Wiktor Ziemiński
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1928–1970 |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
Główne Kwatermistrzostwo WP |
Stanowiska |
główny kwatermistrz WP |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
Wiktor Józef Ziemiński (ur. 12 kwietnia 1907 w Barakach, zm. 17 listopada 1970) – generał dywizji Wojska Polskiego, Główny Kwatermistrz Wojska Polskiego (1956–1970)
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 12 kwietnia 1907 w Barakach, w powiecie krasnostawskim, w rodzinie Józefa Edwarda (1880-1944), robotnika rolnego oraz Zofii z Bieleckich (1881-1954). W latach 1922–1925 ukończył 5 klas gimnazjum w Kazimierzy Wielkiej. Następnie uczęszczał do Szkoły Medyczno-Drogowej w Kowlu. Od 1926 pracował jako goniec komornika sądowego w Lublinie. W 1928 został powołany do zasadniczej służby wojskowej i wcielony do 12 Pułku Ułanów Podolskich w Krzemieńcu. W 1930 ukończył pułkową szkołę podoficerską i został powołany do służby nadterminowej w stopniu plutonowego. Był zastępcą dowódcy plutonu ułanów. W latach 1935–1938 był podchorążym Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Tam w czerwcu 1938 zdał maturę[1]. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 października 1938 i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[2]. Służył następnie w 14 pułku ułanów jazłowieckich, jako dowódca plutonu armat przeciwpancernych. Rozpoczął też studia prawnicze na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (1934–1938).
Po wybuchu II wojny światowej, podczas kampanii wrześniowej walczył ze swoim pułkiem w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii Armii „Poznań”. Między innymi, brał udział w bitwie nad Bzurą, w walkach pod Wartkowicami (10 września 1939), Łęczycą i Kutnem oraz w walkach pod Zamościem i Górkami w Puszczy Kampinoskiej. 19 września, podczas przebijania się do Warszawy, został ranny. Po przebiciu się do Warszawy, brał udział w jej obronie (do 28 września). 29 września 1939 został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po kapitulacji miasta dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich (oflagach), początkowo w Oflagu XIB Braunschweig, a od czerwca 1940 w Oflagu II C Woldenberg[3] (Dobiegniew). Podczas ewakuacji obozu 30 stycznia 1945[4] został ciężko ranny w miejscowości Detz (Dziedzice) koło Barlinka, na skutek czego amputowano mu rękę. Z tego powodu jako jedyny żołnierz w polskich siłach zbrojnych uzyskał od Ministra Obrony Narodowej zezwolenie na salutowanie lewą ręką.
Do marca 1945 przebywał w szpitalu w Gnieźnie. 11 czerwca 1945 wstąpił do ludowego Wojska Polskiego. Był początkowo wykładowcą taktyki w Oficerskiej Szkole Piechoty nr 2 w Lublinie, po czym rozpoczął służbę w kwatermistrzostwie. Początkowo był kwatermistrzem szkoły oficerskiej, a od października 1945 intendentem 15 Dywizji Piechoty w Olsztynie. Był wysoko oceniany przez przełożonych za bardzo dobre gospodarowanie mieniem wojskowym. Od lipca 1946 był szefem wydziału intendencko-kwatermistrzowskiego Okręgu Wojskowego nr I w Warszawie. Od marca 1947 był kwatermistrzem tego okręgu. W lipcu 1948 awansował do stopnia pułkownika kwatermistrzostwa. Od lutego 1950 do marca 1951 był kwatermistrzem Dowództwa Okręgu Wojskowego nr II w Bydgoszczy. W latach 1951–55 był szefem Działu Zaopatrzenia i Gospodarki Komendy Głównej Powszechnej Organizacji Służba Polsce. W listopadzie 1955 znalazł się poza wojskiem w związku z mianowaniem na dyrektora generalnego Wojskowego Korpusu Górniczego w Ministerstwie Górnictwa.
W listopadzie 1956 ponownie został powołany do wojska na wniosek gen. dyw. Mariana Spychalskiego. Na podstawie postanowienia prezesa Rady Ministrów z 5 listopada 1956 otrzymał nominację na stopień generała brygady. Został powołany na stanowisko Głównego Kwatermistrza Wojska Polskiego, które sprawował przez blisko 14 lat, do maja 1970. Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 13 lipca 1960 został awansowany na stopień generała dywizji. Nominację wręczył mu 20 lipca 1960 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. W 1961 ukończył studia o kierunku ogólnowojskowym w Akademii Sztabu Generalnego WP.
