Zamek w Lachowcach (Biłohirja)
Państwo | |
---|---|
Miejscowość | |
Ukończenie budowy |
1745 |
Pierwszy właściciel |
Dobrogost Jabłonowski |
Kolejni właściciele |
Józef Aleksander ks. Jabłonowski, Franciszka Jabłonowska, August Jabłonowski, Józef Sapieha |
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego | |
Położenie na mapie Ukrainy | |
Zamek w Lachowcach – pierwszy drewniany zamek na wyspie zbudował Dobrogost Jabłonowski[1].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Za panowania króla Polski Jana III Sobieskiego Dobrogost Jabłonowski usypał na Horyniu długą groblę i wyspę, na której zbudował drewniany zamek[1], który był wiele razy atakowany przez Kozaków i Tatarów[2]. Józef Aleksander Jabłonowski, wojewoda nowogródzki, około 1745 r. wybudował murowany zamek[1]. Po jego zgonie dobra otrzymała żona, Franciszka Jabłonowska z d. Woroniecka i ich syn August Jabłonowski. 14 marca 1787 warownię odwiedził król Polski Stanisław August Poniatowski. W momencie wyprowadzenia się spadkobierców fragment cennego księgozbioru znalazł się w Paryżu, w Bibliotece Zamoyskich a fragment w Liceum Krzemienieckim.
Następnymi posiadaczami zamku byli Sapiehowie, z których ks. Józef Sapieha dostał Lachowce. Jego żoną była Teofila, córka Józefa Aleksandra Jabłonowskiego[2]. Zamek został skonfiskowany Leonowi Sapieże przez władze carskie w ramach represji za udział w powstaniu listopadowym[1].
Architektura
[edytuj | edytuj kod]Zamek otoczony murem z 1745 r. miał kształt pięciokąta[1] z 4. dwupoziomowymi wieżami na rogach. Do zamku można było wjechać przez długą groblę, na końcu której był most zwodzony. Do warowni prowadziły żelazne wrota dość dużej bramy. Pomieszczenia warowni ociekały bogactwem i splendorem. Wśród pomieszczeń była ogromna sala tronowa, w której naraz znajdować się mogło 400 osób. Na środku sali stał tron właściciela przykryty baldachimem. W warowni była spora biblioteka oraz kolekcje medali, obrazów, odznaczeń i portretów[2]. W połowie XIX wieku w prawym skrzydle została urządzona gorzelnia, wołownia i browar[1] a część przeznaczona była na mieszkania dla pracowników. Współcześnie po zamku nie ma śladu[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. V. Warszawa: 1880–1902, s. 53-54.
- ↑ a b c d Lachowce. [dostęp 2013-08-21].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Lachowce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 53 .
- Lachowce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska, Warszawa 1902, s. 208 .
- zamek w Lachowcach (Pidhirja)