Luigi Carlo Farini
Luigi Carlo Farini (22 d'ochobre de 1812, Russi (es) – 1 d'agostu de 1866, Russi (es)
) foi un estadista ya historiador italianu. Ocupó'l cargu'l cargu de Primer Ministru d'Italia ente'l 8 d'avientu de 1862 y el 24 de marzu de 1863.
Biografía
[editar | editar la fonte]Dempués de completar un brillosu cursu universitariu en Bolonia, atayáu pa formar parte na revolución de 1831, exerció como médicu en Russi y en Rávena. Adquirió una gran reputación, pero en 1843 el so opiniones polítiques llevar sol barruntu de la policía y causó la so espulsión de los Estaos Pontificios. Moró socesivamente en Florencia y París, y viaxó per Europa como médicu priváu del príncipe Jerónimo Bonaparte, pero cuando Pío IX foi escoyíu cabeza de la Santa Sede y empezó el so reináu con aparentemente lliberal y los enclinos nacionalistes, Farini tornó a Italia y foi nomáu secretariu xeneral de Recchi, el ministru del Interior (marzu 1848).
Pero desempeñáu'l cargu por pocu más d'un mes, yá que como tolos otros lliberales italianos nun aprobaba'l cambéu de frente de los papes, al negase a dexar que les sos tropes pa lluchar contra Austria, y arrenunció col restu del ministeriu'l 29 d'abril. Pío, col deséu de compensar l'efectu d'esta política, unviáu Farini a Carlos Alberto, rei de Cerdeña, a apurrir el mandu del contingente papal a él. Escoyíu miembru del parllamentu por Faenza, foi nomáu nuevu secretariu del Ministeriu del Interior nel gabinete Mamiani, y más tarde direutor xeneral del departamentu de salú pública.
Referencies
[editar | editar la fonte]- ↑ 1,0 1,1 Biblioteca Nacional de Francia. «autoridaes BNF» (francés). Consultáu'l 10 ochobre 2015.
- ↑ Biblioteca Nacional de Francia. «autoridaes BNF» (francés). Consultáu'l 10 ochobre 2015.