Jan Łobza
mjr Jan Łobza | |
Data i miejsce urodzenia |
11 lipca 1896 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
30 lipca 1975 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1916–1945 |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
24 pułk piechoty |
Stanowiska |
dowódca kompanii |
Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa
|
Odznaczenia | |
Jan Piotr Łobza (ur. 11 lipca 1896[a] w Przydziejsku na Łotwie[b], zm. 30 lipca 1975 w Łodzi) – major piechoty Wojska Polskiego.
Młodość
[edytuj | edytuj kod]Syn Aleksandra (zawiadowcy kolejowego) i Praksedy Malinowskiej. Miał starsze rodzeństwo: brata i dwie siostry. Do 10 roku życia pozostawał przy rodzicach i ukończył szkołę powszechna w Dyneburgu. Gdy miał 12 lat zmarł mu ojciec, a matka przeniosła się z dziećmi na dwumorgowe gospodarstwo. Nie mogąc, jako samotna wdowa, zapewnić wszystkim dzieciom utrzymania, wysłała Jana na wychowanie do swego brata mieszkającego w Wilnie. Ten postanowił go kształcić i jesienią 1908 r., po zdaniu egzaminów wstępnych, Jan Łobza został przyjęty do pierwszej klasy Szkoły Handlowej w Wilnie. Od czwartej klasy zarabiał na swoje utrzymanie i dalsze kształcenie udzielając korepetycji. Szkołę Handlową ukończył zdając w 1916 r. egzamin maturalny[c][2].
I wojna światowa
[edytuj | edytuj kod]1 maja 1916 r. powołano go do armii rosyjskiej i jako szeregowego z cenzusem skierowano do szkoły oficerskiej w Połtawie, gdzie otrzymał tytuł podchorążego. W dniu 1 września 1916 r. został mianowany chorążym z przydziałem do 330 pułku piechoty, w szeregach którego, jako młodszy oficer, służył na froncie do 20 listopada 1917 r. Mianowany na stopień podporucznika w lipcu 1917 roku. W wyniku demobilizacji zwolniony z armii carskiej 20 listopada 1917 roku[2].
W Samoobronie Wileńskiej i Wojsku Polskim
[edytuj | edytuj kod]Po zdemobilizowaniu powrócił do matki pomagać jej w prowadzeniu gospodarstwa. Po kilku miesiącach wyjechał do Wilna szukać pracy. Do końca 1918 r. zatrudniony był w wileńskim magistracie jako kancelista. 6 stycznia 1919 r. wstąpił ochotniczo do Samoobrony Wileńskiej i uczestniczył w walkach z Niemcami, w toku których wycofał się na tereny Polski. W dniu 1 lutego 1919 r. po przybyciu do Ostrowi Mazowieckiej został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 24 pułku piechoty[2].
Do sierpnia 1920 r. uczestniczył w walkach wojny polsko-bolszewickiej 1919–1920[3] na stanowisku dowódcy kompanii ckm, po czym w ramach wyrównywania stanów pułków został przeniesiony z 24 pp do 81 pułku piechoty. Na dzień 1 czerwca 1921 roku pełnił nadal, już w randze porucznika, służbę w 81 pułku Strzelców Grodzieńskich[4]. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w tymże stopniu (porucznika) ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. i 1162. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W roku 1923 zajmował 1039. lokatę wśród poruczników korpusu piechoty[6].
Na podstawie rozporządzenia[d] z dnia 1 grudnia 1924 r., wydanego przez Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego, został awansowany do stopnia kapitana, ze starszeństwem od dnia 15 sierpnia 1924 roku i 464. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. Pod koniec tegoż roku zajmował już 462. lokatę w swoim starszeństwie[8]. Rozporządzeniem Ministra Spraw Wojskowych z dnia 3 marca 1926 r. odznaczony został Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej[9], a zarządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 listopada 1928 r. – Srebrnym Krzyżem Zasługi[10]. Z dniem 21 września 1926 r. został przeniesiony służbowo na 8. normalny 3 miesięczny kurs do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu[11]. W roku 1928 zajmował 444. lokatę wśród kapitanów piechoty ze swojego starszeństwa[12]. Do października 1932 pozostawał oficerem 81 pułku Strzelców Grodzieńskich[13][14][15][16], w którym dowodził kompanią. W roku 1930 zajmował 1101. lokatę łączną wśród kapitanów piechoty (była to jednocześnie 398. lokata w starszeństwie)[17], a w roku 1932 była to już 340. lokata w swoim starszeństwie[18].
