Mieczysław Głowania
Data i miejsce urodzenia |
27 stycznia 1915 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
1 czerwca 1982 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1939–1945 |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
3 Pułk Strzelców Podhalańskich |
Stanowiska |
komendant BCH |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
Mieczysław Głowania, ps. Jesion, Siewca (ur. 27 stycznia 1915 w Jasieńcu, zm. 1 czerwca 1982 w Poznaniu) – polski działacz ruchu ludowego, żołnierz Wojska Polskiego i Batalionów Chłopskich, uczestnik II wojny światowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w rodzinie chłopskiej jako syn Jana i Marii[a]. Ukończył trzyletnią szkołę rolniczą w Żyrowicach (1935) i szkołę hodowlaną w Liskowie[1]. W 1937 ukończył szkołę średnią w Bydgoszczy. W 1930 wstąpił do ZMW „Wici”[1]. Od 1 kwietnia 1939 odbywał służbę wojskową w 3 Pułku Strzelców Podhalańskich[1].
W jego szeregach brał udział w kampanii wrześniowej, m.in. pod Skoczowem i Kętami[1]. Walcząc pod Tomaszowem Lubelskim, został 21 września 1939 ranny w oko i dostał się do niewoli niemieckiej[1]. Leczył się w Zamościu, Nisku, Jarosławiu i Mielcu[1]. Zbiegł z transportu jenieckiego w drodze do obozu. Do 15 lutego 1940 leczył się w klinice okulistycznej w Krakowie[1]. Od 1940 włączył się w podziemną działalność ruchu ludowego. Współorganizował struktury polityczne Stronnictwa Ludowego „Roch” w powiecie olkuskim. W 1941 został komendantem obwodu Olkusz Okręgu Kielce BCh[1]. Współredagował podziemny miesięcznik „Strażnica”. W 1943 został komendantem LSB i Oddziałów Specjalnych w Okręgu Kielce BCh[1]. Organizował Oddziały Partyzanckie i Oddziały Specjalne, które nie podlegały scaleniu z AK. Został awansowany do stopnia kapitana[1].
Po zakończeniu wojny osiadł w Szczecinie[1]. Był członkiem PSL[1]. W latach 1945–1947 pracował w Zarządzie Wojewódzkim tej partii. Prześladowany przez UBP i w efekcie w 1947 zdegradowany do stopnia szeregowego[1]. Otrzymał też nakaz opuszczenia Szczecina wraz z rodziną (07.11.1947)[1]. Przeniósł się kolejno do Kielc, Krakowa i Nowego Tomyśla, gdzie 24 czerwca 1950 został aresztowany i osadzony w więzieniu w Poznaniu[1]. Zwolniony z więzienia 2 lutego 1951 z powodu „braku dostatecznych dowodów winy”. Prześladowania jednak trwały do 1956[1]. Następnie zajmował różne stanowiska w państwowych przedsiębiorstwach rolniczych[1]. Działał w ZSL.
Zginął w wypadku ulicznym w Poznaniu, pochowany na cmentarzu komunalnym w Swarzędzu[1].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Żonaty z Marianną Januszewską. Mieli dzieci: Ewę (ur. 1949), Wojciecha (ur. 1956) i Marka (ur. 1958)[1].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (05.03.1965) (Za udział w walkach z hitlerowskim okupantem) (brak potwierdzenia w IPiMS)[1].
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
- Odznaka Grunwaldzka
- Krzyż Partyzancki[1]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Polak (red.) 1999 ↓, s. 37 podaje imię matki Marianna z d. Szewczyk.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Marian Wojtas: Słownik biograficzny żołnierzy Batalionów Chłopskich. T. IV. Lublin: Wydawnictwo Bestprint, 2007, s. 173–174. ISBN 978-8360702-23-9.
- Bogusław Polak (red.): Konspiracja 1939–1945, część 1 (redakcja naukowa Bogusław Polak). T. V. Koszalin: Wydaw. Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999. ISBN 83-87424-98-6.
- Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari
- Odznaczeni Odznaką Grunwaldzką
- Członkowie Związku Młodzieży Wiejskiej RP Wici
- Członkowie Stronnictwa Ludowego „Roch”
- Politycy Polskiego Stronnictwa Ludowego (1945–1949)
- Działacze Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego
- Żołnierze Batalionów Chłopskich
- Uczestnicy bitwy pod Tomaszowem Lubelskim (1939)
- Polscy rolnicy
- Urodzeni w 1915
- Zmarli w 1982