotnictwa Polskiego, Wyd. Redakcja PWLiOP, Poznań 1998
- Bolesław Potyrała , Władysław Szlufik , Who is who? Trzygwiazdkowi generałowie i admirałowie radzieckich sił zbrojnych z lat 1940–1991, Częstochowa: WSP, 2001, ISBN 83-7098-662-5, OCLC 831020923 .
- M. Szczurowski – Dowódcy WP na Froncie Wschodnim 1943–45, Pruszków 1996
- Mała encyklopedia wojskowa, t. II, Warszawa 1970
- Wojskowy Przegląd Historyczny, nr 1/1982, s. 311–312
- (ros.) Radziecka Encyklopedia Wojskowa, t. VI, s. 437, Moskwa
- (ros.) Wielka Wojna Ojczyźniana 1941–45. Encyklopedia, s. 573, Moskwa 1985
- (ros.) Wojskowy słownik encyklopedyczny, s. 573, Moskwa 1986
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Wielka Saratowska Encyklopedia.
- Федор Петрович Полынин (ros.)
- Федор Петрович Полынин – Герой Советского Союза. imena.pushkinlibrary.kz. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-11-29)]. (ros.).
- Generałowie broni ludowego Wojska Polskiego
- Radzieccy generałowie pułkownicy lotnictwa
- Absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K.J. Woroszyłowa
- Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego
- Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa)
- Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1944–1989)
- Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa)
- Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa)
- Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy
- Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy”
- Odznaczeni Medalem „Za udział w walkach o Berlin”
- Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
- Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy
- Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru
- Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy
- Odznaczeni Orderem Kutuzowa
- Odznaczeni Orderem Lenina
- Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej
- Cudzoziemcy odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
- Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim
- Radzieccy dowódcy dywizji w II wojnie światowej
- Urodzeni w 1906
- Zmarli w 1981