Służba w Korpusie Ochrony Pogranicza[e]
[edytuj | edytuj kod]Dalszy etap kariery wojskowej kapitana Jana Łobzy to służba w Korpusie Ochrony Pogranicza, do którego został przeniesiony zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych opublikowanym w dniu 9 grudnia 1932 r.[19] (przeniesienie nastąpiło na mocy Rozkazu Nr 3110-105/Piech.907/32 Ministerstwa Spraw Wojskowych – Biura Personalnego z dnia 20 października 1932 roku i potwierdzone zostało Rozkazem Nr 41 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych – Korpusu Ochrony Pogranicza z dnia 7 listopada 1932 r.). Początkowo oddany został do dyspozycji Szefa Oddziału Służby Granicznej Dowództwa KOP[f], następnie przydzielono go do placówki wywiadowczej KOP Nr 2[g], a kolejnym jego oddziałem macierzystym został batalion KOP „Żytyń”. Rozkazem dziennym Nr 43 z dnia 2 maja 1935 roku kpt. Jan Łobza wyznaczony został dowódcą batalionowych uroczystości związanych z obchodami rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja. W dniach od 16 do 18 maja 1935 r. brał udział, jako członek delegacji batalionu KOP „Żytyń”, w uroczystościach pogrzebowych Pierwszego Marszałka Polski – Józefa Piłsudskiego. W dniu 25 listopada 1935 r. został wyróżniony Odznaką Pamiątkowa Korpusu Ochrony Pogranicza „Za Służbę Graniczną”[h]. Rozkazem dowódcy KOP z dnia 8 stycznia 1936 r. (L. dz. 2773/Pf.Per.I.35), potwierdzonym następnie rozkazem dowódcy brygady KOP „Wołyń” z dnia 13 stycznia 1936 roku (L.dz. 17/Pf./36), został przeniesiony (w korpusie oficerów piechoty) do batalionu KOP „Hoszcza”[20], z terminem stawienia się w nowym miejscu służby wyznaczonym na dzień 22 stycznia 1936 roku[i]. Z dniem 23 stycznia 1936 r. został mianowany dowódcą 2 kompanii granicznej „Korzec”[j].
Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 18 marca 1936 r. (ogłoszonym w Tajnym Dzienniku Awansowym Nr 3)[k] został awansowany do rangi majora, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 r. i 35. lokatą w korpusie oficerów piechoty[21]. W dniu 20 kwietnia 1936 r. objął funkcję zastępcy dowódcy batalionu „Hoszcza”[l] (pełnił wówczas również czasowo funkcję dowódcy kompanii). We wrześniu 1936 roku wyznaczony został przewodniczącym komisji do przyznawania odznak pamiątkowych KOP dla szeregowych[m]. W okresie od 14 do 30 kwietnia 1937 r. przebywał na kursie w Centralnej Szkole Podoficerów KOP w Osowcu[n], z kolei w dniach od 5 do 9 maja 1937 roku przebywał w Poznaniu na zjeździe delegatów Ligi Morskiej i Kolonialnej[o]. W maju 1938 roku major Jan Łobza odznaczony został Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę. Podczas służby w KOP-ie zajmował na dzień 1 lipca 1933 roku – 806. lokatę łączną pośród kapitanów korpusu piechoty (była to 321. lokata w swoim starszeństwie)[22], a w dniu 5 czerwca 1935 roku – 677. lokatę łączną wśród kapitanów piechoty (była to zarazem 260. lokata w starszeństwie)[23]. Rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych – Biura Personalnego z dnia 11 kwietnia 1938 r. (L.dz. 641/Tj.II-1) przeniesiony został do 14 pułku piechoty, z jednoczesnym wyznaczeniem na stanowisko dowódcy batalionu. Odejście z batalionu „Hoszcza” mjr Łobza zameldował w dniu 8 maja 1938 roku[p].
