Hōryū-ji
Główny pawilon na terenie kompleksu Hōryū-ji | |
Państwo | |
---|---|
Prefektura | |
Miejscowość | |
Wyznanie | |
Rodzaj | |
Wezwanie | |
Historia | |
Data budowy | |
Dane świątyni | |
Budulec |
drewno |
Położenie na mapie prefektury Nara | |
Położenie na mapie Japonii | |
Strona internetowa |
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO | |
Państwo | |
---|---|
Typ |
kulturowy |
Spełniane kryterium |
I, II, IV, VI |
Numer ref. | |
Region[b] |
Europa i Ameryka Północna |
Historia wpisania na listę | |
Wpisanie na listę | |
Hōryū-ji (jap. 法隆寺; „Świątynia Rozkwitu Prawa”) – jedna z najstarszych świątyń buddyjskich w Japonii, w mieście Ikaruga w prefekturze Nara, w 1993 roku wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Świątynię wzniesiono w 607 roku na polecenie księcia Shōtoku. Budowniczymi byli mistrzowie sztuki budowlanej z Korei, którzy wznieśli wszystkie japońskie świątynie i klasztory w okresie Asuka. Jest to, obok budowli w Korei, jedyny przykład budownictwa chińskiego tego okresu.
Klasztor ten należał do szkoły hossō-shū, będącej odpowiednikiem chińskiej szkoły faxiang. W 670 roku świątynia została zniszczona przez pożar. Odbudowano ją w 708 roku. Z pierwotnych zabudowań zachował się m.in. główny pawilon (kondō), zaliczany do najstarszych, drewnianych budynków na świecie. Do naszych czasów dotrwał także pawilon Yumedono z 738 roku. Pozostałe budowle pochodzą z późniejszego okresu. Kompleks klasztorny dzieli się na dwa, położone obok siebie, zespoły: Sai-in – zespół zachodni oraz Tō-in – zespół wschodni. Starszy jest zespół Sai-in. Na terenie kompleksu Hōryū-ji przechowywanych jest wiele cennych zabytków sztuki japońskiej, m.in. rzeźby sakralne z przełomu VI i VII wieku, a także wyroby rzemiosła artystycznego, malowidła (freski) i rękopisy.
Galeria
[edytuj | edytuj kod]-
Brama Nandaimon
-
Zachodnia część kompleksu (widok z bramy Nandaimon)
-
Tōdaimon (Skarb Narodowy Japonii)
-
Chūmon (Brama Wewnętrzna)
-
Ungyō, boski strażnik (król)
-
Agyō, boski strażnik (król)
-
Widok ogólny
-
Kondō (Główny Pawilon, Skarb Narodowy Japonii)
-
Gojū-no-Tō (Pięciopiętrowa Pagoda, Skarb Narodowy Japonii)
-
Daikōdō (Wielki Pawilon Wykładów)
-
Arkadowe przejście
-
Wieża dzwonu
-
Shōryō-in (Skarb Narodowy Japonii)
-
Kōfūzō (skarbiec świątynny)
-
Saiendō (Zachodni Pawilon Okrągły, w rzeczywistości ośmiokątny, Skarb Narodowy Japonii)
-
Yumedono (Pawilon Snów)
-
Denpōdō (Skarb Narodowy Japonii)
-
E-den (pawilon zbiorów malarskich) i Shari-den (pawilon relikwii Buddy)
-
Arkadowe przejście we wschodniej części
-
Wieża dzwonu wschodniej części
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Encyklopedia sztuki starożytnej, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1974, s. 219–220
- Tadeusz Barucki , Architektura Japonii, Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1988, ISBN 83-213-3390-7, OCLC 834567993 .
- Jolanta Tubielewicz , Nara i Kioto, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1983, ISBN 83-221-0177-5, OCLC 749595522 .