Rów przeciwpancerny
Rów przeciwpancerny (zwany niekiedy przeciwczołgowym[1]) – ziemna zapora przeciwpancerna wykonana w terenie ręcznie, mechanicznie lub przy użyciu materiału wybuchowego. Ma postać rowu o przekroju trapezu lub trójkąta. Rowy przeciwpancerne tworzy się w terenie równinnym i na stokach o nachyleniu 15–20° w celu zatrzymania czołgów, wozów bojowych i środków transportowych przeciwnika. Głębokość rowu powinna wynosić co najmniej 2 m, szerokość dna 3 m, a nachylenie ścian ponad 45°[2]. Rowy przeciwpancerne były powszechnie stosowane w czasie II wojny światowej[2].
W powiecie pińczowskim, zachował się do dziś, niemal niezniszczony na całym dystansie od Młodzaw Dużych do Michałowa, duży rów przeciwczołgowy mający długość ok. 6 km (głębokość ok. 2,5 m głębokości i szerokości u góry ok. 6,5 m) stanowiący część niemieckiej linii umocnień A1 – „Venus”. Przy jego kopaniu pracowała pod przymusem, od sierpnia 1944 do stycznia 1945, miejscowa ludność oraz więźniowie z niemieckich obozów pracy w Michałowie i Młodzawach Dużych[3].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Barański (zal.) 1979 ↓, s. 221.
- ↑ a b Ryszard Henryk Bochenek: 1000 słów o inżynierii i fortyfikacjach. Warszawa: Wydawnictwo Ministra Obrony Narodowej, 1989, s. 235. ISBN 83-11-07423-2.
- ↑ Karina Berkowicz. Ucieczka z fortyfikacyjnego obozu pracy w Młodzawach Dużych [kierowanego przez zbrodniarza niemieckiego Theo van Eupena (1907-1944)] w relacji Stanisławy Popek. „Świętokrzyskie”. 28(32), s. 40-57, 2021. Kielce. [dostęp 2022-03-27].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 379. ISBN 83-11-06229-3.
- Wojciech Barański (zal.): Podręcznik żołnierza wojsk zmechanizowanych. Szkol. 591/78. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Główny Zarząd Szkolenia Bojowego, 1979.