Służba w 14 pułku piechoty i kampania wrześniowa
[edytuj | edytuj kod]We włocławskim 14 pułku piechoty wyznaczony został na stanowisko dowódcy II batalionu, które objął z dniem 14 maja 1938 roku[20]. Na dzień 23 marca 1939 roku nadal dowodził II batalionem 14 pp[24] i zajmował 30. lokatę wśród majorów piechoty w swoim starszeństwie[25]. Dowódcą tegoż batalionu pozostawał zarówno w okresie mobilizacji, jak i podczas walk kampanii wrześniowej[26].
26 sierpnia 1939 r. wyruszył z Włocławka, prowadząc 14 pułk piechoty do miejsca koncentracji w pobliżu Wąbrzeźna[27]. Na czele swego batalionu[q] walczył w kampanii wrześniowej, dowodząc nim podczas bitew w korytarzu pomorskim[r] i w trakcie odwrotu za Wisłę[29]. Walczył w bitwie nad Bzurą, w której dowodzony przez niego batalion zdobył w dniu 11 września folwark Przesławice[30]. W tym też dniu mjr Łobza, z powodu zranienia dowódcy 14 pułku piechoty ppłk. Włodzimierza Brayczewskiego, objął na cztery godziny dowództwo nad pułkiem[31]. Dowodził II batalionem podczas walk o Sapy i Strzebieszewo, w których batalion ten poniósł ciężkie straty od ognia z broni maszynowej[32]. Od godzin rannych 13 września, jako najstarszy oficer, przejął dowodzenie pułkiem[33]. 18 września major Łobza poprowadził jedno z ostatnich natarć, idąc na czele około 150 żołnierzy i oficerów do ataku o przeprawę przez Bzurę pod Starymi Budami[34][35]. Po tym ataku żołnierze pułku ulegli rozproszeniu, a ich 30 osobowa grupa pod dowództwem mjr Łobzy w nocy z 20 na 21 września przeprawiła się przez Bzurę[36]. Na drugim brzegu rzeki major Łobza razem ze swoimi żołnierzami dostał się do niemieckiej niewoli[37]. Przebywał w niej w obozach Sochaczew i Skierniewice oraz w oflagach: IV A Hohnstein, IV C Colditz, II A Prenzlau, II E Neubrandenburg, II D Gross-Born i X A Sandbostel[28]. Wyzwolony 29 kwietnia 1945 r. przez wojska brytyjskie, przebywał następnie w polskim obozie w Delmenhorst. Leczył się na ischias, a po zakończeniu leczenia wyjechał w dniu 4 marca 1946 r. z transportem do Polski.
Okres powojenny
[edytuj | edytuj kod]Po powrocie do Polski zarejestrował się w dniu 15 marca 1946 r. w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Ostrowcu Świętokrzyskim i zgłosił chęć służby w Ludowym Wojsku Polskim. Wraz z żoną mieszkał wówczas w Cukrowni Częstocice[2]. Zmarł 30 lipca 1975 roku i pochowany został na cmentarzu wojskowym pw. św. Jerzego przy ul. Wojska Polskiego 149 w Łodzi (kwatera: C, rząd: V, grób: 5).
W dniu 7 lutego 1923 r. zawarł w Częstocicach (parafia Szewna) związek małżeński z Janiną Eugenią Kaszubską, córką Huberta i Karoliny Cyrańskiej (ur. 1 maja 1901 w Częstocicach, zm. 28 czerwca 1993 w Starogardzie Gdańskim).
