Wilibald Gurlitt
Imię i nazwisko |
Wilibald Ludwig Ferdinand Gurlitt |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Pochodzenie | |
Data i miejsce śmierci | |
Instrumenty | |
Gatunki | |
Zawód |
Wilibald Ludwig Ferdinand Gurlitt[1] (ur. 1 marca 1889 w Dreźnie[1][2][3][4][5], zm. 15 grudnia 1963 we Fryburgu Bryzgowijskim[1][2][3][5]) – niemiecki muzykolog.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn historyka sztuki Corneliusa Gurlitta[1][2][5] i kuzyn muzyka Manfreda Gurlitta[3]. Ukończył studia w zakresie muzykologii, historii i filozofii na Uniwersytecie w Heidelbergu, gdzie do grona jego nauczycieli należał Philipp Wolfrum[2][3][4]. Następnie studiował pod kierunkiem Hugo Riemanna i Arnolda Scheringa na Uniwersytecie Lipskim, w 1914 roku uzyskując stopień doktora na podstawie dysertacji Michael Praetorius (Creuzbergensis): Sein Leben und seine Werke (wyd. Lipsk 1915)[1][2][3][5]. W trakcie I wojny światowej walczył na froncie francuskim i dostał się do niewoli[3].
Od 1919 roku pracował na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, gdzie od 1920 roku kierował nowo powstałym instytutem muzykologii[1][2][3]. W 1929 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego[1][2][3]. W 1937 roku został odsunięty przez władze nazistowskie od pracy naukowej na uczelni, do której powrócił po 1945 roku[1][2][3]. Gościnnie prowadził wykłady w Bernie (1946) i Bazylei (1955–1956)[3]. W 1950 roku został członkiem Akademie der Wissenschaften und der Literatur w Moguncji[2]. W 1953 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa fakultetu teologicznego na Uniwersytecie Lipskim[2]. W 1958 roku przeszedł na emeryturę[1][2][3].
Działalność naukowa
[edytuj | edytuj kod]W swojej pracy zajmował się muzyką niemiecką XVII i XVIII wieku, zarówno od strony problematyki źródłoznawczej, jak i interpretacyjnej[2]. Badania nad historią muzyki traktował jako dziedzinę kultury przyczyniającą się do ożywienia współczesnego życia muzycznego, w trakcie pracy na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim założył collegium musicum, z którym jako pierwszy w Niemczech dał publicznie koncerty muzyki średniowiecznej (1922 w Hamburgu i 1924 w Karlsruhe)[2].
Interesował się budownictwem organów i odtworzeniem możliwości brzmienia historycznych wersji tego instrumentu, należał do czołowych reprezentantów nurtu Orgelbewegung[2][5]. W 1921 roku organmistrz Oscar Walcker według jego instrukcji zbudował organy oparte na dyspozycji Michaela Praetoriusa z jego Syntagma musicum z 1616 roku[2][3]. Instrument ten uległ zniszczeniu w trakcie działań wojennych w 1944 roku, zrekonstruowano go w 1955 roku[5].
Był redaktorem szesnastego wydania Musik-Lexikon Hugo Riemanna, który opracował na nowo i podzielił na dwie części, biograficzną i rzeczową (wyd. Moguncja 1959 i 1961)[2][3]. W 1949 roku zapoczątkował prace nad słownikiem terminologicznym Handwörterbuch der musikalischen Terminologie, którego wydawaniem zajął się później Hans Heinrich Eggebrecht[2][3][5]. Opublikował także prace Registerung der alten Orgelmusik (1925), Die Wandlungen des Klangideals d. Orgel im Lichte der Musikgeschichte (1926), Die Orgel von Heute (1928), Zur gegenwärtingen Orgel-Erneuerungsbewegung (1929), Johann Sebastian Bach: Der Meister und sein Werk (1936, 4. wyd. 1959)[3][4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i Deutsche biographische Enzyklopädie (DBE). T. Band 4 Görres – Hittorp. München: K.G. Saur, 2006, s. 274. ISBN 978-3-598-25034-7.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 3. Część biograficzna efg. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1987, s. 528–529. ISBN 83-224-0344-5.
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 2 Conf–Gysi. New York: Schirmer Books, 2001, s. 1399. ISBN 0-02-865527-3.
- ↑ a b c Podręczna encyklopedia muzyki kościelnej. opr. ks. Gerard Mizgalski. Poznań-Warszawa-Lublin: Księgarnia św. Wojciecha, 1959, s. 193.
- ↑ a b c d e f g The Organ. An Encyclopedia. edited by Douglas E. Bush and Richard Kassel. New York: Routledge, 2006, s. 234. ISBN 978-0-415-94174-7.