Zbigniew Bujak
Data i miejsce urodzenia |
29 listopada 1954 |
---|---|
Zawód, zajęcie |
polityk, politolog |
Alma Mater | |
Stanowisko |
poseł na Sejm I i II kadencji (1991–1997), prezes Głównego Urzędu Ceł (1999–2001) |
Partia |
ROAD (1990–1991) |
Odznaczenia | |
Zbigniew Bujak (ur. 29 listopada 1954 w Łopusznie) – polski polityk i politolog, działacz opozycji demokratycznej w czasach PRL, poseł na Sejm I i II kadencji.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Jana[1]. W 1972 ukończył Technikum Elektroenergetyczne w Żyrardowie[2][3]. W 1998 został absolwentem studiów politologicznych na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego[3].
W latach 1972–1973 był pracownikiem zakładu Polfa w Grodzisku Mazowieckim. W latach 1973–1981 zatrudniony w Zakładach Mechanicznych Ursus. Od 1974 do 1976 odbywał zasadniczą służbę wojskową. Był wiceprzewodniczącym Socjalistycznego Związku Młodzieży Wojskowej[3]. Od 1978 współpracownik Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR”, kolporter wydawnictw niezależnych, m.in. „Robotnika”.
W 1980 zaangażował się w działalność w opozycji demokratycznej, był współzałożycielem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w ZM Ursus w Warszawie. W latach 1980–1981 zasiadał w Krajowej Komisji Porozumiewawczej związku, następnie był członkiem prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego uniknął zatrzymania w sopockim Grand Hotelu, pozostawał następnie w ukryciu. Przewodniczył Regionalnej Komisji Wykonawczej Regionu Mazowsze NSZZ „S”, zasiadał w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. Był jednym z najdłużej ukrywających się członków tej organizacji. Został aresztowany w maju 1986, zwolniono go we wrześniu tego samego roku na mocy amnestii. W latach 1986–1987 wchodził w skład tymczasowej rady związku, a od 1987 do 1989 w skład Krajowej Komisji Wykonawczej.
W 1989 uczestniczył w obradach plenarnych Okrągłego Stołu, nie wystartował w wyborach do Sejmu kontraktowego. Był też jednym z trzech (obok Andrzeja Wajdy i Aleksandra Paszyńskiego) założycieli Agory S.A., m.in. wydawcy „Gazety Wyborczej”. W 1990 poparł kandydaturę Tadeusza Mazowieckiego na prezydenta. Był współzałożycielem ROAD, a po przystąpieniu tego ugrupowania do Unii Demokratycznej stanął na czele niewielkiego Ruchu Demokratyczno-Społecznego. W 1991 wspólnie z Januszem Rolickim opublikował wywiad rzekę Przepraszam za Solidarność.
W wyborach parlamentarnych w 1991 został jedynym posłem swojej partii z okręgu warszawskiego. W Sejmie I kadencji przystąpił do koła poselskiego Solidarności Pracy. W 1992 w wyniku połączenia Ruchu Demokratyczno-Społecznego, Solidarności Pracy i Polskiej Unii Socjaldemokratycznej został jednym z trzech współprzewodniczących Unii Pracy (obok Ryszarda Bugaja i Wiesławy Ziółkowskiej). W wyborach w 1993 po raz drugi uzyskał mandat poselski z listy UP. W wyborach parlamentarnych w 1997 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję (UP nie przekroczyła progu wyborczego).
Sprzeciwiając się planom nawiązania przez Unię Pracy współpracy z SLD, w 1998 odszedł z partii wraz z grupą byłych posłów i działaczy, przystępując do Unii Wolności. W 1999 został mianowany prezesem Głównego Urzędu Ceł w rządzie Jerzego Buzka. Stanowisko to zajmował do grudnia 2001.
W wyborach w 2002 był kandydatem Unii Samorządowej na urząd prezydenta m.st. Warszawy, uzyskując 2,7% głosów[4]. Dwa lata później bez powodzenia kandydował z listy UW do Parlamentu Europejskiego[5]. W 2005 przystąpił do powstałej z przekształcenia UW Partii Demokratycznej, w której działał do 2007.