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Walecznych[13]
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[38][10][18]
- Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej (3 marca 1926)[9][15]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[39]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[39]
- Srebrny Medal za Długoletnią Służbę[2]
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę[s]
- Odznaka Pamiątkowa Korpusu Ochrony Pogranicza „Za Służbę Graniczną”[t]
- Odznaka 81 Pułku Strzelców Grodzieńskich[39]
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych, opublikowanym w dniu 19 marca 1937 r., nastąpiło sprostowanie imienia i daty urodzenia – z „Jan ur. 29.6.1896 r.” – na „Jan Piotr ur. 11.7.1896 r.”[1]
- ↑ Według części źródeł Jan Łobza urodził się w Wilnie lub w Bałkunach.
- ↑ Według części źródeł egzamin maturalny zdał w maju 1915 r. i, w związku z działaniami wojennymi, wyjechał do matki, gdzie pomagał jej na gospodarstwie, do czasu powołania do armii carskiej.
- ↑ Rozporządzenie O. V. L. 41000/A. 1924.
- ↑ Opracowano na podstawie ewidencji batalionów KOP „Żytyń” i „Hoszcza” przechowywanych w Archiwum Straży Granicznej z siedzibą w Szczecinie.
- ↑ Pełnił służbę w tym Oddziale w okresie od 7 do 23 listopada 1932 roku.
- ↑ Służył w tej placówce w okresie od dnia 24 listopada 1932 roku do dnia 12 lutego 1934 r.
- ↑ Nadanie odznaki nastąpiło na podstawie Rozkazu Nr 70 Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza z dnia 25 listopada 1935 roku.
- ↑ Rozkaz dzienny batalionu KOP „Żytyń” Nr 6 z dnia 21 stycznia 1936 r.
- ↑ Rozkaz Nr 5 dowódcy batalionu KOP „Hoszcza” z dnia 24 stycznia 1936 r.
- ↑ Potwierdzone to zostało rozkazem Nr 17 dowódcy batalionu KOP „Hoszcza” z dnia 26 marca 1936 r. oraz rozkazem tajnym Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza Nr 16 z dnia 3 kwietnia 1936 roku.
- ↑ Rozkaz Nr 24 dowódcy batalionu KOP „Hoszcza” z dnia 4 maja 1936 r.
- ↑ Rozkaz Nr 48 dowódcy batalionu KOP „Hoszcza” z dnia 10 września 1936 r.
- ↑ Rozkaz Nr 20 dowódcy batalionu KOP „Hoszcza” z dnia 13 kwietnia 1937 r.
- ↑ Rozkaz Nr 26 dowódcy batalionu KOP „Hoszcza” z dnia 7 maja 1937 r.
- ↑ Rozkaz Nr 36 dowódcy batalionu KOP „Hoszcza” z dnia 17 maja 1938 r.
- ↑ Zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym pozostał dowódcą II batalionu 14 pułku piechoty.
- ↑ W dniach 2–3 września, podczas odwrotu spod Mełna, mjr Łobza odłączył od swego batalionu. 4 września ponownie objął dowodzenie nad II batalionem 14 pp.[28]
- ↑ Medal ten został nadany mjr. Janowi Łobzie na podstawie Rozkazu nr 25 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych – Korpusu Ochrony Pogranicza z dnia 28 maja 1938 roku, pkt 4 (informacja ze zbiorów Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).
- ↑ Odznaka ta została nadana kpt. Łobzie na podstawie Rozkazu nr 70 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych – Korpusu Ochrony Pogranicza z dnia 25 listopada 1935 roku, pkt III (informacja ze zbiorów Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 19 III 1937, s. 22.
- ↑ a b c d e WBH, sygn. II.56.7040.
- ↑ Wojewoda 2016 ↓, s. 34.
- ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 ↓, s. 213, 746.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych 1922 ↓, s. 91.
- ↑ Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 431.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 XII 1924, s. 742.
- ↑ Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 372.
- ↑ a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 III 1926, s. 71.
- ↑ a b Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 XI 1928, s. 413.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 46 z 25 X 1926, s. 380.
- ↑ Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 213.
