Zofia Zaleska (posłanka)
Data i miejsce urodzenia |
26 października 1895 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Poseł III kadencji Sejmu (II RP) | |
Okres |
od 13 grudnia 1933 |
Przynależność polityczna | |
Członek Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej | |
Okres |
od 21 grudnia 1939 |
Zofia Zaleska z domu Borakowska (ur. 26 października 1895 w Strzałkach, zm. 21 marca 1974 w Londynie) – polska działaczka społeczna, dziennikarka, posłanka na Sejm III kadencji w II RP z listy Stronnictwa Narodowego[1], członek Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej 1939-1945, w latach 1954–1957 przedstawiciel Rządu RP na uchodźstwie w Irlandii.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W 1910 ukończyła gimnazjum w Warszawie. Po odzyskaniu niepodległości zdała kilka specjalistycznych kursów wyższych i wreszcie w 1925 ukończyła Wydział Dyplomatyczny Szkoły Nauk Politycznych. Podczas I wojny światowej pracowała w Polskim Komitecie Sanitarnym i Obywatelskim Komitecie Opieki nad Ludnością m. st. Warszawy.
W 1919 została członkiem Rady Naczelnej Narodowej Organizacji Kobiet. Pracowała społecznie w związanych z ruchem narodowym i katolickim organizacjach oświatowych i kobiecych, w tym w Radzie Narodowej Polek, Zjednoczeniu Zrzeszeń Nauczycielskich, Związku „Sokolic”, Lidze Kobiet Słowiańskich, Radzie Gospodarczego Wykształcenia Kobiet i Lidze Katolickiej Stowarzyszeń Kobiecych. Była członkiem komitetu prasowego Porozumienia Organizacji Współdziałających w Zwalczaniu Komunizmu.
Równolegle pracowała zawodowo w redakcjach kilku czasopism, m.in. w Kurierze Warszawskim, Kurierze Poznańskim, Głosie Rodziców, Gazecie dla Kobiet i w Biuletynie Narodowej Organizacji Kobiet. 13 grudnia 1933 weszła do Sejmu III kadencji, zajmując miejsce zmarłego Franciszka Maryańskiego. Po wygaśnięciu mandatu powróciła do pracy zawodowej i społecznej.
Po agresji III Rzeszy na Polskę zgłosiła się ochotniczo do służby pomocniczej przy Wojsku Polskim. Pod koniec pierwszego tygodnia wojny opuściła Warszawę, wyjeżdżając na wschód. W następstwie agresji ZSRR na Polskę została zatrzymana przez władze sowieckie, ale udało jej się dwukrotnie uciec z więzienia. Przedostała się do Francji. Od 21 grudnia 1939 do 21 marca 1945 zasiadała w I i II Radzie Narodowej RP w Paryżu i Londynie. Po zakończeniu II wojny światowej pozostała na uchodźstwie. W latach 1954–1957 była przedstawicielem Rządu RP na uchodźstwie w Irlandii. Opublikowała kilka szkiców wspomnieniowych w czasopismach i kilka broszur, na tematy narodowe i religijne.
Zmarła 21 marca 1974 roku. Została pochowana na South Ealing Cemetery (26 QHH)[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Parlamentarzyści - Pełny opis rekordu [online], bs.sejm.gov.pl [dostęp 2019-12-08] .
- ↑ Opracowanie stanu zachowania grobów rządowych w Wielkiej Brytanii [online], Fundacja "Pomoc Polakom na Wschodzie" im. Jana Olszewskiego [dostęp 2023-05-29] (pol.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Zaleska Zofia w: Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, ISBN 83-7066-569-1, t. II s. 483.
- Osoby umieszczone w Sonderfahndungsbuch Polen
- Polscy dziennikarze
- Polscy działacze społeczni
- Posłowie na Sejm III kadencji (1930–1935)
- Członkowie I Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej
- Członkowie II Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej
- Urodzeni w 1895
- Zmarli w 1974
- Pochowani na cmentarzu South Ealing w Londynie