Isospora belli
Systematyka | |
Domena | |
---|---|
Supergrupa | |
Nadtyp | |
Typ | |
Podtyp | |
Gromada | |
Podgromada | |
Rząd | |
Podrząd | |
Rodzina | |
Rodzaj | |
Gatunek |
Isospora belli |
Nazwa systematyczna | |
Isospora belli Wenyon, 1923 |
Isospora belli, Cystoisospora belli – gatunek pasożyta jelitowego, należącego do typu apikompleksów.
Rozwój
[edytuj | edytuj kod]W nabłonku jelita, w którym Isospora belli przebywa, zachodzi rozmnażanie płciowe i bezpłciowe. Jest to równoznaczne z uszkodzeniem tkanki jelita. Końcowym stadium gametogenezy jest oocysta, która występuje w kale osób zainfekowanych. Stanowi stadium diagnostyczne[1].
Epidemiologia
[edytuj | edytuj kod]Gatunek ten występuje na całym świecie, jednak najczęściej jest spotykany w regionach tropikalnych i subtropikalnych[2]. Częstość infekcji u osób zdrowych i u tych, z obniżoną odpornością jest taka sama. Zakażenie najczęściej jest spowodowane spożyciem zanieczyszczonego pokarmu bądź wody. Możliwa jest także transmisja przez kontakt seksualny[1].
Objawy kliniczne
[edytuj | edytuj kod]U chorych bez niedoborów immunologicznych (immunokompetentnych) zakażenie może przebiegać bezobjawowo lub wywoływać wodnistą biegunkę, ból brzucha, nudności, gorączkę i utratę masy ciała[3][4]. Choroba może przypominać lambliozę[1].
U chorych z zaburzeniami odporności biegunka może przybrać przewlekły lub cięższy przebieg[3].
Badanie laboratoryjne
[edytuj | edytuj kod]Isospora belli jest najczęściej wykrywana z zagęszczonego osadu kału. Inną metodą diagnostyczną jest barwienie jodyną lub badanie kwasooporności. Jeśli powyższe testy są negatywne wykonuje się biopsję błony śluzowej jelita cienkiego[1].
Leczenie
[edytuj | edytuj kod]Lekiem z wyboru jest kotrimoksazol (trimetoprim i sulfametoksazol)[3][5][1]. Skuteczność wykazuje również połączenie pirymetaminy z sulfadiazyną[5]
Do metod profilaktycznych należy higiena osobista, unikanie kontaktów seksualnych analnych oraz wysokie warunki sanitarne[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Murray, Rosenthal i Pfaller 2013 ↓, s. 798.
- ↑ Parasites – Cystoisosporiasis (formerly known as Isosporiasis). cdc.gov. [dostęp 2016-12-21].
- ↑ a b c Alan J. Magill: Hunter’s Tropical Medicine and Emerging Infectious Disease, Expert Consult. Elsevier Health Sciences, 2013, s. 683. ISBN 978-1-4160-4390-4.
- ↑ Robert D. Ficalora: Mayo Clinic Internal Medicine Board Review. Oxford University Press, 2013, s. 129. ISBN 978-0-19-998589-0.
- ↑ a b David T. John, William A. Petri Jr.: Markell and Voge’s Medical Parasitology. Elsevier Health Sciences, 2013, s. 66–67. ISBN 978-0-323-27764-8.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Pattrick R. Murray, Ken S. Rosenthal, Michael A. Pfaller: Mikrobiologia. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2013, s. 798. ISBN 978-83-7609-294-2.