Należy do Stowarzyszenia Wolnego Słowa. W 2014 współtworzył Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą (KOSzU)[6]. Opublikował książkę pt. Konstytucja starsza niż myślisz. Czyli o tym, co z historycznego dorobku państwa polskiego znajdziemy w naszej konstytucji (Milanówek 2017, ISBN 978-83-949692-0-2)[7].
W 2019 wystartował w wyborach do Parlamentu Europejskiego jako lider listy Wiosny Roberta Biedronia w województwie lubelskim[8], zdobywając 11 640 głosów (1,57% głosów w okręgu) i nie uzyskując mandatu[9].
Wieloletni mieszkaniec Podkowy Leśnej; w 2020 otrzymał tytuł honorowego obywatela tego miasta[10].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski – 2011[11]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1990, nadany przez prezydenta RP na uchodźstwie[12]
Wyniki wyborcze
[edytuj | edytuj kod]Wybory | Komitet wyborczy | Organ | Okręg | Wynik | |
---|---|---|---|---|---|
1991 | Ruch Demokratyczno-Społeczny | Sejm I kadencji | nr 1 | 12 236 (1,70%) | |
1993 | Unia Pracy | Sejm II kadencji | nr 16 | 32 431 (6,25%) | |
1997 | Unia Pracy | Sejm III kadencji | nr 16 | 11 975 (2,30%) | |
2002 | Krajowy KWW Unia Samorządowa | Prezydent miasta stołecznego Warszawy | 14 506 (2,70%) | ||
2004 | Unia Wolności | Parlament Europejski VI kadencji | nr 5 | 2989 (0,87%) | |
2019 | Wiosna Roberta Biedronia | Parlament Europejski IX kadencji | nr 8 | 11 640 (1,57%) |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Naczelna Prokuratura Wojskowa w Warszawie (1943) 1944–1991. ipn.gov.pl. [dostęp 2019-11-30].
- ↑ Strona sejmowa posła II kadencji. [dostęp 2015-03-22].
- ↑ a b c Mirosława Łątkowska, Adam Borowski: Zbigniew Bujak. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2019-11-30].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2015-03-22].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2004. [dostęp 2012-08-15].
- ↑ Komitet Obywatelski Solidarności z Ukrainą (KOSzU). KOSzU. [dostęp 2014-03-05].
- ↑ Szczegółowa informacja o publikacji oznaczonej identyfikatorem ISBN 978-83-949692-0-2. e-isbn.pl. [dostęp 2017-12-23].
- ↑ Zbigniew Bujak „jedynką” na liście u Biedronia. interia.pl, 20 marca 2019. [dostęp 2019-03-20].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-27].
- ↑ Zbigniew Bujak. podkowalesna.pl, 12 października 2020. [dostęp 2020-12-09].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 sierpnia 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. nr 98, poz. 994).
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, 20 grudnia 1990. s. 59. [dostęp 2017-06-23].
- ↑ Poland – candidate data. University of Essex. [dostęp 2022-08-23]. (ang.).
- ↑ M.P. z 1993 r. nr 50, poz. 470.
- ↑ M.P. z 1997 r. nr 64, poz. 620.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Strona sejmowa posła II kadencji. [dostęp 2015-03-22].
- Mirosława Łątkowska, Adam Borowski: Zbigniew Bujak. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2019-11-30].
- Absolwenci Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego
- Członkowie i współpracownicy Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność”
- Członkowie Krajowej Komisji Porozumiewawczej
- Członkowie Stowarzyszenia Wolnego Słowa
- Członkowie Regionalnej Komisji Wykonawczej NSZZ „Solidarność” Region Mazowsze
- Honorowi obywatele polskich miast
- Odznaczeni Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie)
- Politycy Partii Demokratycznej – demokraci.pl
- Politycy partii Wiosna
- Politycy ROAD
- Politycy Ruchu Demokratyczno-Społecznego
- Politycy Unii Pracy
- Politycy Unii Wolności
- Polscy politolodzy
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (1991–1993)
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej II kadencji (1993–1997)
- Uczestnicy Okrągłego Stołu (strona solidarnościowa)
- Ludzie związani z prasą podziemną w Polsce 1945–1989
- Uczestnicy ruchu Solidarność Polsko-Czesko-Słowacka
- Ludzie związani z Podkową Leśną
- Ludzie urodzeni w Łopusznie
- Urodzeni w 1954