28 kwietnia 1970 na posiedzeniu Zarządu Głównego Związku Inwalidów Wojennych został wybrany na stanowisko prezesa Zarządu Głównego. 25 maja 1970 przekazał obowiązki głównego kwatermistrza WP swojemu zastępcy-szefowi sztabu, generałowi brygady Mieczysławowi Obiedzińskiemu[5][6]. Powierzono mu wówczas funkcję doradcy MON ds. gospodarczych.
Od 1946 był członkiem PPR, następnie PZPR. Ponadto był działaczem władz naczelnych ZBoWiD, Rady Głównej Związku Harcerstwa Polskiego i Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich i Północnych.
Opublikował wspomnienia Wrzesień, oflag, wyzwolenie (Warszawa 1962).
Zmarł 17 listopada 1970 po długiej i ciężkiej chorobie. Pochowany z honorami 20 listopada 1970 na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B2-tuje-4)[7]. W pogrzbie udział wziął m.in. przewodniczący Rady Państwa PRL marszałek Marian Spychalski i minister obrony narodowej gen. Wojciech Jaruzelski. W imieniu żołnierzy WP zmarłego pożegnał wiceminister obrony narodowej, szef GZP WP gen. dyw. Józef Urbanowicz[8].
Awanse
[edytuj | edytuj kod]W trakcie wieloletniej służby w Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskowe[9]:
podporucznik – październik 1938
porucznik – wrzesień 1939
kapitan – lipiec 1945
major – marzec 1946
podpułkownik – październik 1946
pułkownik – lipiec 1948
generał brygady – listopad 1956
generał dywizji – lipiec 1960
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Mieszkał w Warszawie. Od 1945 był żonaty z Ireną Tylkowską (1921-2005). Małżeństwo miało dwie córki i syna[10].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Ordere Sztandaru Pracy I klasy (dwukrotnie, w tym w 1964)[11])
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1946)
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1959)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1955)
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1946)
- Krzyż Walecznych (1939)
- Złoty Krzyż Zasługi (1949)
- Medal za Warszawę 1939–1945 (1946)
- Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1968)
- Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”
- Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1965)[12]
- Złota Odznaka Kół Młodzieży Wojskowej
- Order Czerwonego Sztandaru (ZSRR, 1968)
- Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR, 1946)
- Medal „Za umacnianie Przyjaźni Sił Zbrojnych” II stopnia (Czechosłowacja, 1970)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Egzamin dojrzałości w Szkole Podchorążych dla Podoficerów. „Dziennik Bydgoski”. 138, s. 14, 1938-06-19. Warszawa.
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 74.
- ↑ Olesik 1988 ↓, s. 336.
- ↑ Tomiczek i Zarudzki 1989 ↓, s. 225.
- ↑ Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (54), Wojskowe Zakłady Graficzne, Warszawa 1970, s. 407.
- ↑ Mieczysław Obiedziński, Opowiadanie nie dokończone, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1978, s. 339.
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
- ↑ Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 325
- ↑ J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. IV: S–Ż, Toruń 2010, s. 322-326
- ↑ Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 326
- ↑ Lista odznaczonych [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 170, 20 lipca 1964, s. 2.
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 11, 30 czerwca 1965, s. 6.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- "Gen. dyw. Wiktor Ziemiński 1907-1970" w: Wojskowy Przegląd Historyczny 1/1971
- Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 323-326.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon Sp. z o.o., 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
- Henryk Tomiczek, Miron S. Zarudzki: Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989. ISBN 83-210-0827-5.
- Jan Olesik: Oflag II C Woldenberg. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1988. ISBN 83-11-07518-2.
- Członkowie Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”
- Członkowie ZBoWiD
- Generałowie dywizji ludowego Wojska Polskiego
- Jeńcy Oflagu II C Woldenberg
- Oficerowie 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich
- Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych
- Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945
- Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
- Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy
- Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
- Polacy odznaczeni czechosłowackimi orderami i odznaczeniami
- Polacy odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru
- Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich
- Uczestnicy bitwy nad Bzurą (1939)
- Urodzeni w 1907
- Zmarli w 1970