- ↑ a b Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 358.
- ↑ Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 311.
- ↑ a b Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 95.
- ↑ Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 609.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1930 ↓, s. 140.
- ↑ a b Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 56.
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 XII 1932, s. 438.
- ↑ a b Ciesielski 2008 ↓, s. 122.
- ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 341.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1933 ↓, s. 54.
- ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1935 ↓, s. 52, 183, 184, 194.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 564.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 26.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 300, 313.
- ↑ Kraiński i Pekról 1992 ↓, s. 21.
- ↑ a b Ciesielski 2008 ↓, s. 313.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 178–202.
- ↑ Kraiński i Pekról 1992 ↓, s. 29–30.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 206–207.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 211.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 213.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 226.
- ↑ IPiM im. gen. Sikorskiego ↓, s. 7.
- ↑ Ciesielski 2008 ↓, s. 228.
- ↑ Sławiński 2005 ↓, s. 26–27.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
- ↑ a b c Na podstawie fotografii [1].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z lat 1920–1937. [dostęp 2016-03-13].
- Rocznik oficerski 1923. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1923. [dostęp 2017-01-22].
- Rocznik oficerski 1924. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1924. [dostęp 2017-01-22].
- Rocznik oficerski 1928. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1928. [dostęp 2017-01-22].
- Rocznik oficerski 1932. Ministerstwo Spraw Wojskowych. Warszawa, 1932. [dostęp 2017-01-22].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921: dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z dnia 24 września 1921 r.. Zbiory Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie – spis zamieszczony na stronie Małopolskiego Towarzystwa Genealogicznego, 1921. [dostęp 2017-02-09].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych 1922: załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 1922 r.. Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1922. [dostęp 2017-02-09].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty opublikowana w „Przeglądzie Piechoty”. Zeszyt 8, sierpień 1930 r.. Przegląd Piechoty: miesięcznik wydawany przez Departament Piechoty, Sekcję Piechoty Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1930. [dostęp 2017-03-03].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty: dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”. 1 lipca 1933 r.. Przegląd Piechoty: miesięcznik wydawany przez Departament Piechoty, Sekcję Piechoty Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1933. [dostęp 2017-01-22].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty: dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”. 5 czerwca 1935 r.. Przegląd Piechoty: miesięcznik wydawany przez Departament Piechoty, Sekcję Piechoty Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1935. [dostęp 2017-01-22].
- Igor Kraiński, Jacek Pekról: 14 Pułk Piechoty. Wydawnictwo „Egros”, 1992. ISBN 83-85253-13-0.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w wojsku polskim 1935–1939. Warszawa: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 978-83-7188-691-1.
- Tadeusz Sławiński: W żołnierskiej służbie. Włocławek: Włocławskie Towarzystwo Naukowe, 2005. ISBN 83-60150-03-6.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939: stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Księgarnia Akademicka Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
- Zdzisław Ciesielski: Dzieje 14 Pułku Piechoty w latach 1918–1939. Toruń: Wyd. Adam Marszałek, 2008. ISBN 978-83-7441-937-6.
- Jakub Wojewoda: Wielka księga piechoty polskiej 1918–1939. 4 Dywizja Piechoty. T. 4. Warszawa: Edipresse Polska SA, 2016. ISBN 978-83-7945-596-6.
- Zbiory Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. 14 pułk piechoty sygn. archiwalna B.I.31/C. [dostęp 2022-02-26].
- Dowódcy batalionów 14 Pułku Piechoty Ziemi Kujawskiej
- Jeńcy Oflagu IV C Colditz
- Jeńcy Oflagu VII A Murnau
- Ludzie związani z Włocławkiem
- Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej
- Odznaczeni Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (wojna polsko-bolszewicka)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
- Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921
- Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Polacy w I wojnie światowej
- Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej
- Oficerowie 81 Pułku Strzelców Grodzieńskich
- Oficerowie piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza
- Pochowani na cmentarzu Doły w Łodzi
- Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich
- Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939)
- Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
- Urodzeni w 1896
- Zmarli w 1975